Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums achterblijven. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Jacob Wick – I’ll Make You Coffee While You Still Sleep
Er zullen een hoop mensen zijn die niet verder komen dan een minuut in de opening van ‘I’ll Make You Coffee While You Still Sleep’. We worden getrakteerd op een orgie aan ongestructureerd geluid en de stem van Jacob Wick die in een geïmproviseerde melodie een tekst voordraagt. Het chaotische begin van ‘Every Day I Stand on the Balcony and Hope You Walk By’ zal weinigen uitnodigen om door te blijven luisteren totdat Wick zijn trompet aan de lippen zet en vooral dat instrument het woord laat voeren. Wick is namelijk boven alles een waanzinnig goede trompettist die zich ook op dit album eigenlijk niets aantrekt van muzikale grenzen. Zijn muziek is soms zuiver experimenteel, bedoeld om af te tasten, te verkennen en vooral om een statement te maken: Wick kleurt niet binnen de lijntjes van jazzmuziek. Toch is die pure jazz wel de basis, zeker in stukken als ‘New Jersey Turnpike 3am Cold Coffee Stale Milk’ en ‘Sentado en la barra con un Nazi y Ramón’, waarvan de titel (‘Aan de bar zitten met een nazi en Ramón’) exemplarisch is voor het ongemak dat Wick vrijwel permanent oproept en dat een doel op zich lijkt te zijn. Alles wringt en schuurt, in eigen composities en in vertolkingen van klassiekers als Sinatra’s ‘My Way’ en Cole Porter’s ‘Every Time We Say Goodbye’. Wars van conventies, beslist eigenzinnig en niet zelden eigenaardig. Die kop koffie slaan we niet af. Sterk, graag. (Jeroen Mulder) (6/10) (Ropeadope)
Iron & Wine – Hen’s Teeth (Deluxe Edition)
Eerder dit jaar verscheen het achtste album van Iron & Wine, ‘Hen’s Teeth’. Het album werd gelijktijdig opgenomen met voorganger ‘Light Verse’ uit 2024. Nu, nog hetzelfde jaar, verschijnt een deluxe editie met zes extra nummers. Daarvan stonden ‘In Your Ocean’ en ‘Grace Notes’ al op het album, maar nu in akoestische vorm. De gedachte erachter is begrijpelijk: het album werd goed ontvangen en tijdens de sessies ontstond voldoende inspiratie voor nieuwe nummers. De stap naar een deluxe versie was dan ook klein. Toch is meer niet per definitie beter. Het is aan de luisteraar om te bepalen hoe deze uitbreiding zich verhoudt tot de eigen aandachtsspanne. Het originele album, tot en met afsluiter ‘Half Measures’, duurt ongeveer veertig minuten. Dat is een mooie tijdsduur om in de kalme muziek van Iron & Wine te duiken, zonder weg te doezelen in een seventiesgevoel. Bovendien vormde ‘Half Measures’ een prima afscheid. De deluxe editie bouwt daarop voort met ‘Three Strangers’, ‘California Sober’, ‘Pilgrim’s Highway’ en ‘Say What’. Ook in deze nummers laat Sam Beam opnieuw zijn poëtische kijk op de wereld, verbindingen en spiritualiteit horen. Daar valt zeker wat voor te zeggen, al voegen de extra nummers niet voor iedere luisteraar evenveel toe. (Bart van de Sande) (7/10) (Sub Pop)
Railroad Earth – Will of the Water
Na vier jaar afwezigheid viert het bekende Americana-gezelschap hun vijfentwintigjarig jubileum met een uiterst evenwichtig nieuw studioalbum. Op ‘Will of the Water’ laat de band een doordachte mix horen van traditionele folk, akoestische bluegrass en verfijnde country-invloeden. De meeslepende single ‘Let the River Flow’ ademt een enorme muzikale volwassenheid uit en vormt een prachtig boegbeeld voor deze release. Gastheren zoals Ronnie McCoury verrijken het meeslepende ‘Stream of Time’ met virtuoos akoestisch snaarwerk. Ook het ingetogen ‘Winding Road’ getuigt van een buitengewoon strakke vakmanschap en een duidelijke artistieke visie. Productioneel is gekozen voor een uiterst transparant geluid waarin elk instrument perfect tot zijn recht komt zonder de overige partijen te overlappen. Dit coherente werkstuk biedt een diepgaand luistergenot voor liefhebbers van authentieke rootsmuziek. (Cian Murphy) (8/10) (Ineffable Records)
Carly Rae Jepsen – Day and Night
Carly Rae Jepsen levert met ‘Day and Night’ precies wat je van haar mag verwachten: pure pop-plezier, zonder poespas. Het dubbelalbum splitst zich in twaalf nummers voor overdag en twaalf voor ’s nachts, en dat onderscheid werkt verrassend goed. De ‘Day’-kant leunt op zonnige gitaren en jaren zeventig psychedelica, met singles als ‘On Wires’ en ‘After All’ als opvallende hoogtepunten. Hier klinkt Jepsen losser dan ooit, alsof ze eindelijk niemand meer iets hoeft te bewijzen. Zodra ‘Don’t Leave Me on the Dance Floor’ opzet, schakelt de plaat over naar de nachtkant, waar synths en discobeats de boventoon voeren. Dat contrast tussen organisch en elektronisch houdt de luisteraar er 24 tracks lang bij, wat knap is voor een album van deze lengte. Niet elk nummer is een radiohit, maar de sfeer blijft overeind en de herkenbare popgevoeligheid van ‘Call Me Maybe’ schemert overal doorheen. Fans van vrolijke, dansbare pop krijgen precies waarvoor ze komen. Amerika houdt van een popster die zichzelf niet te serieus neemt, en daar levert Jepsen weer het bewijs voor. (Daniel Harris) (7/10) (Interscope Records)
Agnes Obel – The Meaning of Flowers
Agnes Obel bouwt sinds haar debuut ‘Philharmonics’ uit 2010 gestaag aan een interessant oeuvre. Waarbij het aan de luisteraar is om te bepalen of dit in een stijgende lijn is, vlak blijft of juist afneemt. Na ‘Citizen of Glass’ is Obel overgestapt naar Deutsche Grammophon, zowat de Blue Note onder de klassieke labels. Niet echt verwonderlijk, gezien de ontwikkeling die zij op haar albums laat horen, waarbij verstilling, soundscapes en experimenten steeds meer de overhand nemen en compacte composities en zang naar de achtergrond verdwijnen. Op ‘Myopia’ uit 2020, en nog meer op haar laatste worp ‘The Meaning of Flowers’, zet Obel vaker stemvervormers en toonhoogteverschuivingen in. Of beter gezegd: haar stem als een op zichzelf staand instrument. Daar valt wat voor te zeggen, want het brengt een eigenzinnige en gelaagde sfeer met zich mee. Anderzijds is het voor de liefhebber van haar beginperiode, ten tijde van ‘Philharmonics’ en ‘Aventine’, steeds meer een afscheid van haar natuurlijke, prachtige stem. Zo is er voor ieder wat wils. Houd je meer van de singer-songwriter Agnes Obel, dan kun je tot op zekere hoogte met ‘Citizen of Glass’ nog terecht. Zoek je de meditatieve, natuurwinkelkant, dan is ‘The Meaning of Flowers’ zeker de moeite waard om audiofiel te beluisteren. (Bart van de Sande) (7/10) (Deutsche Grammophon)
