De gedwongen lockdown bood artiesten de tijd voor bezinning, om nieuwe nummers te schrijven. Of juist om bestaand materiaal opnieuw te bezien, te beluisteren en te herinterpreteren. De Nederlandse Luka (Lisa Lukaszczyk) deed beide. Dit weekend gaf ze een live gestreamd concert waarin ze haar debuutalbum ‘First Steps of Letting Go’ in een verrassend jasje stak.
Het concert was opgenomen in De Doelen in haar thuisstad Rotterdam. Een zaal met een grootte waarbij pijnlijk duidelijk wordt hoe snel we weer volle zalen willen. Zonder publiek is en blijft het koud en kaal. Luka kiest een aftrap die deze leegte nog meer onderstreept. Staande in de immense zaal, tussen de stoeltjes, met de rug naar het podium. Daar opent ze, net als op haar album, met ‘Lost Today/Found Tomorrow’, in een zo naakt mogelijke uitvoering, a capella, slechts begeleid door drie vrouwelijke en één mannelijke vocalist.
Om vervolgens snel terug te keren naar de plaats waar het moet gebeuren, het podium. ‘Without you’ wordt op dezelfde minimale en breekbare manier gebracht. Je wordt hierdoor gedwongen om je goed te concentreren, om echt te luisteren, mede door een gebrek aan visuele afleiding. Het helpt. Je wordt als het ware het concert ingezogen en er ontstaat een langzame opbouw van de spanningsboog, met Luka op piano begeleid door haar vocalisten. Die worden in het volgende ‘First Steps’ ingeruild voor drummer Joost Wesseling, haar vaste muzikale maatje, waarmee ze al zoveel samen heeft opgetreden. En dat is te zien en te horen. De twee geven een puike performance, waarbij Luka haar gitaar bespeelt zoals haar emotie haar leidt. Soms lieflijk, soms bijna agressief. Met begeleidende synths, een touch van effecten op gitaar en soms op haar stem klinken de nummers enerzijds vol, maar anderzijds ook zo intiem dat we meer het gevoel krijgen van een kleinschalig huiskamerconcert dan van een immense schouwburgzaal.
Dat mooie, subtiele evenwicht tussen organisch en elektronisch wordt knap doorgetrokken in ‘Numbers’ en ‘Tiptoe’. Je krijgt de neiging om naast het tweetal te gaan zitten op het grote podium om zo de sociale sfeer en de intimiteit van de muziek in evenwicht te brengen. Luka bouwt de productie voorzichtig op, waarbij naast het spaarzame blauwe licht ook af en toe andere tinten worden toegelaten. In ‘Nocturnal Animals’ dwarrelen vervolgens ook bewegende visuals over het podium, die de intensiteit van Luka en Joost nog verder onderstrepen. Luka bespeelt haar gitaar hoekig en haar stem klinkt evenzo, soms zelfs wat venijnig, waarbij de drum en percussie perfect samenvallen en het geheel naar een hoogtepunt stuwen die ook op de plaat had kunnen staan. Net als het volgende ‘Underwater’ dat ook die intieme grootsheid heeft van het debuutalbum uit 2020.
Om vervolgens weer terug te gaan naar de kern, naar het minimalistische, waarmee ze dit concert ook begon. Op ‘Same Song’ krijgt haar producer Wannes Salomé de piano aangeboden voor zijn interpretatie van het nummer. Slechts piano klanken en de stemmen van Luka en haar gastvocalisten. Net als op het album sluit ze af met ‘Anywhere’, waarbij ze zelf plaats neemt achter de zwart-witte toetsen. Slechts belicht door enkele kale peertjes op het podium neemt ze symbolisch afscheid van een concert. Misschien wel van een bezinningsperiode in haar muzikale leven. Waarin ze haar album ‘First Steps of Letting Go’ heeft heruitgevonden. Met een uitvoering die eigenlijk een andere plek verdiende, meer intiem, menselijker, warmer. Net datgene wat we zolang hebben gemist.
