Zomerparkfeest wordt alweer voor de 42e keer gehouden en biedt altijd een gevarieerd programma. Alleen al op de laatste dag krijgen we een scala van genres voorgeschoteld, van urban tot metal, van cumbia tot jazz, en van disco tot pop in je moerstaal. En dan hebben we het alleen nog maar over muziek, want je kunt op dit gratis festival ook terecht voor film, theater, dans en poëzie.
Het weer zit mee, ondanks de dreiging van buien blijft het droog en worden we af en toe getrakteerd op een zonnetje. Al lijken de dreigende wolken in eerste instantie genoeg om de meeste mensen af te schikken: als rond half vier Famke Louise op de main stage speelt staat het half vol en vooral met kinderen die de rest van de dag druk zijn met bekers rapen. Haar hits vol op autotune slaan niet echt aan, de show is vrij saai, en het is wellicht maar beter dat het optreden na een half uur al ten einde is: Famke Louise slaat waarschijnlijk beter in een club, laat op de avond.
Tijd voor echte muziek; in de Zelt tent staat Feng Suave uit Amsterdam en brengt lome, laidback soulpop, lekker om bij weg te dromen. Ze spelen voor een paar liefhebbers, de tent is niet echt vol, maar weet meer applaus op te brengen dan eerder op de main stage.
Ook Gore, de Venlose noiserockband die na ruim twintig jaar weer een comeback maken en soort van een thuiswedstrijd speelt, weet de Zelt niet te vullen. Destijds stonden ze op de main stage, maar de meeste bezoekers hier lijken de band niet meer te kennen, ondanks dat ze worden gezien als de invloedrijkste band van de huidige stoner- en mathrockbands. De Venloërs zijn het zelf ook nog niet verleerd en spelen een erg strakke show.
Gore is natuurlijk niet gezellig, en dat is toch waar de meesten naar op zoek zijn. En Lex Uiting, ook uit Venlo, is de vleesgeworden gezelligheid. Het park staat het inmiddels zo vol dat de organisatie genoodzaakt is de toegangspoorten tijdelijk te sluiten. Lex schreef een carnavalsnummer over zijn geboortestad en heeft er zelfs een over het Zomerparkfeest en die gaan er hier in als zoete koek. Als het optreden is afgelopen is het voor een deel van het publiek ook wel weer genoeg geweest.
Jammer, want daarna is het tijd voor Jungle By Night. Het avondprogramma in de Arena tent is gecureerd door de Amsterdamse band, met als hoogtepunt Jameszoo die je de maandag in danst en je laat vergeten dat je morgen weer moet werken. Maar eerst is de beurt aan Jungle By Night zelf. De funkband weet genoeg mensen vast te houden en bij de schemering in vervoering te brengen. Het mooie aan Jungle By Night is dat je ziet dat ze er veel plezier in hebben en dan heeft het publiek het ook gewoon naar zijn zin.
Afsluiter in de Zelt-tent is The Slow Show uit Manchester en de tent is voor het eerst vandaag goed gevuld. De band doet zijn naam eer aan want het speelt trage, maar atmosferische muziek. Bijna achteloos loopt zanger Rob Goodwin op zijn blote voeten over het podium om de ambiance en de muziek van zijn band tot zich te nemen. Het is eigenlijk een geweldige zet om The Slow Show de tent af te laten sluiten, na vier dagen festivalsferen laat deze band je even helemaal onthaasten.
Zo niet de afsluiter op de main stage: Vintage Trouble is een onvervalste rhythm en bluesband met een vuig randje: Al bij het tweede nummer duikt zanger Ty Taylor het publiek in en daarna volgen op stage vele indrukwekkende sprongen en dansmoves. Deze band geeft alles en dan slaat dat zelfs laat op zondagavond op het publiek over. Er wordt nog flink gedanst met wellicht als hoogtepunt een handstand-crowdsurf als Ty Taylor nog een maal besluit om het publiek in te gaan.
Foto (c) Matthijs Mekking
