The Man. the Myth. The Legend. The liberator of electric and acoustic basses, aldus de introductie van Stanley Clarke op zijn eigen website. Voor die introductie is wel iets te zeggen. Want al bijna vijf decennia begeeft de 63-jarige Amerikaanse bassist zich in The Champions League van het jazzrockgenre. In de jaren zeventig werd Clarke alom betiteld als de beste bassist van de wereld. Clarke speelt samen met de grote muzikanten van deze aardbol, bracht tientallen platen uiten, won vier Grammy Awards en is bijna onafgebroken op toernee. Van continent naar continent. Van een festival in Azerbeidjan en de Blue Note in New York tot en met het North Sea Jazz Festival in Rotterdam.
Jonge en aanstormende talenten
Ook de komende zomer is Clarke weer present in het Rotterdamse Ahoy. Maar zo ver is het nog niet. Na optredens eerder deze week in Turkije, Frankrijk en Luxemburg betreedt Clarke met zijn band zondagavond het podium van een volle Boerderij in Zoetermeer. Dit in het kader van een korte 
Europese tournee waarin Clarke met zijn jonge bandleden in twee weken tien landen aandoet. Stanley Clarke heeft een missie en steekt die de laatste jaren niet onder stoelen en banken. En dat is zich omringen met jonge talentvolle muzikanten en zijn kennis, talent en ervaring delen en overdragen. De drie muzikanten in de Stanley Clarke Band zijn rond de twintig jaar jong en aanstormende talenten in de Amerikaanse Jazz scene. Natuurlijk, Stanley is de baas en bepaalt met zijn eeuwig herkenbare duim en plukwerk het ritme maar zowel tijdens het interview vooraf als tijdens de show in Zoetermeer laat Clarke geen gelegenheid 
onbenut om zijn medebandleden pianist Beka Gochiashvili, drummer Mike Mitchell en Cameron Graves op keyboards in de schijnwerpers te zetten. Namen waarvan de jazzwereld nog veel van zal horen. In die zin is deze avond in Zoetermeer niet zo maar een avond. Een masterclass wellicht. De drie talentvolle junioren krijgen en nemen volop de ruimte. Met zichtbaar plezier en spelvreugde. Niet in de laatste plaats bij de meester zelf. En dat is soms ook een valkuil. Zo had de drumsolo van Mitchell naar mijn mening wel iets korter gekund.
Natasha
Het is een avond voor fijnproevers met een hoog bebop gehalte, lange solo’s en langgerekte nummers zoals ‘No Mystery’. Tegen het einde van de set deelt startend Jazzzangeres – en Stanley’s (stief)dochter- Natasha in de spelvreugde met een vrolijk liefdesliedje. Want plezier staat voorop vanavond in Zoetermeer. In juli staat Stanley Clarke ook geprogrammeerd op het North Sea Jazzfestival in Rotterdam. Wees erbij!
