De 42-jarige Finn Andrews heeft met The Veils inmiddels een illuster oeuvre opgebouwd. Daarbij werkt hij al enkele jaren met een geheel nieuwe bezetting. Edoch, The Veils is Finn Andrews en Finn Andrews is The Veils. Waar de muziek van The Veils tot en met ‘Total Depravity’ nog kon schuren, bijten, overrompelen en begeesteren, lijkt vanaf ‘…And Out of the Void Came Love’ een ander spectrum te zijn aangeboord.
Voor Veils-fans van het eerste uur kan het daardoor wat gezapig en statisch overkomen en wellicht zullen sommigen dan ook afhaken. Tegelijkertijd wordt er op een ander vlak weer iets gewonnen. Andrews is anders gaan zingen: ingetogener en dichterlijker. Als een jongvolwassen Cohen brengt hij zijn teksten nadrukkelijker naar voren, waarbij de muziek steeds vaker als ondersteunend middel fungeert.
Andrews gaf eerder aan dat ‘Fragile World’ krachtiger en levendiger zou klinken dan de meer melancholische sfeer van ‘…And Out of the Void Came Love’ en diens opvolger ‘Asphodels’. Juist in dat krachtiger en levendiger schuilt echter de zoektocht. De nummers die het meest aanspreken en karakter uitstralen, blijken over het algemeen toch weer de meer ingetogen songs te zijn, waarin Andrews zijn beschouwende teksten combineert met fraaie melodieën. Dat geldt voor opener ‘Aurora’, het lieflijke ‘My Foolish Heart’ en het contemplatieve ‘These Are the Days’.
‘Lungs’ straalt daadwerkelijk de kracht en levenslust uit die Andrews voor ogen lijkt te hebben en vormt daarmee de uitzondering op de regel. Bij ‘Little White Bird (Fragile World)’ wordt echter duidelijk dat het ongebreidelde optimisme dat bijvoorbeeld Coldplay al jaren nastreeft, Andrews minder natuurlijk past. Toch zijn beide gezichten van The Veils te waarderen: zowel de ruwe, ongepolijste kant als de ingetogen dichter die Andrews eveneens weet neer te zetten.
Een grote verandering ten opzichte van de vorige twee albums valt dan ook nauwelijks te bespeuren. Zo moet je met een vergrootglas zoeken naar een gitaar die eens nadrukkelijk op de voorgrond treedt; wederom is het vooral de piano die de toon zet. Tijdens het optreden van The Veils in januari vorig jaar in Doornroosje was er nog een fraaie balans tussen piano en gitaar, waarbij Andrews afwisselend achter de toetsen plaatsnam of de gitaar omgordde.
Ook de reactie van het publiek kwam vooral los wanneer The Veils teruggrepen op hun oudere repertoire. Ondanks de kracht en het leven die ‘Fragile World’ zou moeten uitstralen, nodigt het niet echt uit om de ‘Lungs’ uit je lijf te zingen. (7/10) (V2 Records)