In de jaren zeventig veranderde popmuziek in een razend tempo. Genres begonnen zich te mengen, grenzen tussen rock, soul, funk en vroege disco vervaagden en het publiek werd steeds belangrijker als sturende kracht achter wat een hit werd. Niet langer was het alleen de studio of de platenmaatschappij die bepaalde wat werkte, maar vooral de dansvloer en de club. In die wereld ontstond een nummer dat niet bedacht was als revolutionair statement, maar dat uiteindelijk wel werd. ‘Play that funky music’ van Wild Cherry is een schoolvoorbeeld van hoe toeval, aanpassing en gevoel voor het publiek samen een tijdloze klassieker kunnen vormen.
Wild Cherry
Wild Cherry werd opgericht in de Verenigde Staten rond gitarist en zanger Rob Parissi. De band begon met een duidelijke rockachtergrond en speelde in de eerste jaren vooral stevige gitaarmuziek die aansloot bij de harde rockscene van die tijd. Hun optredens waren energiek en gericht op een publiek dat gewend was aan volume en directe rockstructuren.
Toch begon er iets te schuiven in de muziekwereld waarin zij actief waren. Clubs waar de band speelde, veranderden langzaam van rocklocaties naar dansplekken waar ritme en groove steeds belangrijker werden. Het publiek reageerde minder op lange gitaarsolo’s en meer op baslijnen en percussie die mensen letterlijk in beweging brachten. Wild Cherry merkte dat hun oorspronkelijke stijl steeds minder effect had.
In plaats van vast te houden aan hun rockidentiteit, besloot de band zich aan te passen aan wat er op de vloer gebeurde. De keuze was niet theoretisch of strategisch uitgewerkt, maar kwam voort uit directe observatie van publiek en respons. Het was precies die flexibiliteit die hen op een onverwacht pad zou zetten.
Play that funky music
‘Play that funky music’ is ontstaan uit die verandering in benadering. Het nummer vertelt het verhaal van een muzikant die zijn rockstijl loslaat om een dansend publiek tevreden te houden. Wat eenvoudig begint als een observatie van clubdynamiek, groeit uit tot een krachtige mix van funk en rock waarin ritme centraal staat.
De muziek zelf is gebouwd rond een opvallende baslijn die direct herkenbaar is. De drums houden een strak en repetitief ritme aan dat uitnodigt tot beweging, terwijl de gitaren niet dominant zijn maar juist meebewegen met de groove. De zang heeft een bijna vertellende kwaliteit, waardoor het nummer aanvoelt als een verhaal dat zich in realtime afspeelt.
De single werd een internationaal succes en bereikte in de Verenigde Staten de hoogste positie in de hitlijsten. Ook in Europa en andere markten groeide het nummer uit tot een veelgedraaide radiofavoriet. Wat bijzonder is, is dat het nummer zowel op rockzenders als op dansgerichte stations werd gedraaid. Dat dubbele bereik maakte het uniek in zijn tijd.
Vergeleken met andere muziek uit dezelfde periode valt op dat veel artiesten juist kozen voor strikte genres. Discoacts richtten zich volledig op dansvloeren en rockbands bleven vaak trouw aan gitaren en traditionele songstructuren. Wild Cherry bevond zich precies in het midden en wist daardoor een brug te slaan tussen twee werelden die normaal gesproken gescheiden bleven.
Vanilla Ice
Een van de bekendere latere interpretaties van ‘Play that funky music’ komt van Vanilla Ice, die het nummer in 1990 opnam voor zijn album ‘To the Extreme’. In zijn versie wordt het origineel van Wild Cherry volledig herschikt naar de esthetiek van vroege jarennegentig-hiphop en poprap. De stevige funkrockbasis maakt plaats voor een strakker, elektronisch drumgeluid en een productie die duidelijk is afgestemd op de radiotrends van dat moment. Waar het origineel nog sterk leunde op livebandgevoel en organische groove, wordt hier gekozen voor een meer geprogrammeerde en gestileerde benadering.
Vanilla Ice benadert het nummer minder als een traditionele cover en meer als een herinterpretatie binnen zijn eigen stijl. De herkenbare elementen van het origineel, zoals de groove en het refrein, blijven aanwezig, maar worden ingebed in een compleet andere muzikale context waarin rap de leidende rol krijgt. Daarmee wordt ‘Play that funky music’ getransformeerd tot een crossover tussen funkrock en commerciële hiphop, wat laat zien hoe sterk het fundament van het nummer is. Het kan zich aanpassen aan een ander decennium, een ander genre en een ander publiek, zonder zijn herkenbare kern volledig te verliezen.
Wild Cherry, het album
Het succes van de single leidde tot het debuutalbum van de band, getiteld ‘Wild Cherry’. Op dit album verkent de groep verder de combinatie van rock en funk, waarbij meerdere nummers dezelfde richting opgaan als hun grote hit. De plaat laat een band zien die op zoek is naar een nieuwe identiteit binnen een veranderend muzikaal landschap.
Hoewel het album meerdere sterke momenten bevat, blijft de aandacht vooral gericht op de single die alles in gang zette. Toch is het album belangrijk om de context te begrijpen waarin de band werkte. Het toont een overgangsfase waarin rockbands steeds vaker elementen van dansmuziek begonnen te integreren.
De nummers op het album variëren in stijl, maar draaien allemaal om ritme en groove als verbindend element. Daarmee vormt het geheel een document van een band die midden in een muzikale verschuiving stond.
Baby Don’t You Know
‘Baby Don’t You Know’ laat een andere kant van Wild Cherry horen. Waar ‘Play that funky music’ sterk leunt op ritme en energie, kiest dit nummer voor een meer melodische en traditionele popstructuur. De nadruk ligt hier op zanglijnen en emotionele toegankelijkheid in plaats van dansbare groove.
Hoewel het nummer niet dezelfde impact had als de grote hit, laat het wel zien dat de band probeerde verder te kijken dan één succesformule. Er is duidelijk sprake van een zoektocht naar balans tussen commerciële aantrekkelijkheid en muzikale identiteit.
Binnen de context van de bandgeschiedenis is dit nummer interessant omdat het laat zien dat Wild Cherry niet volledig wilde worden vastgezet als éénhitfenomeen, ook al is dat in de publieke perceptie uiteindelijk wel gebeurd.
Wild Cherry blijft in de muziekgeschiedenis vooral verbonden aan één moment waarop rock en funk elkaar vonden in een clubomgeving die vroeg om beweging. ‘Play that funky music’ werd daardoor meer dan alleen een hit. Het werd een symbool van hoe muziek zich kan aanpassen aan publiek en context, en hoe die aanpassing soms leidt tot iets dat generaties overstijgt.