Bijna dertig jaar geleden begon Juan Luis Morera Luna, beter bekend als Wisin, zijn carrière in de barrios van Puerto Rico, eerst als lid van Los Reyes del Nuevo Milenio en al snel als de helft van het legendarische duo Wisin & Yandel. Hits zoals ‘Rakata’ en ‘Pegao’ maakten hem tot een van de bepalende figuren in de wereldwijde doorbraak van reggaeton. Nu, met bijna dertig jaar carrière achter de rug, keert Wisin terug naar de wortels van het genre met een album dat zich presenteert als een heus lesprogramma in perreo geschiedenis.
Het concept van ‘La Universidad del Perreo’ is precies zo speels als het klinkt. Wisin noemt zichzelf de decaan van deze denkbeeldige universiteit en opent de plaat met ‘Profesor Sandunga’, een introductie waarin hij de luisteraar welkom heet in zijn klaslokaal. Wat volgt is een reeks nummers die stuk voor stuk teruggrijpen naar het rauwe, underground geluid van het reggaeton uit de jaren negentig, lang voordat het genre de wereldwijde industrie werd die het nu is.
Op ‘Te Guayo’ hoor je duidelijk de invloed van Jamaicaanse muziek terugkomen, met een call and response structuur die leunt op het beroemde Bam Bam ritme. ‘Muévelo pa Mi’, met een bijdrage van de Colombiaanse Kapo, voegt een dancehall reggae sfeer toe die de plaat extra kleur geeft. Nummers als ‘Pa’ Bailarlo Así’ en ‘Yakéame’ voelen dan weer als een directe tijdreis naar het sandungueo geluid dat ooit het eiland domineerde. Wisin heeft duidelijk zijn huiswerk gedaan, en dat merk je aan elk detail.
Wat deze plaat echt bijzonder maakt zijn de gasten die Wisin heeft uitgenodigd. Ivy Queen, de vrouw die als een van de eersten de deur openzette voor vrouwelijke artiesten in het genre, is te horen op ‘Hasta Abajo’, en Wisin noemt haar aanwezigheid dan ook niet voor niets onmisbaar. Ook pioniers als Don Chezina en Jowell & Randy komen langs, naast jongere namen zoals El Bogueto, die laten zien dat deze geschiedenisles niet alleen achteruit kijkt maar ook een brug slaat naar de huidige generatie.
Wisin zelf noemt het geen gewoon studioalbum maar een concept dat blijft groeien, met plannen voor cursussen en evenementen die aan het project gekoppeld zijn. Dat mag dan een beetje overdreven klinken, maar het past wel bij de oprechte motivatie achter de plaat: de geschiedenis van het reggaeton eren op een moment dat het genre allang mainstream is geworden en de underground wortels soms vergeten dreigen te worden.
Het resultaat is een plaat die vooral werkt als eerbetoon en minder als grote artistieke sprong voorwaarts. Wie houdt van de rauwe, dansbare kant van reggaeton en benieuwd is naar waar het allemaal begon, vindt hier een oprecht en goed geproduceerd overzicht. Het is misschien niet de meest vernieuwende plaat van Wisin’s carrière, maar het is wel een van de meest liefdevolle. (7/10) (La Base Music)