De Nederlandse atmosferische blackmetalband Nachtheem brengt met ‘Waan van de Leegte’ zijn debuutalbum uit. Vijf nummers, krap drie kwartier, en een geluid dat zwaarder weegt dan de speeltijd doet vermoeden.
Laten we eerlijk beginnen. Nachtheem en het label presenteren dit als een volwaardig debuutalbum, maar met vijf stukken en iets meer dan een halfuur zit het dichter tegen een EP aan. Dat wringt. Fish vertelde me ooit in een interview dat Marillion hun langspelers net iets te lang maakte om ze nog op een cassettebandje te krijgen. Deze mannen hadden er goed aan gedaan datzelfde te doen, want nu blijft het bandje aan beide kanten half leeg. De band kwam in 2024 met de EP ‘Nacht, Zij met Ons’, waarna twee splits volgden, en bouwde in die korte tijd een reputatie op die vooral leunde op de vergelijking met het Noorse Vemod. Op dit debuut maakt Nachtheem zich daar hoorbaar van los.
‘Geen Vuur in Gods Hallen’ is al door zijn rauwe kracht indrukwekkend. Nachtheem schakelt moeiteloos van een staccato vurende mars naar een soort groovende blackmetal die klinkt alsof hij is opgenomen in een ondergronds gotisch gewelf, om dan weer loeihard de dubbele bassdrum in te duiken. Onnederlands goed. ‘Verdoemd door de Tijd’ draagt een titel die ooit door Vandale bedacht had kunnen zijn, en zo klinkt het ook. Even gas terug, en dan die hypnotische groove die maar blijft denderen. De band trapt het tempo op alsof hij van de twee meteen naar de vijf schakelt, zonder tussenstap. Bruut is het enige woord dat in me opkomt. De productie is uit gegoten beton. Dit moet live een belevenis zijn, en dan duikt daar opeens weer die bevrijdende groove op die kennelijk in het dna zit ingebakken. Nederlands, dit? Could have fooled me.
Tegenover dat geweld staat ‘De Ontwaking’, het akoestische tussenstuk, en daar haakt de band even af. Een obligate akoestische gitaar met noormannengezang eroverheen, je ziet het zo voor je. Erg origineel is het niet. Daar zit een breder punt onder. Nachtheem is op zijn best in de vrij gecomponeerde, opbouwende stukken waarin het tempo en de groove het werk doen. Zodra de band daarbuiten treedt, blijkt de horizon nog niet zo ver te reiken. Een paar rondjes goed luisteren naar wat Ihsahn doet, iemand die uit dezelfde hoek komt en zijn horizon heeft verbreed zonder het genre te verloochenen, en flink blijven oefenen zou geen kwaad kunnen. Dan komt die ambitie er een volgende keer overtuigender uit.
‘Waan van de Leegte’ als afsluiter draagt opnieuw zo’n titel waarmee je het best het verjaardagsfeest van je schoonmoeder beschrijft. Leeg is het nummer allerminst, en daar zit meteen het bezwaar. Ik weet het, het is het genre, maar had de productie iets meer ruimte gegund om te ademen, dan was het interessanter geweest. Zoals het er nu staat, is dit album vooral een overdonderende luisterervaring waarin nauwelijks plek is om te luisteren. De zang zit dicht tegen de microfoon gepropt, alles vecht om het voorfront, en dat hoort zo in dit genre, maar toch.
Nachtheem levert een debuut af dat fysiek kort is maar onophoudelijk beukt, met een vakmanschap dat ver boven het gemiddelde van de vaderlandse extreme metal uitsteekt. De prijs daarvoor is een mix zonder lucht, die de plaat eerder tot een wand dan tot een landschap maakt, en een akoestisch tussenstuk dat laat zien dat de ambitie het vakmanschap nog niet overal bijhoudt. Een indrukwekkende binnenkomer die net iets te dicht op de luisteraar wil zitten. (7/10) (Terratur Possessions)