Op 5 maart had de Utrechtse band John Coffey in hun hometown een klein festival georganiseerd om de thuiskomst van een buitenlandse tour te vieren. Voor de gelegenheid was er ook gedacht aan catering. Er werd ter plaatse getatoeëerd, en John Coffey had zelfs samen met een vriend en in samenwerking met de Jopenkerk een eigen bier gebrouwen.
De avond zou normaal gesproken beginnen met Frank Carter & The Rattlesnakes, maar zij moesten door ziekte verstek laten gaan. Ze zijn vervangen door twee andere bands, te beginnen met de band Swain. Ze beginnen al om 16:45 te spelen, en op dit tijdstip is het nog niet heel druk. Toch weten ze erin te slagen een behoorlijk feestje te bouwen. Na oproep van de zanger worden zelfs de eerste stagedive’s gemaakt.
Na Swain is het de beurt aan Mozes and the Firstborn. De band trappen direct af met een van hun bekendste nummers ‘Skills’. Het volgende nummer zingt zanger Melle zitten op de rand van het podium. Ze speelden een hele fijne, soms bijna intieme set. Qua lineup zijn ze wel de meest pop georiënteerde band van de avond, geen wilde moshpits bij deze band.
Na Mozes and the Firstborn is het tijd voor Black Peaks uit Brighton. Zij verzorgden al eerder deze tour het voorprogramma van John Coffey. De band gaf direct gas, en dit wordt door het publiek voluit beantwoord. Al tijdens het eerste nummer klommen er weer mensen op het podium om te stagediven. Het is een ontzettend energieke band, en een erg passend voorprogramma voor John Coffey.
Hierna trad King Gizzard & the Lizard Wizard op, sowieso al een geweldige bandnaam. De band komt uit Australie, en is 7 man sterk. Ze spelen psychedelische rock, wat versterkt wordt door de visuals die achter de band geprojecteerd worden. Ander opvallend detail is dat de band met twee drummers speelt, wat zowel diepte toevoegt, als ook interessant is om naar te kijken. De zang klinkt wat lo-fi door onder andere de speciale microfoon die de zanger gebruikte. Tijdens bepaalde schreeuwen stopte hij de microfoon zelfs in z’n mond om hem verder te oversturen. Zanger Stu Mackenzie speelde gitaar, maar wisselde die af en toe in voor dwarsfluit, die door dezelfde microfoon gespeeld werd, en dus ook een apart effect meekreeg.
Tijdens de psychedelische rock bleef het publiek bezig met stagediven, iets wat je bij een solo optreden van dezelfde groep niet snel zou verwachten.
John Coffey wist de spanning behoorlijk op te bouwen, door vanaf het moment dat het zaallicht uitgaat, nog te wachten met opkomen. Ze spelen een aantal minuten noise door de speakers, terwijl het publiek steeds luidruchtiger mee gaat doen. Even is nog ‘Utereg me stadsie’ te horen van Herman Berkien, wat door een enkeling wordt meegezongen.
Wanneer ze uiteindelijk opkomen met de opener `Broke Neck` bereikt de energie in de zaal eigenlijk direct zijn hoogtepunt. De hele zaal beweegt alle kanten op, continue springen mensen van het podium. Hierna werd ‘Featherless Redheads’ gespeeld, gevolgd door de titelsong van de EP die vandaag gepresenteerd werd. De EP ‘No House for Thee’ ligt volgende week in de winkels.
De hoogtepunten in de show bleven maar komen, de bijna traditionele wall of death tijdens `Oh Oh Calamity`, Een gigantische circle pit waarbij bijna de hele vloer van de Ronda gebruikt wordt. De ballade die gegeven wordt met zanger David bovenaan de ene trap, en Christoffer op gitaar bovenaan de andere trap.
Voor ‘Heart of a Traitor’ kwam de frontman Will Gardner van Black Peaks nog terug het podium op. Hij speelde de herkenbare noten die de basis vormen van het nummer. Bij het einde dit nummer werd de drumriser met Carsten er nog op naar voren gereden. Bij het laatste nummer ‘Eagle Chasing Flies’ begon de band stukje bij beetje zijn drumkit begon af te breken, als teken dat dit toch echt het laatste nummer is.
John Coffey gaat een druk festivalseizoen tegemoet, met nu al bevestigd onder andere Paaspop, drie Bevrijdingsfestivals (Zwolle, Haarlem en Utrecht), Graspop, Valkhof festival, Zwarte Cross. Ook spelen ze viermaal een Tony Hawk 2 Soundtrack show, waarvan er op dit moment al drie zijn uitverkocht.
Foto’s (c) Sander Rijken, Maxazine.nl
