Danny Vera is zo’n artiest die je niet in een zin vangt. Jarenlang bouwde hij gestaag aan zijn naam, vooral in het clubcircuit en met zijn werk als huisbandleider bij Voetbal Inside. Het grote publiek haakte massaal aan toen zijn single ‘Roller Coaster’ uitgroeide tot een gigantische hit. Sindsdien zijn de zalen en festivals groter geworden, maar met ‘The Way Home’ Tour kiest hij er bewust voor om weer de ‘kleinere’ zalen in te gaan. Dichter op het publiek en met minder afstand.
Zaterdagavond in een uitverkochte 013 in Tilburg zag je meteen dat dat werkte. Het podium was breed opgezet, met sfeervolle verlichting en een groot doek achter de band. Het oogde strak, maar nergens overdreven. Gewoon een band die er stond, met een decor en indrukwekkende lichtshow dat het ondersteunde.
De opening met ‘Night of a 1000 Lights’ en ‘Sound of Long Ago’ zette meteen de toon voor de avond. Nieuw werk kreeg veel ruimte aan het begin van de set. Maar met ‘Morning Dawns Again’ begonnen de eerste mensen al langzaam mee te zingen. De nieuwe muziek stond stevig en werd net zo makkelijk opgepakt door het publiek als het oudere werk.
Wat opviel was hoe relaxed Vera op het podium stond. Tussendoor maakte hij praatjes, grappen, en soms een korte anekdote. Het tempo zakte nergens in, het voelde eerder alsof je bij een langere clubavond stond dan bij een strak afgemeten show. De interactie met de band hielp daar ook bij. Iemand die even naar voren werd gehaald voor een solo of een interactie onderling. Gedurende de avond kreeg zo ieder bandlid ook de ruimte voor eigen momenten. De band zelf speelde strak, dat hoorde je vooral in de wat ruigere nummers, waar het net wat losser en voller klonk.
Halverwege de set werd het tijd voor de eerste cover: ‘Folsom Prison Blues’ van Johnny Cash, samen met de Amerikaanse zanger Christian Lopez, die het voorprogramma verzorgde deze avond. Voor Lopez was het meteen ook een afsluitend moment, dit was zijn laatste avond als voorprogramma van de tour. Vanaf de volgende shows neemt Marlon Pichel het stokje over. Met hem bracht Vera afgelopen week nog het nummer ‘Try Again’ uit, wat die wissel een extra link geeft.
Even later volgde de tweede cover van de avond: ‘Zijn het je ogen’ van Koos Alberts. Dat moment pakte de zaal volledig mee, iedereen zong het refrein zonder moeite mee.
De setlist blijft daarna in beweging. Van het rockende ‘How the Dice will Roll’ door naar een uitgebreide blues intermezzo met ‘Switchblade’.
Richting het einde van de set volgde er nog een nummer van het album ’The Way Home’ namelijk het nummer ‘The Dark’, waarbij de volledige belichting in 013 uit stond. Het publiek luisterde aandachtig en muisstil naar de pure stem van Vera die door de zaal galmde.
De laatste fase van de avond ging een tandje harder, met ‘Sugah Rush’ en ‘Utopia Won’t Wait’ die er stevig in knalde. Daar mocht de band nog even gas geven en dat was te horen.
Na een hele avond wachten volgt dan eindelijk ‘Roller Coaster’. Vera vroeg de zaal om uit respect voor andere muisstil te blijven tijdens de uitvoering. Het nummer draagt voor veel mensen een zware emotionele betekenis. Ondanks een volle 013 luisterde de zaal daar ook naar. Geen gepraat en nauwelijks telefoons. Iedereen aanschouwde aandachtig hoe Vera samen met zijn violiste ‘Roller Coaster’ bracht.
Daarna mocht het weer los. ‘C’mon Hold On’ en ‘When The Light Shines’ trokken de zaal er nog één keer bij. Meezingen, handen omhoog, het voelde weer als een gezamenlijk einde van een lange avond. Het was een volle zaal met trouwe fans en blues liefhebbers, een band die rete strak stond en een set die van begin tot eind klopte. Juist in zo’n club werkt dat het best, alles zit dichter op elkaar en komt daardoor harder binnen.
Foto’s (c) Jayno Berkhoudt
