Volgend jaar november tikt meneer Wilson de zestig lentes aan. Terugkijkend op zijn oeuvre tot dan toe, mag hem toch wel enig talent worden toegedicht. Heeft u even? Bass Communion, Blackfield, No-Man, Porcupine Tree en Storm Corrosion zijn slechts enkele van de succesvolle projecten die albums hebben voortgebracht die menigeen bekend in de oren zullen klinken. Wilson heeft bovendien al laten weten dat hij samen met Mikael Åkerfeldt de studio in wil duiken om een opvolger te maken van het titelloze debuutalbum van Storm Corrosion. De vraag is zo langzamerhand of hij überhaupt nog wel eens de studio uitkomt, afgezien van zijn liveoptredens.
Edoch, de beste man is getrouwd met Rotem, heeft stiefdochters en een geredde puppy genaamd Lenny. Bovenstaande is vooral bedoeld om duidelijk te maken dat we hier toch echt met een normaal mens te maken hebben. Met zijn studentikoze uiterlijk is Wilson niet bepaald de belichaming van de complexe, unieke ziel van een Bowie. De beste man mag er echter trots op zijn dat hij, zonder gebruik te maken van drugs, alcohol of een andere extravagante levensstijl, zulke complexe, gestructureerde en gevarieerde muziek weet voort te brengen. Daarbij kan hij volledig terugvallen op zijn eigen fantasie, zonder enige chemische substantie nodig te hebben.
Ook zijn huidige album ‘Requiem for a Village’ is er een met complexe structuren, met name in de eerste helft. Dit alles gaat gepaard met een weemoedige sfeer waar Wilson inmiddels patent op lijkt te hebben. Wellicht zal niet iedereen zijn stem gedurende langere tijd kunnen waarderen, aangezien Wilsons zangkwaliteiten niet altijd op hetzelfde niveau liggen als zijn muzikale kwaliteiten. Tegelijkertijd is het juist zijn stem die de muziek dat extra beetje eigenheid weet mee te geven. Zet er een andere zanger op en de vraag is of de sfeer die men zo waardeert in Wilsons muziek nog steeds even krachtig overeind blijft.
Het album ‘Requiem for a Village’ gebruikt een mysterieus, vervallen dorp als metafoor voor de imperfecte schoonheid van muziek en het leven zelf. In een twaalf nummers tellend muzikaal hoorspel, verrijkt met gesproken teksten van David Tennant, wordt de luisteraar meegenomen op een filmische tijdreis vol melancholie. Muzikaal keert Wilson hiermee terug naar de kern van de progressieve rock. Een organische, analoge mix van folk en akoestische gitaren wordt gecombineerd met nerveuze drum-‘n-bassritmes en atmosferische, Pink Floyd-achtige soundscapes. De conclusie is dat dit conceptalbum een gedurfde en authentieke luisterervaring biedt, die in de lijn ligt van zijn geprezen topwerk ‘Hand. Cannot. Erase.’ (8/10) (Fiction)