Wie Cult of Luna kent, weet dat je geen vrolijk kerstkaartje moet verwachten. De Zweedse band uit Umeå sleurt al ruim vijfentwintig jaar zijn zware, uitdijende postmetal door de modder, van het vuistdikke ‘Mariner’ met Julie Christmas tot het donkere ‘A Dawn to Fear’. Op ‘In the Shadow of Your Shadow’ staat tien studioalbums in de boeken en de sextet denkt er niet over na om zijn tempo op te voeren. Negen nummers, ruim een uur en elf minuten, waarvan drie boven de elf minuten. Dit is geen plaat voor tussendoor, dit is een plaat waar je voor gaat zitten.
Bandleider Johannes Persson laat zijn emoties door het grind slepen, en dat hoor je meteen in de titeltrack. Een wankel orgel en schurend machinegeluid openen het nummer, daarna zakken de gitaren in een trage, loodzware mars. Persson grauwt alsof hij zijn keel openhaalt aan de eigen woorden. De song leest als het verhaal van een parasiet die zich voedt met iemands zwakke plekken, en dat klinkt even kil als het hoort. Ook ‘Sadness Will Reign’ hakt erin. Joe Duplantier van Gojira schuift aan, en samen met Persson zingt hij een vaag melodietje dat even snel kapotgeslagen wordt door zwarte, schurende uitbarstingen.
Het hart van de plaat is ‘Breach’. Het nummer begint met stampende dubbeats en een langzame kruip, om dan open te breken in een melodie die in het donker staat te glanzen. Een huilende gitaarsolo trekt het geheel naar een chaotische ontlading die zowel verpletterend als troostend aanvoelt. Daarna schopt de band de deur in met ‘The Rift’, snel en bijtend, een nummer dat klinkt als een moshpit in wording. Drummer Thomas Hedlund rammelt eronder als een sloopkogel. Het is een eerlijke herinnering dat deze mannen nog steeds kunnen groeven als ze willen.
Dan schakelt de band terug. ‘A Way Back’ is kaal en bijna countryachtig, en ‘One More Day’ ontpopt zich met David Eugene Edwards van 16 Horsepower en Wovenhand als een gothic klaagzang over somberheid, met zijn theatrale bariton als dominante kracht. Het zijn bruggen naar het slot, ‘Burial’, dat zich voortsleept alsof de hele wereld op hun schouders drukt. Het is een nadenken over sterfelijkheid zonder opsmuk en zonder troost.
Niet alles pakt even makkelijk. Perssons rauwere uithalen vragen wat gewenning en de lange nummers vergen geduld. Wie snelle bevrediging zoekt, haakt af. Maar wie blijft zitten, krijgt een band die precies weet wie hij is en weigert stil te staan.
Cult of Luna maakt hier geen makkelijke muziek, wel muziek met gewicht. Het is donker, onaangenaam en op de een of andere manier ook mooi. Zet het hard, doe het licht uit en laat die schaduw maar over je heen vallen. (8/10) (Red Crk Recordings)