Olivia Rodrigo is niet het soort artiest dat stilstaat. Haar debuutalbum ‘SOUR’ uit 2021 verscheen als een klap uit het niets en maakte haar in één klap tot een van de meest besproken namen in de popmuziek. Met ‘GUTS’ twee jaar later bewees ze dat het geen eenmalige flits was. Nu is er ‘you seem pretty sad for a girl so in love’, haar derde studioalbum, en de vraag die daarmee gepaard gaat is eerlijk: hoelang houdt deze formule het nog vol?
De Californische singer-songwriter, inmiddels drievoudig Grammy Award-winnares, werkt opnieuw samen met producer Dan Nigro, de man achter haar eerste twee platen. Die continuïteit is zowel een kracht als een zwakheid. Rodrigo heeft zichzelf omschreven als iemand die van nature verdrietige liedjes schrijft, ook als ze dat niet wil, en dat idee vormt de kern van dit album. De dertien nummers zijn verdeeld in twee helften die samen de albumtitel vormen: ‘girl so in love’ en ‘you seem pretty sad’. Dat is een aardige vondst, maar ook een beetje het soort kunstgreep dat harder klinkt als concept dan het voelt als luisterervaring.
Opener ‘drop dead’ is de meest opvallende keuze als leadsingel. Het is een synthpoplied met een koude, gepolijste productie die verder staat van de gitaarenergie van ‘GUTS’ dan veel fans hadden verwacht. De single deed bij verschijning wat gemengde reacties op, en die ambivalentie is begrijpelijk: het nummer klinkt strak en professioneel, maar mist de directe emotionele lading die ‘drivers license’ of ‘vampire’ in de eerste noten al neerzette. De tweede single ’the cure’ is overtuigender. Met bijna vijf minuten speeltijd is het het langste nummer van het album en ook het meest gelaagde. Rodrigo laat hier horen dat ze in staat is tot een soort dramatiek die haar vorige werk nog niet volledig bereikte. Haar stem beweegt door de song met een zekerheid die een artiest in volle ontwikkeling laat zien.
Elders op het album zijn er momenten die aantonen waarom Rodrigo’s songwriting nog altijd indruk maakt. ‘honeybee’ en ‘expectations’ zijn de soort nummers die je de volgende ochtend nog in je hoofd hebt. ‘cigarette smoke’ sluit het album af met een kwetsbaarheid die voelt als het meest persoonlijke wat ze tot nu toe heeft opgenomen. Maar er zijn ook nummers als ‘stupid song’ en ‘my way’ die weinig toevoegen aan het grotere geheel en het album iets te lang maken.
Het probleem van ‘you seem pretty sad for a girl so in love’ is niet dat het slecht is, want dat is het niet. Het probleem is dat het op bepaalde momenten precies doet wat je verwacht. Rodrigo is bijzonder goed geworden in het maken van muziek die emotioneel herkenbaar is, maar die vertrouwdheid heeft ook een prijs. Het album klinkt soms als een verfijnde versie van wat er al was, in plaats van een stap die echt ergens naartoe gaat. Voor een artiest van haar kaliber mag de lat inmiddels een stuk hoger liggen. (8/10) (Geffen Records)