Close Menu
.: Maxazine :.
    Facebook X (Twitter) Instagram RSS
    dinsdag, november 17
    Trending
    • Limp Bizkit toegevoegd aan Wacken Open Air 2027
    • Peter Ward – Hanging On To The Blues
    • Energetisch, rauw en meeslepend: The Kid LAROI overrompelt AFAS Live
    • Di-rect wereldklasse in uitverkocht Ahoy
    • The Hurricane Party – Storms
    • Trentemøller – Trentemøller
    • The Human League brengt ‘Dusk ‘Til Dawn Tour’ naar AFAS Live in Amsterdam
    • HUNTR/X brengt KPop Demon Hunters Golden World Tour naar Ziggo Dome
    Facebook X (Twitter) Instagram
    .: Maxazine :.
    • HOME
    • Muzieknieuws
    • Concertverslagen
      • Festivals
        • ADE
        • Bospop
        • Brutal Assault
        • CityRock
        • Dour
        • Eendracht Festival
        • Festyland
        • Geuzenpop
        • Jera On Air
        • KempenerPop
        • Lowlands
        • Mundial
        • Paaspop
        • Pinkpop
        • The Brave
        • The Hague Jazz
    • Interviews
    • CD Recensies
      • Legendary Albums
    • Prijsvragen
    • Extra
      • Verjaardagen
      • @Enjoythismusic
    .: Maxazine :.
    You are at:Home»Muziek»CD Recensie»Dillom – La Nueva Violencia
    CD Recensie

    Dillom – La Nueva Violencia

    By Alejandro Garcia López14 augustus 2026

    Er is weinig dat Dillom niet aandurft. De Argentijnse rapper uit Buenos Aires brak in 2018 door met het zelfgeproduceerde ‘Dripping’ en werd al snel gezien als het boegbeeld van de nieuwe Argentijnse trapgolf, mede dankzij zijn samenwerking met producer Bizarrap. Sindsdien bouwde hij met zijn eigen label Bohemian Groove een reputatie op als een artiest die genregrenzen behandelt als suggesties in plaats van regels, met albums als ‘Post Mortem’ en ‘Por cesárea’ waarin hip hop, rock en pop moeiteloos door elkaar lopen. Na twee jaar radiostilte, waarin hij vooral op de achtergrond bleef met gastbijdragen en een enkele single, keert hij nu terug met ‘La Nueva Violencia’, aangekondigd met een weken durende, bijna theatrale promotiecampagne vol kartonnen figuren en cryptische livestreams.

    Die neiging tot spektakel zit ook in de muziek zelf. De plaat opent onstuimig, met productie die schuurt tussen verwrongen gitaren en harde beats, precies het soort spanningsveld waar Dillom al jaren in uitblinkt. Waar veel van zijn Latijns-Amerikaanse generatiegenoten zich richten op gladde, radiovriendelijke trap, kiest hij bewust voor iets rafeligers. Nummers wisselen van sfeer zonder waarschuwing, een fluisterend couplet kan zomaar overgaan in een schreeuwende uitbarsting, en die onvoorspelbaarheid is precies wat zijn muziek de afgelopen jaren zo boeiend maakte.

    Toch is ‘La Nueva Violencia’ geen gemakkelijke plaat. Waar ‘Post Mortem’ nog verraste met zijn brutaliteit en ‘Por cesárea’ een meer kwetsbare kant liet zien, voelt dit album als een synthese van beide, zonder dat het altijd een duidelijke eigen identiteit vindt. Er zijn momenten van grote schoonheid, waarin Dillom zijn stem gebruikt als instrument op zich, breekbaar en dan weer keihard, en er zijn passages die eerder als losse experimenten aanvoelen dan als afgeronde composities. Dat maakt de plaat rijk om te ontdekken, maar ook wat ongelijk in kwaliteit.

    Titelnummer ‘La Nueva Violencia’ zelf draagt de zwaarste lading, een compositie die begint als een sober pianostuk en uiteindelijk uitmondt in een chaotische climax vol vervormde stemmen, alsof Dillom zijn eigen onrust hoorbaar wil maken. Elders duikt hij dieper in de melancholie die zijn werk sinds ‘Por cesárea’ typeert, met teksten die minder over spektakel gaan en meer over de leegte die na dat spektakel overblijft. Het contrast tussen die introspectieve momenten en de bijna theatrale bombast elders op de plaat zorgt voor een rit vol wendingen, niet altijd comfortabel, maar zelden saai.

    Wat ‘La Nueva Violencia’ vooral laat zien, is een artiest die weigert stil te staan. Dillom had na twee kritisch geprezen albums voor de veilige weg kunnen kiezen, maar kiest juist voor iets ongrijpbaars, iets dat zich moeilijk laat samenvatten in een enkele stijl of genre. Dat vraagt om geduld van de luisteraar, en niet elk experiment slaagt evengoed, maar de ambitie en de artistieke moed die uit elke minuut spreken, maken deze plaat tot een van de meest intrigerende Latijns-Amerikaanse releases van het jaar. Een sierlijke chaos, gedragen door een artiest die zijn eigen regels blijft schrijven. (8/10) (Bohemian Groove)

    Share. Facebook Twitter Pinterest LinkedIn Tumblr Email
    Previous ArticleSUMIN – dinnermode
    Next Article Album recensie overzicht: Andrew Van Garratt, Phoebe Bridgers en meer

    Related Posts

    Peter Ward – Hanging On To The Blues

    The Hurricane Party – Storms

    Trentemøller – Trentemøller

    Album recensie overzicht: Ane Brun, Cro-Mags en meer

    Album recensie overzicht: Holly Humberstone, B.B. King en meer

    Take That – Dreamers


    RSS feed: Muzikantenbank Muzikantenbank
    • Groove Junction is op zoek naar jou 🤩
    • Advanced rock drummer looking for band
    • Professionele rockgitarist zoekt band
    • Gitarist zoekt drummer, bassist, zanger(es) voor energieke 60s/70s rockband
    • Bassist looking for a band
    Over ons
    • Disclaimer
    • Adverteren
    • Privacybeleid en gebruiksvoorwaarden
    Maxazine Regionaal
    • Brabant
    • Gelderland
    • Limburg
    • Noord
    • Noord Holland
    • Overijssel
    • Utrecht
    • Zuid Holland

    Maxazine is er ook in andere talen:



    Type above and press Enter to search. Press Esc to cancel.