Het nieuws sloeg in als een bom op de meest romantische dag van het jaar. Op 14 februari 2026 maakte Manchester Orchestra via sociale media bekend dat hun drummer Timothy Very onverwacht is overleden. Een doodsoorzaak is niet bekendgemaakt. De band sprak van het “plotselinge overlijden van hun broeder” en beschreef te realisatie van zijn dood als een periode van “absoluut ongeloof.”
Timothy Very werd op 22 november 1983 geboren in Pensacola, Florida. Het drummen zat hem in het bloed, zijn vader was eveneens drummer, en het was die vroege blootstelling aan het instrument die de basis legde voor een carrière die meer dan twee decennia zou beslaan. Als tiener begon Very al te touren met lokale bands vanuit Pensacola, en het was in die stad dat hij een levenslange vriendschap smeedde met Andy Prince, de huidige bassist van Manchester Orchestra. Samen speelden ze in de kerk, lang voordat de grote podia zouden volgen.
Voordat Very bij Manchester Orchestra belandde, maakte hij naam als drummer van de San Diego-band Waking Ashland. Die groep, actief op Tooth & Nail Records en Immortal Records, bracht twee albums uit waarvan het tweede, ‘The Well’ (2007), met Very achter de drums werd opgenomen. Na het uiteenvallen van Waking Ashland in 2007 bleef Very hongerig naar nieuwe uitdagingen.In 2011 volgde het moment dat zijn carrière definitief zou bepalen. Manchester Orchestra, opgericht in 2004 in de buitenwijken van Atlanta door singer-songwriter Andy Hull, zocht een nieuwe drummer nadat Jeremiah Edmond de band had verlaten om zich op zijn gezin en het bandlabel Favorite Gentlemen te richten. Very paste als een handschoen. Zijn opnamedebuut met de band kwam datzelfde jaar met het album ‘Simple Math’, een conceptplaat rondom Hulls levensverhaal die twee MTV Video Music Award-nominaties zou opleveren. De titeltrack werd daarnaast bekroond bij de European Camerimage Awards. Wat volgde was een onafgebroken reeks albums waarop Very zijn stempel drukte. Op ‘Cope’ (2014), een rauwe post-hardcore-plaat die opklom tot de vijfde positie in de Britse albumcharts, leverde hij het percussieve fundament voor wat critici omschreven als de meest agressieve muziek die de band ooit had gemaakt. Het akoestische spiegelalbum ‘Hope’, dat datzelfde jaar verscheen, toonde zijn veelzijdigheid — van donderend geweld naar ingetogen subtiliteit. Met ‘A Black Mile to the Surface’ (2017), geproduceerd door Catherine Marks, bereikte de band een nieuw artistiek hoogtepunt. De single ‘The Gold’ stootte door naar de eerste plaats op Billboards Adult Alternative Songs-chart. Op ‘The Million Masks of God’ (2021) en ‘The Valley of Vision’ (2023) bleef Very het ritmische anker van een band in voortdurende evolutie.
Buiten Manchester Orchestra was Very actief als sessiedrummer en werkte hij samen met uiteenlopende artiesten als B.o.B, Bad Books (het gezamenlijke project van Hull met Kevin Devine), Chris Staples en Brother Bird. Hij was Zildjian- en Vic Firth-endorser, bracht een eigen drumsamplebibliotheek uit via Nashville Sampling Co. en runde een podcast waarin hij met creatievelingen uit allerlei disciplines in gesprek ging over hun artistieke pad.
De verklaring die Manchester Orchestra op Instagram en X publiceerde, schetste het beeld van een man wiens menselijke kwaliteiten minstens zo indrukwekkend waren als zijn muzikale talent. De band schreef dat Very onmiddellijk sympathie wekte bij iedereen die hij ontmoette, en dat zijn humor en energie het fundament vormden waarop het hele MO-universum draaide. Vreemden werden snel vrienden, en vrienden werden familie, aldus de band. Boven alles was Very een toegewijde vader. De band noemde hem de meest vreugdevolle vader die je je kunt voorstellen. Het overlijden van Very komt op een bijzonder pijnlijk moment. Amper tien dagen eerder, op 4 februari, had Manchester Orchestra hun nieuwe livealbum ‘Union Chapel (London, England)’ aangekondigd, gepland voor release op 20 maart via Loma Vista Recordings. Het album, opgenomen tijdens een uitverkochte drienachtenresidentie in de historische Union Chapel in Londen in het najaar van 2023, toont Andy Hull en Robert McDowell in een intieme, gestripte setting met heruitvindingen van nummers uit de gehele catalogus van de band. Frontman Hull zou aansluitend aan de release op solotour door de VS gaan. Wat de impact van Very’s overlijden op deze plannen is, is op dit moment niet bekend.
Manchester Orchestra heeft in ruim twee decennia een oeuvre opgebouwd dat tot de meest gelaagde en emotioneel rijke in de alternatieve rock behoort. Van Hulls oorspronkelijke visie, geïnspireerd door een zomer lang naar The Smiths luisteren en het verlangen om een muzikaal collectief te vormen in plaats van een conventionele band, groeide het uit tot een groep die Lollapalooza, Bonnaroo en Coachella bespeelde, de filmscore voor ‘Swiss Army Man’ (2016) met Daniel Radcliffe componeerde, en het jaarlijkse Thanksgiving-festival The Stuffing organiseerde in Atlanta.
In dat alles was Tim Very het kloppende hart. De drummer die wist wanneer hij moest losbarsten en wanneer hij zich moest inhouden. Die complexe ritmische texturen weefde onder Hulls rauwe, zoekende stem. En die, volgens iedereen die het geluk had hem te kennen,de kamer lichter maakte door er simpelweg te zijn.
Tim Very is 42 jaar oud geworden.