Zaterdagavond streek Arrested Development neer in Mezz Breda. De Amerikaanse hiphopgroep, bekend van hun eigen omschrijving van hun muziek als ‘Life Music’, bracht een boodschap van bewustwording, spiritualiteit en verbondenheid via het podium. Onder leiding van oprichter Speech zorgde de avond voor een energieke mix van live percussie, dans en scherpe teksten, in een venue die garant stond voor een intieme, warme concertervaring.
Het concert begon ietwat anders dan verwacht, want toen de band onder hun samba-intro het podium betrad en frontman Speech het concert wilde beginnen, bleek diens microfoon te weigeren. Het duurde enkele minuten vooraleer de goedlachse rapper uiteindelijk kon aanvangen, maar toen het concert dan na een korte vertraging eenmaal op gang kwam, was er geen houden meer aan. Speech en zijn band hadden in totaal slechts 2 seconden nodig om de zaal van voor naar achter compleet voor zich te winnen. En dat was niet in de laatste plaats door de oprechtheid, de oprechte liefde die vanaf het podium naar de Bredase zaal werd uitgestraald. En dat was nodig, want de band had een heleboel muzikale liefde om te verspreiden.
Arrested Development staat altijd al bekend om hun maatschappijkritische inslag, iets wat ook zaterdagavond in Mezz doorklonk. Waar veel van hun tijdgenoten de harde kant van het stadsleven bezongen, kiest Arrested Development veelal voor kwetsbaarheid en spiritualiteit, en dat contrast blijkt nog steeds een van hun sterkste troeven. De teksten konden dan niet letterlijk door het publiek worden meegerapt, waarvoor het zeker op de momenten dat 1Love de microfoon pakte, te snel ging.
Maar de herhaaldelijke shout-outs van Speech werden door het voltallige publiek enthousiast uit volle borst meegeschreeuwd. En dat werd zeker aangemoedigd door de charmante verschijningen in de vorm van de goedlachse Tasha LaRae, die een stem heeft die krachtiger is dan die van welke andere zangeres dan ook, en Fareedah Aleem, die de Mezz naast haar raps vooral met haar energieke dansmoves compleet in vervoering bracht.
Nummers als ‘Tennessee’ verwerken persoonlijk verlies tot een breder verhaal over identiteit en veerkracht, terwijl de band zich in haar werk ook uitsprak tegen onrecht, uitsluiting en de druk die op zwarte gemeenschappen rust. Die betrokkenheid, gecombineerd met een positieve en spirituele ondertoon, maakte van het optreden meer dan alleen entertainment: het was ook een moment van reflectie voor het publiek, met het nummer waarmee Arrested Development in 1992 doorbrak. Het lied ontstond na een periode van persoonlijk verlies voor Speech, die zowel zijn grootmoeder als zijn broer verloor, en is opgebouwd als een gebed: een gesprek met God waarin hij troost en richting zoekt. Die zoektocht voert hem terug naar Tennessee, naar de wortels van zijn familie en de sporen van de slavernij, met regels over voorouders die letterlijk aan bomen hingen.
En toen was de band inmiddels aangekomen bij de hoogtepunten, die zoals gebruikelijk aan het eind kwamen, toen ‘3 Years, 5 Months and 2 Days in the Life Of…’ werd opengebroken en de grote hits van de band ten gehore werden gebracht. ‘Tennessee’ werd met 10 minuten al in een magistrale uitvoering gebracht, maar helemaal los ging het toen Speech aankondigde “Just classics tonight” te brengen, na een korte hitcomplilatie van Kris Kross’ ‘Jump’ en ‘Jump Around’ van House of Pain. Het werd doorgezet naar een van de meest indringende momenten van de set, ‘Mr. Wendal’.
Het lied vertelt het verhaal van een dakloze man en houdt de luisteraar een spiegel voor: het geeft een menselijk gezicht aan mensen die vaak worden genegeerd of weggekeken, en becommentarieert hoe de maatschappij omgaat met armoede en dakloosheid. De band gaf destijds niet alleen met woorden, maar ook concreet gehoor aan die boodschap door de helft van alle royalty’s van het nummer te doneren aan de National Coalition for the Homeless. Tijdens het concert in Mezz kreeg het publiek zo opnieuw een herinnering aan de sociale betrokkenheid die al sinds het begin van de jaren negentig aan de kern van Arrested Development’s muziek ligt.
En ondanks dat delen van het nummer al eerder in de set waren gebruikt, was ‘People Everyday’, de tweede single van hun album ‘3 Years, 5 Months & 2 Days in the Life Of…’ uit 1992, de afsluiting van de avond. De grote hit is een eigentijdse herwerking van Sly & the Family Stone’s klassieker ‘Everyday People’ en vertelt het verhaal van een confrontatie in een park, waarbij Speech in dialoogvorm reflecteert op agressie, identiteit en de druk die op zwarte mannen wordt gelegd om aan bepaalde verwachtingen te voldoen. Muzikaal combineert het nummer hiphop met invloeden uit reggae en dancehall, wat het een losse, feestelijke groove geeft die in schril contrast staat met de scherpe tekstuele boodschap.
Juist die combinatie van een aanstekelijk ritme met een kritische ondertoon maakte ‘People Everyday’ tot een van de herkenbaarste visitekaartjes van de band, en een nummer dat ook decennia later nog niets van zijn urgentie lijkt te hebben verloren. Arrested Development bleek de brug van begin jaren ’90 tot nu met gemak te hebben geslagen. De Amerikanen kwamen, zagen en overwonnen een volle Mezz. Een Mezz die schreeuwde om een snelle comeback voor de band.
Foto’s (c) Marcel van Oevelen
