Nick Mazzarella is al langer een vaste waarde in de vrije jazzscene van Chicago, een stad die de altsaxofonist sinds het begin van de jaren tweeduizend niet meer heeft losgelaten. Naast zijn werk als instrumentenhersteller bouwde hij een reputatie op als een van de meest karakteristieke stemmen op zijn instrument, met een spel dat regelmatig wordt vergeleken met dat van Eric Dolphy en Ornette Coleman, maar dat nooit puur imiterend aanvoelt. Met zijn vertrouwde trio bouwde hij eerder al een indrukwekkend oeuvre op, en met ‘Siena Sessions’, opgenomen in maart 2025 in het Italiaanse Siena en uitgebracht via het gerenommeerde Corbett vs. Dempsey, zoekt hij de samenwerking op met twee Italiaanse muzikanten die zijn geluid een nieuwe richting geven.
Voor deze plaat werkt Mazzarella samen met bassiste Silvia Bolognesi en drummer Cristiano Calcagnile, aangevuld op twee nummers door trompettist Emanuele Marsico. Dat internationale gezelschap geeft het album meteen een andere klank dan zijn Chicago-opnames. Opener ‘Echi Senesi’ zet de toon met een compositie die de historische sfeer van de stad lijkt op te roepen, terwijl ‘Piazza del Campo’, vernoemd naar het beroemde centrale plein van Siena, die lokale inspiratie nog explicieter maakt. Mazzarella’s altsaxofoon blijft overal het middelpunt, met een toon die zowel warm als doorleefd klinkt.
Bijzonder aan het album is de reeks ‘Anima’, drie korte improvisaties verspreid over de plaat die spontaan zijn gecomponeerd door Mazzarella, Bolognesi en Calcagnile samen, in tegenstelling tot de overige nummers die door Mazzarella alleen zijn geschreven. Die afwisseling tussen vastgelegde composities en vrije improvisatie geeft het album een ademende structuur, waarbij de drie ‘Anima’-stukken fungeren als korte adempauzes tussen de meer uitgewerkte nummers. ‘The Peregrine’ en ‘Nevertheless’, beide met de trompet van Marsico, voegen een extra laag toe aan het klankpalet en laten horen hoe goed de leader aanvoelt wanneer een gastmuzikant iets toevoegt zonder de kern van het trio te overschaduwen. Sluitstuk ‘Last Light’ brengt de plaat tot een ingetogen einde, passend bij een album dat evenwicht zoekt tussen scherpte en rust.
De keuze voor Siena als opnamelocatie, in de studio Shape Shoppe Paradiso, lijkt de muziek een net iets andere kleur mee te geven dan zijn eerdere werk. De hoes, met een detail uit Lorenzetti’s beroemde fresco over goed en slecht bestuur in het Palazzo Pubblico, past goed bij die historische verbondenheid met de stad. Voor luisteraars die Mazzarella kennen van zijn trio-platen biedt ‘Siena Sessions’ een verrassende maar logische uitbreiding van zijn palet, met nieuwe stemmen die zijn geluid verrijken zonder het te verdringen.
‘Siena Sessions’ bevestigt dat Nick Mazzarella, ook buiten zijn vertrouwde Chicago-omgeving, een saxofonist is die zijn eigen weg blijft zoeken binnen de hedendaagse jazz. Het is geen plaat die zich opdringt, maar een die zich langzaam opent voor wie de tijd neemt. (8/10) (Corbett vs. Dempsey)