Donderdagavond stond de Kleine Zaal van de Effenaar in het teken van Epic Rap Battles of History, het Amerikaanse duo dat wereldberoemd werd met hun YouTube-rapbattles tussen historische en popculture figuren. Het was niet de eerste keer dat Nice Peter en EpicLLOYD in Eindhoven stonden, en dat was aan de sfeer in de zaal goed te merken.
Het voorprogramma werd verzorgd door The Jackpot Golden Boys, twee broers uit Preston, Engeland. Het rockduo is al jaren de vaste support van Epic Rap Battles of History en trapte de avond stevig af. Drummer Jim Molyneux vroeg al vroeg wie er de vorige keer ook bij was geweest, en een twintigtal handen ging omhoog. Iemand uit het publiek riep na het eerste nummer dat dit feitelijk de ‘Rock battles of history’ is, waarop er meteen gevraagd werd naar favoriete battles uit de zaal.
Verderop in de set volgden ‘Apple Chapel’ en ‘Overachiever’, dat laatste over gedumpt worden, met tussendoor een brainfoto die gitarist Alex Molyneux met zijn handen maakte en waar de hele zaal enthousiast in meeging. Jim wilde het nog eens overdoen, ditmaal met een echte camera. Bij een cover van ‘Fight for Your Right’ van de Beastie Boys ging de zaal helemaal los, en op ‘Volcano’ mochten een paar bezoekers zelf meespelen op percussie, wat goed werkte.
Na afloop bleef het feest even doorgaan: Alex crowdsurfte richting de bar en kreeg daar, nog liggend op de handen van het publiek, een biertje aangereikt. Dus even later deed Jim precies hetzelfde. Het duo zette een voorprogramma neer dat hoofdprogramma-waardig is en het zal dan ook niemand verbazen als de twee binnen no time publieksfavorieten worden op festivals als Paaspop, Festyland of de Zwarte Cross.
Zodra het podium klaar was, ging het licht uit en begon het hoofdprogramma. Nice Peter en EpicLLOYD kwamen kwart over negen op en de Epic Rap Battles of History gingen meteen los. In opener ‘Ghostbusters vs Mythbusters’ zaten flarden van The Bloodhound Gang verwerkt, en op het podium dook zelfs de Marshmallow Man op. Herkenbaar en stel pakten de mannen het publiek in. Jim Molyneux, drummer van The Jackpot Golden Boys, bleek tijdens de show onder de naam DJ Jim het duo te begeleiden. Het duo vertelde dat ze precies een jaar eerder ook in Eindhoven stonden, toen iemand om Ghostbusters vroeg terwijl die battle niet was voorbereid, en dat ze hem dit keer alsnog speelden. ‘Gandhi vs Martin Luther King Jr.’ was vorig jaar ook aangevraagd, maar helaas, die hadden ze ook dit keer niet in de set, zo bracht het duo. Het bleek een geintje…
Wat volgde was een set die minder als concert voelde en meer als een sketchshow die toevallig gerapt werd, met bij vrijwel ieder nummer andere kostuums en volledige personagewisselingen. Na ‘Gandhi vs Martin Luther King Jr.’ veranderde de setting en begon het verkleedspel, waarbij er helmen bij werden gepakt en ook ‘Zeus vs Thor’ voor het nodige kabaal zorgde. Bij ‘Adam vs Eve’ werd een bezoeker uit het publiek gehaald om Eve te spelen, en Hanne bleek daar toevallig perfect voor gekleed te zijn en speelde haar rol alsof ze al jaren onderdeel was van de show. Tekstueel bleek het publiek de raps sowieso woord voor woord te kennen, wat de populariteit van het duo alleen maar onderstreepte.
Bij ‘Stephen King vs Edgar Allan Poe’, met Lloyd als Stephen King en Peter als Edgar Allan Poe, schreeuwde de zaal de battle woord voor woord mee en voor ‘George Washington vs William Wallace’ sprong het duo het publiek in en liep tot bijna achter in de zaal, nadat men eerst een grap maakte over hoe ze in Engeland altijd uitgejouwd worden als Washington het podium betrad. Bij ‘Barack Obama vs Mitt Romney’ moest er volgens de mannen veel omgekleed worden, waardoor een bezoeker genaamd Daniël gevraagd werd om Obama te rappen tegen Mitt Romney, gespeeld door Peter. Lloyd kwam pas aan het eind op, samen met een figuur als American Eagle, maar Daniël had op dat moment de zaal al voor zich gewonnen.
Na publieksfavoriet ‘Darth Vader vs Hitler’ kregen de mannen vanuit het publiek de vraag wat de favoriete battle was, en het antwoord was duidelijk ‘Theodore Roosevelt vs Winston Churchill’. Die volgde dan ook later in de set. Er volgde eerst nog een reeks kortere battles achter elkaar: ‘Wonder Woman vs Stevie Wonder’, gevolgd door twee vervolgdelen van ‘Hitler vs Vader’ en ‘Deadpool vs Boba Fett’. Tussendoor werd gevraagd wat typisch Nederlands was, en toen iemand riep “Waar is dat feestje?”, antwoordde de hele zaal in koor ‘Hier is dat feestje’, tot zichtbare verbazing van het duo op het podium. die de chant echter direct omarmden tot een terugkomend “Where is the Party?”
Bij ‘Albert Einstein vs Stephen Hawking’ werd opnieuw iemand uit het publiek gehaald om Einstein te rappen, terwijl de zaal de eerdergenoemde feestzin bleef herhalen, waarna Peter en Lloyd het gezang overnamen in redelijk verstaanbaar Nederlands: “Waar is dat feestje?”. Vlak daarvoor zorgde een klein technisch mankement voor een onverwachte pauze, waarin het publiek zelf Zombie Nation’s ‘Kernkraft 400’ in de “Eindhoven!”-versie inzette; het in het PSV stadion structureel ingezette nummer. En om de tijd te doden brachten de mannen een korte quiz over biermerken tussen twee bezoekers, met een T-shirt van de band als prijs.
Onder andere ‘Jack the Ripper vs Hannibal Lecter’, ‘Steve Jobs vs Bill Gates’ en ‘Jim Henson vs Stan Lee’ volgden, waarbij bij die laatste natuurlijk een handpop van Kermit tevoorschijn kwam. De reguliere set sloot af met ‘Rasputin vs Stalin’, waarbij het duo met ontbloot bovenlijf de hitte tegemoet ging.
In de toegift keerde ‘Theodore Roosevelt vs Winston Churchill’ terug, gevolgd door ‘Superman Socks’, waarvoor een bezoeker verkleed als Superman het podium op werd gehaald. Het duo bedankte het publiek uitgebreid en grapte dat ze de volgende dag naar Amsterdam moesten. “You are the best audience of the tour! Alas, tomorrow we have to go to Fucking Amsterdam.” In Eindhoven werd zo’n uitspraak natuurlijk met applaus onthaald. De avond sloot af met ‘Artists vs Turtles’, waarbij Jim en Alex Molyneux als Mona Lisa em Turtle mee het podium op kwamen.
Door de hele avond heen bleef vooral de interactie met het publiek opvallen. Bezoekers werden voortdurend op het podium gehaald, er werd meegezongen bij letterlijk elke battle, en het duo liet merkbaar merken verrast te zijn door de reacties uit de zaal. In de Effenaar kwam dat goed tot zijn recht: het voelde minder als een optreden, maar meer als een feest waarop toevallig ook gerapt werd. Een feest waar je bij had moeten zijn.