Vanavond staat Jo Harman and Company in W2 Den Bosch. Gisteren in Nederland gearriveerd en meteen een optreden verzorgd op Radio 6 en vanavond de eerste van vier shows in drie dagen. Morgen staan ze twee keer in Cultuurpodium Boerderij in Zoetermeer en zaterdag op Texel Blues.
Support is Nick van Wijk, een jonge (23 jaar) singer-songwriter afkomstig uit Zaltbommel en vergezeld door Rob Roemers (bas en zang) is het aan hem om vanavond het publiek op te warmen. Genoemde invloeden zijn Eric Clapton, The Beatles, Eminem en John Mayer, een breed scala dus. In 2013 heeft hij een promo CD-tje uitgebracht onder de titel ‘The Old Barn Sessions’ met daarop drie nummers die die brede interesse ook weergeven: ‘Freedom’, ‘Senna’ en ‘Midtown New Orleans’. Die komen ook alle drie aan bod in zijn set van vanavond. Een boeiende set, die naar meer smaakt.
Na een korte pauze betreedt Jo Harman and Company het podium en opent met ‘Seasick Lover’. Het ‘and Company’ moet hier wel worden benadrukt want de band bestaat uit louter prima muzikanten waarbij Steve Watts op keyboard en Martin “Magic” Johnson op drums het meest opvallen. En dan is er Jo zelf. Onwaarschijnlijk kort jurkje, enorme plateauzolen en een dijk van een stem. De set is bijzonder gevarieerd. Van haar ‘debuut’ album ‘Dirt On My Tongue’ passeren vijf nummers, maar we horen ook veel covers.
‘Happy’ van Pharrell Williams heeft ze gekozen toen ze vorig jaar in de show van Giel Beelen verplicht was een hit van een andere artiest uit te voeren, en destijds voor het eerst gespeeld in W2. Vanavond zegt ze is de cirkel rond, want vanmiddag heeft de band er eindelijk een goed einde bij weten te maken, en die uitvoering krijgen we in W2 vanavond dus te horen.
Tot nu toe ging het er nog vrij rustig aan toe, maar bij ‘Through The Night’, met een hoofrol voor Steve Watts, zijn band en publiek wel compleet los. Verder o.a. het prachtige ‘Cloudy’ van Hamish Stuart, ‘I Can Let Go No’w van Michael McDonald en afsluiter ‘Underneath The River’ afkomstig van ‘Dirt On My Tongue’. In de toegift krijgen we nog het indrukwekkende, ter ere van haar overleden vader geschreven, ‘Sweet Man Moses’ en een schitterend swingende uitvoering van het Isley Brothers nummer ‘Work To Do’ en dan is het helaas al weer afgelopen.
Jo is net dertig jaar en haar ster rijst snel. Haar naam wordt in één adem genoemd met namen als Duffy, Amy Winehouse, Adele, Joss Stone en Norah Jones. Haar debuut album ‘Dirt On My Tonque’ wordt de hemel in geprezen. En vorige maand werd ze bij de British Blues Awards uitgeroepen tot ‘Female Vocalist Of The Year’. Deze maand komt haar nieuwe live album ‘Live At Royal Albert Hall’ uit, dat door de BBC werd opgenomen tijdens Bluesfest 2013. We gaan nog veel van haar horen.
