Anders Trentemøller bouwt al ruim twintig jaar aan een eigen klankwereld waarin elektronica, gitaren en melancholie elkaar de hand reiken. De Deen uit Kopenhagen kwam begin jaren nul op als producer en maakte naam met een mix van techno, ambient en donkere pop. Sinds omstreeks 2010 geeft hij zijn werk uit via zijn eigen label In My Room, en met zijn achtste studioalbum, dat simpelweg naar hemzelf is vernoemd, keert hij terug naar de kern van zijn geluid. Het is bovendien het eerste album waarop op elk nummer gezongen wordt.
Die keuze bepaalt het karakter van de plaat. Trentemøller haalde een uiteenlopende groep zangers binnen, waaronder Jonas Bjerre van Mew, Sune Rose Wagner van The Raveonettes, Anika, Midwife, Tan Cologne en Emma Acs. Geen van hen stond tijdens de opnames samen in de studio. De zang werd grotendeels thuis opgenomen en op afstand uitgewisseld, waarna Trentemøller alles zelf in zijn eigen geluid verwerkte. Hij gebruikt de stemmen volgens eigen zeggen als een extra instrument, en dat blijkt uit de manier waarop ze door gitaren en synthesizers heen worden geweven.
De opener ‘Swerve’, met de uit Hongkong afkomstige, in Wenen woonachtige zangeres Sakura, was het eerste nummer dat voor de plaat werd geschreven. Het begint met een gitaarriff en een vocale melodie die snel op hun plaats vielen, en Trentemøller wilde er iets van maken dat tegelijk bruut en mooi is. Dat spanningsveld is meteen het uitgangspunt van het hele album. In ‘Terrified’, met Jonas Bjerre, werd een eerder wazige shoegazeversie opgeschoond tot een helderder en poppier geheel, dat volgens de maker het meest toegankelijke nummer van de plaat is. ‘Your Love Walks Alone’ met Sune Rose Wagner levert de stormachtige kant, terwijl titels als ‘Visceral’, ‘Johnny Boy’, ‘Halved’, ‘Coyote’, ‘Crash’ en ‘White Hallways’ een plaat beloven die ruimte laat voor zowel ruwe als dromerige momenten.
Dat contrast is opzettelijk. Trentemøller zegt dat hij bij het kiezen van de nummers meedogenloos te werk ging: wat lawaaiig was, werd nog lawaaiiger, wat dromerig was nog dromeriger en wat melodieus was nog melodieuzer. Zo ontstonden tien nummers die bewegen tussen schurende gitaarpieken, vervormde dromen en strak getekende melodieën.
Er zijn ook risico’s. Een album met zoveel gastzangers kan als een verzamelplaat gaan klinken, en het op afstand uitwisselen van opnames kan de samenhang onder druk zetten. Daar staat tegenover dat Trentemøller als producent alle stemmen in één klankwereld onderbrengt, en dat zijn handtekening, vol sfeer en textuur, het geheel moet bijeenhouden. Of dat over de volle lengte lukt, zal blijken wanneer de volledige plaat te horen is.
Voorlopig laat ‘Trentemøller’ zien dat een artiest die al zo lang meedraait nog steeds zijn eigen formule kan scherpen. Voor liefhebbers van donkere dreampop en shoegaze met een elektronische rand lijkt dit een album om aandachtig te beluisteren. In het voorjaar van 2027 speelt hij de plaat tijdens een Europese tournee integraal live. (7/10) (In My Room)
