In 2006 vond de eerste editie van Speedfest plaats. In zes jaar tijd is het festival voor liefhebbers van rock & roll, garage, punk, metal, psychobilly, hardcore, outlaw country en verwante stijlen uitgegroeid tot een internationaal begrip dat rond de 5000 bezoekers trekt. Het grootste deel komt uit eigen land, maar ook fans van harde muziek uit de rest van Europa reizen jaarlijks af naar Eindhoven Rockcity. Mijn tweede keer aan dit luide festival begint rond de klok van 15.00 uur. De eerste bands zijn al begonnen, de eerste bezoekers waaieren uit over de drie hallen en de eetcorner. Het is nog rustig. Behalve de muziek dan. Dat gaat van begin tot eind met het gas erop.
Honky is de eerste band die ik zie op het hoofdpodium. Als ik achterom kijk is de grote hal voor het Demolition stage is ‘opeens’ een stuk voller. Voor de organisatoren, Peter Pan Speedrock, zijn ze geen onbekenden. Ze hebben samen getourd. Deze Texas Superboogie, met heren die doen denken aan ZZ Top, weten wat rock is. Heerlijke harde bas, gitaar en een stevige drum. Veruit mijn favoriet van de dag. En hoewel ik me nog zo voor had genomen geen cd’s aan te schaffen kan ik me niet bedwingen een cd van deze drie-eenheid aan te kopen.
Een goed begin is het halve werk. In een achtbaan van drie podia is het flink door werken om alles te fotograferen en te beleven. Tech-9 op de Wrecker stage klinkt nog één keer agressief, het allerlaatste optreden. Alles uit de kast, maar kan mij persoonlijk niet raken. De hoge schreeuwstem van de frontman van Bullet ook niet. De tem van Peggy Meeussen van Bliksem op het Trashers stage dan weer wel. Wat een heerlijke rock & roll-vibe heeft die band.
Anti-Nowhere League en Agnostic Front staan terecht op het grote podium en brengen een gedegen ruige en aanstekelijke live act. Zo langzaam, richting de avond, is het mijn inzien toch nog steeds wat minder druk. De karakteristieke balkons van het klokgebouw zijn niet toegankelijk en dus niet gevuld. Toen, twee jaar geleden, nog wel.
Als Peter Pan Speedrock zijn entree maakt heeft de vermoeidheid en drank zijn eerste slachtoffers geëist. Ondanks dat zij de initiatief nemers zijn van het feest, lijkt het toch wat moeite te kosten het publiek met zich mee te krijgen. “Die Dikke”, is er niet, waarmee het publiek mascotte Dikke Dennis bedoelt. Hij is op wereldreis aldus de band. Peter Pan Speedrock speelt ook een aantal nieuwe nummers. “Doe maar of je ze al kent”, moedigt van Elderen de fans aan. Die klinken inderdaad als de vertrouwde speedrockers sound. Niet zo vernieuwend. Hun nieuwe album lijkt dan ook niet zo heel verrassend te worden. Maar je weet maar nooit, het is nog niet af. Bij de afsluiter, Hatebreed gaat nog een keer het bier door de lucht, komt de pogo pit nog een keer op gang en wordt de laatste energie eruit gebeukt en gesprongen.
