Zet de pick-up maar vol en rij mee, want Bryan Adams heeft zijn gitaar gepakt en is naar huis gegaan. De Canadese rocker, die al meer dan veertig jaar stadions vult, maakt met zijn zeventiende studioalbum een liefdesbrief aan zijn thuisland. Het begon met één nummer voor de documentaire ‘Canada’s Wild Eastern Edge’ en groeide binnen drie maanden uit tot een hele plaat vol mensen, landschappen en verhalen uit het Noorden. Adams noemt het zelf een plaat over Canada, en dat is precies wat je krijgt.
Wie een stampende Summer of ‘69 verwacht, komt bedrogen uit. Dit is een folky, bijna Amerikaans aandoende rootsplaat, met country en blues in de mix. De titeltrack opent als een akoestische stamper en Adams klinkt hier opvallend als Bob Dylan, tot in de manier waarop hij zijn zinnen laat omslaan. Ondertussen telt hij natuurlijke wonderen op, van Stanley Park tot Lake Louise, en mengt hij er de dagelijkse zorgen van gewone mensen doorheen, zoals de prijs van brandstof en het gekkenhuis op de huizenmarkt.
Het is meteen de sterkste kant van de plaat: Adams vertelt. ‘Highway 16’ gaat over de Highway of Tears, een weg in het westen van Canada waar veel inheemse vrouwen en meisjes zijn verdwenen. Hij pakt het zonder cynisme aan en bouwt er een lekker lopend akoestisch rocknummer omheen. ‘Diesel and Dirt’ is een bluesachtige folkrocker over werken en toch moeite houden om rond te komen, en zijn rauwe stem zit er perfect in. ‘The Ballad of Terry Fox’ eert de jongeman die met één been door zijn land rende voor kankeronderzoek, en dat raakt gewoon.
Dan is er ‘51st State’, de protestsong die Adams schreef nadat Amerikaanse politici over het inlijven van Canada begonnen te praten. Hij gaat er niet met een boze vuist in, maar met een Springsteen achtige schouderklop van een buurman die zegt dat je zijn huis beter met respect kunt behandelen. De tekst is recht voor zijn raap, en dat past bij het nummer. Ook de bonustrack ‘Lake Ontario’ prikt in dezelfde hoek, al is die iets te letterlijk met zijn verwijzingen.
Wie meer wil weten van de Canadese geschiedenis, kan terecht bij ‘The Battle of Lundy’s Lane’ over de oorlog van 1812 en ‘When Canada Joined Newfoundland’, een Keltisch aandoend verhaal dat zelfs het tijdsverschil van een half uur niet vergeet. ‘Iron Ribbon’ brengt een stamp en klap ritme voor de arbeidersklasse en ‘The Bridge’ vertelt in Gordon Lightfoot stijl over een brugramp uit de jaren vijftig. ‘A Handful of Gold’ laat zijn ruwe stem op zijn best horen in een warme akoestische ballad. De plaat sluit af met de folky rockers ‘Canada’s Wild Eastern Edge’ en ‘The Heave’.
Het is niet alles voor iedereen. Wie de context mist, moet soms even zoeken en een paar teksten zijn aan de rechtlijnige kant. Maar Adams brengt dit met zoveel trots en plezier dat je als luisteraar vanzelf meegenomen wordt. Een eerlijke plaat van een man die precies weet waar hij vandaan komt. (8/10) (BAD Records)