Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums blijven liggen. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Peach PRC – Porcelain
‘Porcelain’ is het debuutalbum van de Australische popster Shaylee Curnow, beter bekend als Peach PRC. Waar ze eerder bekendstond om haar felroze haar en theatrale Manic Dream Pixie-persona, kiest ze hier bewust voor een zachtere, meer aardse identiteit. De electropop-opener ‘Piper’ introduceert een bosrijke, sprookjesachtige wereld, terwijl ‘Eucalyptus’ haar recente spirituele verwondering verkent. Op ‘Miss Erotica’ duikt ze in haar verleden als danseres, omgezet in een zelfverzekerde dance-pophymne met een queere glamour. ‘Out Loud’ is een kwetsbare anthem over een verboden queere liefde, terwijl ‘The Palace’ de droom omschrijft met een Fleetwood Mac-verwijzing en cheetahprintvloeren als beeldtaal. De slotreeks van ballades is emotioneel overtuigend, maar soms wat zoetsappig. Met heldere productie en een coherent artistiek concept slaagt Curnow erin haar twee werelden samen te brengen: de glitter van Peach PRC en de kwetsbaarheid van Shaylee. ‘Porcelain’ maakt duidelijk dat Peach PRC een originele aanvulling is op de popmuziek van tegenwoordig, met een grote potentie. (William Brown) (7/10) (Island/Republic)
Earl Sweatshirt, MIKE & Surf Gang – POMPEII // UTILITY
‘POMPEII // UTILITY’ is het samenwerkingsalbum van underground rappers Earl Sweatshirt en MIKE, geproduceerd door het New Yorkse collectief Surf Gang. Het dubbelalbum van 33 tracks is opgesplitst in twee schijven: het eerste deel, ‘Pompeii’, is het werk van MIKE en draait om verval en verlies; het tweede deel, ‘Utility’, is van Earl Sweatshirt en klinkt strakker en meer doelgericht. Surf Gangs spacey, trapgeoriënteerde beats vormen de verbindende draad en dwingen beide rappers uit hun vertrouwde lo-fi-comfort. MIKE schittert op ‘Afro’ en ‘The Pope’, terwijl Earl op tracks als ‘Earth’ en ‘Home on the Range’ lyrisch scherp blijft en opener over zijn drankverleden schrijft met een eerlijkheid die zijn eerdere werk ontbeerde. Gastbijdragen van onder anderen Niontay, Na-Kel Smith en Anysia Kym versterken het gemeenschapsgevoel. Met 33 tracks is het album soms te lang, maar als dubbelportret van twee gelijkgestemde geesten die elkaar artistiek vooruitstuwden is ‘POMPEII // UTILITY’ een mooie samenwerking. Maar niet meer dan dat. (Norman van den Wildenberg) (6/10) (10k/Tan Cressida/Surf Gang Records)
Thundercat – Distracted
Zes jaar na ‘It Is What It Is’ keert Stephen Bruner alias Thundercat terug met zijn vijfde studioalbum ‘Distracted’, uitgebracht via Brainfeeder. Het album, grotendeels totstandgekomen in samenwerking met superproducer Greg Kurstin, weerspiegelt de spanning tussen digitale overprikkeling en introspectie. Bruner verwerkte de afgelopen jaren zijn soberheid en persoonlijke verliezen in songs die zowel humoristisch als oprecht zijn. Openingstrack ‘Candlelight’ zet meteen de toon met een complexe jazzfusie, terwijl de singles ‘No More Lies’ met Tame Impala en ‘I Did This to Myself’ met Lil Yachty de toegankelijkere kant tonen. De samenwerking met de in 2018 overleden Mac Miller op ‘She Knows Too Much’ is destijds opgenomen en nu afgewerkt met toestemming van zijn nalatenschap. En ja, deze komt binnen. Het album sluit af met ‘You Left Without Saying Goodbye’, een kale jazzballade die terugblikt op een record vol afleiding en verdriet. ‘Distracted’ is niet zijn meest consistente werk, maar toont Thundercat op zijn menselijkst. (Elodie Renard) (8/10) (Brainfeeder)
Anneke van Giersbergen – La Mort
Anneke van Giersbergen behoeft geen nadere introductie. Deze veelzijdige zangeres maakte naam toen ze in de jaren 90 de zangeres werd van The Gathering. Met haar kwaliteiten als songwriter en haar prachtige stem heeft ze sinds 2007 naast alle projecten en samenwerkingen met andere artiesten/bands ook een succesvolle solocarrière opgebouwd. Ook horen jaarlijks miljoenen mensen haar stem in de Efteling-attractie Baron 1898. Haar nieuwe solo-album heet ‘La Vie, La Mort, L’Amour’ en zal ergens in dit kalenderjaar worden uitgebracht als drieluik. Het eerste deel, de EP ‘La Vie’, verscheen in februari 2025. Deze EP is deel 2 van de trilogie en is uitgebracht op 27 maart van dit jaar. Anneke heeft deze trilogie geschreven vlak na het overlijden van haar ouders. Het zijn dus begrijpelijkerwijs emotionele en persoonlijke liedjes die je te horen krijgt. Deze EP behandelt, zoals de titel ‘La Mort’ (De Dood) al doet vermoeden, donkere introspectieve thema’s, contrasterend met het eerste deel, ‘La Vie’ (Het Leven). Het hoogtepunt is het laatste nummer ‘Sail Towards The Sun’ dat ze geschreven heeft aan het sterfbed van haar vader. Ze haalt herinneringen op aan haar vader en het is een emotioneel, troostend eerbetoon aan het afscheid nemen van een dierbaar persoon. ‘La Mort’ is een mooi doekje op de wand totdat de volledige trilogie ergens in dit lopende jaar wordt uitgebracht. (Ad Keepers) (8/10) (LAB Music)
Bruce Hornsby – Indigo Park
Ja, die van die onverwoestbare klassieker ‘The Way It Is’, die Bruce Hornsby. De man wordt 72 en wil duidelijk niet herinnerd worden als de man die in 1986 een one-hit-wonder scoorde. Dit ‘Indigo Park’ moet de getuigenis zijn van een rijker muzikaal oeuvre waarin Hornsby zich bekwaam toont in diverse stijlen, van jazz tot pop en zelfs klassieke invloeden. Natuurlijk blijft de piano het handelsmerk van Hornsby: het intro van het titelstuk is wat dat betreft direct een goed visitekaartje. Maar het moet gezegd dat Hornsby ook nog steeds verrassend goed bij stem is. Daarbij zijn deze tien tracks ook gewoon prima composities die de omlijsting vormen van persoonlijke herinneringen, zonder dat het sentimenteel wordt. Hier past wel een winstwaarschuwing: voor wie een album verwacht als ‘The Way It Is’, kan deze plaat beter links laten liggen. ‘Indigo Park’ is een plaat die laat horen dat Hornsby, zelfs na decennia, nog steeds niet is uitgespeeld, maar juist nieuw terrein blijft verkennen in het landschap van zijn eigen verleden. Nieuw terrein, zoals de avantgardistische ironie in het vreemde ‘Entropy Here (Rust in Peace)’. Of het jazzy experiment ‘Alabama’ met een baslijn van een upright bass, vervormde gitaren en dissonante pianoakkoorden. Zelfs de samenwerking met Bonnie Raitt mag je gerust experimenteel noemen. Geen gemakkelijk album. Wel, klassen beter dan die ene hit. (Jeroen Mulder) (8/10) (Zappo Productions/Thirty Tigers)
