Huub en zijn consorten brachten zaterdag een bezoek aan de Gigant in Apeldoorn. Opvallend als je naar de tourlijst kijkt, is dat er geen optredens in België op staan. In 2008 brachten ze nog een plaat met de titel ‘Brussel’ uit, en ook de laatste plaat ‘Allemansplein’ is opgenomen in België. Ook Nederlandse acts als voorheen The Scene, Frank Boeijen en Boudewijn de Groot behaalden grote successen in België. De Dijk zorgt er voor dat de zalen in Nederland vollopen. Het zal te maken hebben met de teksten en de Amsterdamse roots van de band. De directheid zit in het hart en is welgemeend. Voor Nederlanders zijn de teksten lekker direct, duidelijk en weten ons te raken.
Gastheer Huub van der Lubbe
“Als je zo lang speelt dan ken je iedereen in het publiek… dag Marijke, hallo Robert” zo begint Huub de souldienst en hij kent deze mensen ook echt, zo lijkt het. Al handen schuddend begint Huub het zoveelste optreden als frontman van De Dijk. Hij kent zijn fans en begint stipt op tijd omdat hij weet dat er onder de fans ook een moeder met kind is, die al weer om half tien weg moeten zijn. De set start met ‘Alles komt goed’ en dat is ook de vibe die heerst in de zaal. Een avond genieten van deze band die al jaren meegaat en elke zaal in Nederland van binnen en buiten kent. ‘Mensen zijn mensen’ is prachtig en scherp qua tekst en eenvoud en ook ‘Scherp de Zeis’ heeft ons wat te vertellen. Huub blikte tijdens het optreden terug naar begin jaren zeventig in ‘Allemansplein’. “Wat is er veel veranderd. Velen van jullie hebben deze tijd meegemaakt en weten wat ik bedoel”, vertelt Huub aan zijn wat oudere publiek.
De stemming zit er direct goed in na ‘Binnen zonder kloppen’ gevolgd door de hits ‘Als ze er niet is’ en ‘Niemand in de stad’. De avond kan dan al niet meer stuk. Huub zoals altijd strak in het pak en met een strak kapsel is hij de ster van de avond. Huub krijgt ook veel terug uit het publiek waaronder een bos rozen en natuurlijk een goed meezingend publiek. Nummers als ‘Onderuit’, ‘Wakker in een vreemde wereld’ en ‘Later is nu’ worden goed meegezongen. Als Nederlandse band is het niet makkelijk om je publiek te verrassen als je al zo vaak op tournee bent geweest. Toch weet De Dijk met de deze mooie setlist iedereen in het hart te raken. De essentie van de Dijk is ook haar directheid qua tekst en veel nummers of liefde, leven en de dood.
De Dijk weer zonder JB Meijers
Het is bijna traditie dat JB Meijers verstek laat gaan. Vreemd want de toer van de Common Linnets begint pas half november. Jammer, want vervanger Jelle Broek speelt weliswaar net zo goed maar zijn podiumpresentatie blijft achter. Soleren met de ogen dicht en shabby gekleed lijkt hij nog niet volledig geïntegreerd te zijn in De Dijk. Gelukkig is er met 8 man op het podium genoeg te zien en te beleven. Met name Roland Brunt en Peter van Soest spelen een hoofdrol met het koperwerk en weten mooi te soleren en daarbij te schitteren. De overige bandleden zorgen voor het volle soulgeluid in een de compleet gevulde Gigant zaal. Met name in ‘Wakker in een vreemde wereld’ hoor je de klasse van de muzikanten als Huub even weg is en niet meer in het middelpunt staat. Toch weet Huub een ieder te verrassen door tijdens ‘Ik kan het niet alleen’ het publiek in te gaan en enkele bekenden in het publiek even een knuffel te geven.
Zo gebeurde er toch weer iets nieuws. Ook tijdens het prachtige ‘Zevende hemel’ weet hij ieders hart te raken. Zittend op de monitor weet hij het betoog over de liefde nog krachtiger over te brengen op het publiek. De set wordt afgesloten met ‘Groot hart’. Passender kan met niet afsluiten. Natuurlijk komen er daarna nog een aantal toegiften waarbij het nummer ‘Dansen op de vulkaan’ het hoogtepunt is.
