Op dinsdagavond 8 november streek Korn neer in de Ziggo Dome in Amsterdam, als onderdeel van hun Euro Tour. Met Pixel Grip als voorprogramma en Architects als special guest beloofde het een avond te worden waarin verschillende stijlen van alternatieve muziek samenkwamen.
Pixel Grip
De avond werd geopend door Pixel Grip, een Amerikaans trio dat elektronische muziek maakt. Deze band bracht een hele andere stijl dan je misschien bij de sound van Korn zou verwachten: met de donkere synthesizers en beats kwamen de invloeden uit de industrial scene sterk naar voren. Het voelde bijna alsof je al op de afterparty stond, nog voordat de hoofdact was begonnen. Met een korte maar eigenzinnige set wisten ze het publiek goed op te warmen.
Architects
Als tweede support van de avond was de beurt aan Architects. Deze Britse band heeft zich al een tijd als een van de grote namen binnen de moderne metalcorescene weten te positioneren. Deze reputatie wisten ze op deze avond ook meer dan waar te maken. Zanger Sam Carter was een echte energiebom op het podium, vooral ook vanwege zijn herkenbare grunts en ‘blegh’s, zoals in het nummer ‘Seeing Red’. Tijdens het eerste nummer vroeg hij het publiek al om naar de grond te zakken, waarna de hele zaal omhoog sprong. Nergens was aan te merken dat het hier om een voorprogramma ging, het leek alsof iedereen voor Architects op was komen dagen. Bijna alle nummers werden uit volle borst meegeschreeuwd en gedurende de hele set was er een enorme moshpit gaande. De band sloot hun set af met hun nieuwste nummer ‘Machine’ van afgelopen september, waarna ze het stokje overdroegen aan niemand minder dan Korn.
Korn
Toen was het tijd voor de hoofdact. Tijdens het spelen van de eerste klanken werden de silhouetten van de bandleden op een enorm doek geprojecteerd. Dit doek fungeerde als een soort theatergordijn, men wist precies wat er zou komen en toch was de spanning in de zaal om te snijden. Meteen vanaf het moment dat het doek naar beneden viel, was het duidelijk dat de band niet van plan was om er een rustige avond van te maken. Tijdens ‘It’s on!’ werd de toon gezet: de zware gitaren en diepe bas zorgden direct voor het vertrouwde, bekende geluid van Korn.
Gedurende de rest van de set wist de band dit opzwepende tempo goed vol te houden. Tijdens nummers als ‘Got a Life’ en ‘Rotting in Vain’ veranderde het publiek in een wilde, deinende massa die heen en weer golfde door het geduw en getrek, alsof het bijna vloeibaar was. Een belangrijke rol hierin was weggelegd voor frontman Jonathan Davis. Deze bewoog zich met zijn karakteristieke energie over het podium en wisselde moeiteloos tussen melodieuze zang, geschreeuw en de bijna bezwerende vocalen die zo kenmerkend zijn voor de band.
Toen Korn in 1994 doorbrak met hun gelijknamige debuutalbum, waren ze een van de eersten die zich in het nu-metalgenre begaven. Nu, meer dan dertig jaar later, bleek dat dit genre nog steeds heel veel fans heeft en allerlei verschillende leeftijdsgroepen weet te enthousiasmeren. Met onder andere ‘Twist’, ‘Chi’ en ‘A.D.I.D.A.S.’ wisten ze hun publiek weer terug te brengen naar die rauwe beginjaren.
Net voor de toegift nam Davis uitgebreid de tijd om zijn middelvinger op te steken naar het publiek, door langzaam alle vakken af te gaan. Dit deed hij natuurlijk om een reactie uit te lokken. Toen het eenmaal bij mensen begon te dagen dat dit betekende dat het nummer ‘Y’all Want a Single’ eraan zat te komen, volgde er al snel veel gejoel en stak iedereen ook zijn middelvinger op, terug naar Davis.
De toegift bestond uit de allergrootste nummers van de band, waaronder ‘Falling Away From Me’ en ‘Twisted Transistor’. Het allerwildste moment van de avond was echter tijdens ‘Blind’. Na de meeslepende intro en explosieve ‘Are you ready?’ van Davis barstte het publiek los; werkelijk, tot achterin de zaal werd er gesprongen en geduwd. Helaas speelden ze daarna alleen nog de afsluiter ‘Freak on a Leash’.
Na ruim dertig jaar wist Korn nog steeds hoe een overtuigende liveshow eruit moet zien. Deze Europese tournee was niet alleen een feest van herkenning, maar vooral ook het bewijs dat deze band nog altijd relevant is. De nu-metal leeft, en Korn is daar nog steeds een van de belangrijkste gezichten van.