Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums blijven liggen. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Daybreak – Matt Greenwood
‘Daybreak’. Het ochtendgloren, het begin van een nieuwe dag. Wie wel eens de moeite neemt om ’s ochtends vroeg bij het krieken van de dag een wandelingetje te maken, zal merken dat het vroege ochtendlicht nooit hetzelfde is. De hemel kleurt in ontelbaar veel variaties, als een voorspelling van hetgeen de dag verder brengt. Wat dat betreft heeft gitarist Matt Greenwood een rake titel gekozen voor dit album. Geen dag hetzelfde op ‘Daybreak’. Van het bijna rustieke ‘Strength To Spare’ tot aan het meer robuuste, up-tempo ‘Paper Planes’ laat Greenwood horen dat je met zes snaren een oneindig palet aan mogelijkheden hebt om elke gewenste sfeer te schetsen, al moet hierbij worden aangetekend dat de trukendoos met studio-effecten vaker dicht had mogen blijven. Alle stijlen worden geraakt: jazz, rock en ook wereldmuziek, zoals in het oosters klinkende ‘1000 Paper Cranes’. De lichte overdaad aan ambientgeluidstapijtjes is Greenwood vergeven zodra we zijn bewerking van Claude Debussy’s ‘La Damoiselle élue’ horen: een muzikaal gedicht voor orkest met vocale solo’s voor sopraan en alt, geschreven in 1888. De interpretatie van Greenwood waarbij hij zangmelodiën vertaalt voor gitaar is een genot om naar te luisteren. Greenwood laat zijn gitaar hier echt zingen. Het belooft een mooie dag te worden. (Jeroen Mulder) (7/10) (Matt Greenwood Music)
Ladytron – Paradises
Op hun achtste studioalbum ‘Paradises’ kiest het Liverpoolse trio Ladytron nadrukkelijk voor de dansvloer, voor het eerst volledig als een conceptueel geheel geschreven in plaats van afzonderlijke tracks. Geproduceerd door bandlid Daniel Hunt en gemixt door Jim Abbiss, is dit hun meest dansgerichte plaat sinds ‘Light & Magic’ uit 2002. Opener ‘I Believe in You’ maakt direct duidelijk dat Ladytron niet geïnteresseerd is in het ophalen van het verleden: een bonkend ritme wordt vervoegd door technopercussie tot alles klakt en pulseert als een mechanisch apparaat vol discolichten. Op ‘I See Red’ zingen Helen Marnie en Mira Aroyo donker over een achtergrond die ronddraait tot je geen boven of onder meer kunt onderscheiden. Eerder uitgebrachte singles zijn ‘I Believe in You’, ‘I See Red’ en ‘Kingdom Undersea’. Op ‘Secret Dreams of Thieves’ klinken de vocalen ongewoon licht, terwijl de elektrobeats en dikke wervelende synths je praktisch de dansvloer op jagen. De zestien tracks zijn soms iets te lang, maar ‘Paradises’ is een album dat tegelijkertijd terugblikt en vooruitkijkt, en daarin ligt zijn kracht. (Norman van den Wildenberg) (8/10) (Nettwerk)
Motorpsycho – The Gaia ll Space Corps
De Noorse band Motorpsycho brengt met hun nieuwe album ‘The Gaia ll Space Corps’ een album uit dat stilistisch het best te omschrijven is als vintage hardrock. De nummers zijn erg riffgeoriënteerd en bevatten veel gitaarsolo’s. Gelukkig is er ook voldoende ruimte gelaten voor zang en toetsen. De lengte van de nummers is opvallend. Motorpsycho staat bekend om hun lange uitgesponnen nummers en hun lange improvisatie-rijke liveoptredens. De zeven nummers op ‘The Gaia ll Space Corps’ klokken alles bij elkaar een ruim half uur. Het geluid is erg retro. Motorpsycho wilde een album dat klinkt alsof het in de jaren 70 was opgenomen. Dat is gelukt. Het album is opgenomen in de Old Cheese Factory in Trondheim en Amper Tone in Oslo. Natuurlijk is het gelukkig niet louter hardrock die de klok staat. Het typische psychedelische Motorpsycho-stempel is nog steeds aanwezig, zoals goed te horen is op het titelnummer waarop zanger/gitarist Hans Magnus ‘Snah’ Ryan de elektrische sitar bespeelt. Opener ‘Fanny Again, Or’ is de eerste single van het album en al enige tijd te beluisteren. Afsluiter ‘Black As Night’ is een cover van The Frost en blijft redelijk trouw aan de originele versie. ‘The Gaia ll Space Corps’ is een absolute aanrader voor liefhebbers van stonerrock en vintage hardrock en is een aanwinst binnen de enorme discografie van Motorpsycho. (Ad Keepers) (8/10) (Det Nordenfjeldske Grammofonselskab)
Chenxi Pan – This Very Moment
De in China geboren Chenxi Pan verhuisde in 2021 naar New York om te studeren aan The New School, waar ze vooral verder werkte aan haar literaire verdieping en natuurlijk aan het verfijnen van haar stijl. Als componist en zangeres is die stijl onmiskenbaar geworteld in de traditionele vocale jazz, maar Pan voegt hier volstrekt eigens aan toe: storytelling. De tracks op het debuut ‘This Very Moment’ zijn niet zozeer bedoeld als losse composities, maar als een doorlopend verhaal met hoofdstukken. Pan schrijft al het materiaal zelf en kiest daarbij nadrukkelijk voor sfeer boven virtuositeit, in arrangementen die uiterst zorgvuldig zijn opgebouwd, met een belangrijke rol voor strijkers, saxofoon en gitaar. De muziek dient vooral als drager van de prachtige teksten. En daar zit meteen het probleem waarmee ‘This Very Moment’ kampt: Pan heeft duidelijk meer aandacht besteed aan de teksten, want muzikaal gezien blijft het album net iets te veel hangen in ambient ‘geneuzel’ dat soms volledig los lijkt te staan van de zangmelodie. Dat geldt zeker voor de langere stukken. In het kortere ‘Little Bells’ zijn compositie, zang en tekst veel meer een eenheid. De intenties van Pan zijn glashelder, maar ze is doorgeschoten in het streven naar subtiliteit en de drang om elke noot een zekere nuance mee te geven. Dan wordt een uur best een lange zit. (Jeroen Mulder) (6/10) (Origin Records)
BTS – ARIRANG
Na bijna zes jaar keert de complete zevenmansterke formatie BTS terug met ‘ARIRANG’, hun vijfde studioalbum, vernoemd naar een eeuwenoud Koreaans volkslied over verlangen en veerkracht. Alle veertien tracks zijn mede geschreven door producers als Diplo, Kevin Parker van Tame Impala, Flume, JPEGMAFIA en Ryan Tedder van OneRepublic. Het album opent met ‘Body to Body’ en bouwt via de energieke ‘Hooligan’, ‘Aliens’ en ‘FYA’ naar het scharnierpunt van de plaat: de titelsingle ‘Swim’. De veertien tracks vormen een volwassener werk dan voorheen, waarbij de band ruilt voor iets genuanceerders en gelaagders. De soloperiodes hebben elk lid een scherpere creatieve identiteit gegeven, en die brengen ze nu mee terug naar de groep. De tweede helft verliest hier en daar iets van vaart, maar de afsluiter ‘Into the Sun’ brengt de plaat warm en hoopvol tot een einde. ‘ARIRANG’ is een hereniging die weet dat terugkeren nooit hetzelfde is als stilstaan. (William Brown) (9/10) (Big Hit Music)
