Drie jaar is een lange tijd om te wachten tussen albums, zeker in een tijdperk waarin R&B-artiesten geacht worden constant zichtbaar te blijven. Maar Ari Lennox besteedde die tijd verstandig, opnemend in Atlanta, Los Angeles en Miami in sessies die in de zomer van 2025 werden afgerond. Het resultaat is haar meest verfijnde werk tot nu toe – een meditatie van vijftien tracks over verlangen, kwetsbaarheid en het angstaanjagende vooruitzicht om jezelf open te stellen voor liefde wanneer eerdere relaties je hebben achtergelaten met het verzamelen van bewijs en het aftellen van seconden tot de volgende teleurstelling.
Vacancy markeert een belangrijk keerpunt: het is Lennox’ eerste album sinds haar vertrek bij J. Cole’s Dreamville imprint, waardoor ze eindelijk de creatieve autonomie krijgt waar ze al lang naar hunkerde. Die vrijheid is hoorbaar vanaf de openingsnoten van ‘Mobbin’ in DC’, een soulvolle eerbetoon aan haar geboortestad dat het sonische palet van het album vastlegt, warm, live instrumentatie met baslijn die rolt in plaats van klopt, productie die zowel vintage als eigentijds aanvoelt zonder een van beide esthetiek te forceren.
Werkend met executive producer Elite en herenigend met GRAMMY-winnende producers Jermaine Dupri en Bryan-Michael Cox – het duo achter haar hitsingle ‘Pressure’, creëert Lennox een album dat duur klinkt in zijn eenvoud. De productie overweldigt zelden; in plaats daarvan creëert het intieme ruimtes waar haar opmerkelijke stem op volle kracht kan opereren. En wat een stem blijft het, in staat om huisreparatie metaforen om te toveren tot voorspel op de titelsong, waar muren geschilderd moeten worden, leidingen lekken en tafelpoten wankel zijn. Het is slim dubbelzinnig werk dat doet denken aan klassieke jaren ’70 soul, geleverd met een knipoog en oprechte passie.
Maar hier onderscheidt Vacancy zich van typische R&B: Lennox is niet tevreden met alleen verleiden. Ze test constant, rekent, beschermt zichzelf tegen mogelijke teleurstelling, zelfs terwijl ze uitnodigingen verzendt. ‘Twin Flame’ vindt haar kokend en schoonmakend, klaar om het pensioen te delen wanneer ze met pensioen gaat – genereuze gebaren die onmiddellijk plaatsmaken voor angstig vragen: voel jij hetzelfde? Zeg dat je van me houdt. Het is romantisch en cinematisch (ze noemt Jason’s Lyric, niet toevallig een film uit 1994 over gecompliceerde liefde), maar de kwetsbaarheid snijdt diep.
De urgentie wordt expliciet op ’24 Seconds’, waar ze een ultimatum stelt dat zijn eigen deadline blijft verlengen. Bel haar terug of zie haar verdergaan, behalve dat het nummer onthult dat ze er nog steeds is wanneer de klok afloopt, nog steeds naar die telefoon kijkt veel langer dan ze wil toegeven. Het is geen machtsspel als je bluft, en Lennox is een te eerlijke songwriter om anders te doen.
Het meest verontrustende moment van het album komt met ‘Under the Moon’, een track met Halloween-achtige beeldspraak en een speels weerwolvengehuil dat iets donkerders verbergt. Hier geeft Lennox toe dat het patroon destructief is , zilveren kogels door zijn onzin, handen om haar keel terwijl hij haar kleren scheurt, en ze weet dat ze zou moeten vertrekken maar ze is al te ver gegaan. Het is het enige nummer waar ze erkent dat ze cycli herhaalt die ze niet kan doorbreken, wat het de meest bruut eerlijke bijdrage van het album maakt.
Vergelijk dat met ‘Company’, met Jamaicaanse icoon Buju Banton in een dancehall-R&B fusie die zowel vintage als eigentijds aanvoelt. Hier vallen eindelijk de verdedigingsmechanismen weg. Lennox heeft alleen iemand nodig om de dam te doorbreken en haar te laten ademen, om de zonsondergang te bekijken en crazy te praten zonder bij te houden. Banton’s vers biedt tederheid zonder bewijs van waardigheid te eisen, haar inpakken, haar voeten masseren, Netflix kijken zonder berekening. Het is wat ze werkelijk wil wanneer de houding stopt: aanwezigheid zonder performance, gezelschap zonder constante onderhandeling.
De sekssongs werken wanneer Lennox zich overgeeft aan speelsheid. ‘Pretzel’ brengt yogataal in kaart op slaapkamerflexibiliteit met genoeg humor om te blijven hangen. ‘High Key’ belooft de hoge noten te raken als je vies speelt , direct en effectief. En ‘Soft Girl Era’ zet de prijslijst direct in het refrein: first class, nagels, haar, huur betaald. Ze weet wat ze waard is en verontschuldigt zich niet, hoewel de door Dupri geproduceerde track iets uit de pas voelt met de algehele esthetiek van het album, meer upbeat pop dan de vintage soul die Vacancy’s beste momenten definieert.
Wat uit deze vijftien tracks naar voren komt is een portret van iemand die precies weet wat ze wil – van het kamernummer tot de deadline tot het dollarbedrag, maar de kloof tussen verlangen en realiteit niet kan overbruggen. Ze zit gevangen in vijftien verschillende variaties van het stellen van dezelfde vraag en het ontvangen van dezelfde stilte terug. Tegen de tijd dat ‘Wake Up’ terugkeert om het album af te sluiten met Lennox die nog steeds bewijs catalogiseert (wimpers onder het nachtkastje, haar op de lakens, verdachte sms-berichten), is het duidelijk dat het probleem kennen en het oplossen twee totaal verschillende uitdagingen zijn.
Niet elk album hoeft zijn centrale spanningen op te lossen, en Vacancy doet niet alsof het antwoorden heeft. Wat het wel biedt is virtuoze vocale prestatie, productie die de nummers dient in plaats van overweldigt, en teksten die de uitputtende wiskunde van moderne romantiek articuleren met ongewone specificiteit. Lennox is geëvolueerd van de rauwe kwetsbaarheid van Shea Butter Baby via de complicaties van age/sex/location om te arriveren bij iets atmosferischer en cinematischer, hoewel niet minder emotioneel direct.
Als je je herinnert hoe Erykah Badu kwetsbaarheid als kracht liet klinken op ‘On & On’, of hoe D’Angelo verlangen veranderde in iets mystieks op Voodoo, zul je herkennen wat Lennox hier probeert. Ze heeft die zeldzame hoogten nog niet helemaal bereikt , het album raakt af en toe gevangen in zijn eigen patronen, en sommige tracks voelen als variaties in plaats van progressies. Maar Vacancy bevestigt Lennox als een van de meest essentiële stemmen van hedendaagse R&B, in staat om het vertrouwde terrein van romantische angst zowel fris geobserveerd als diep doorleefd te laten klinken.
De vacancy in de titel verwijst naar lege ruimte, maar ook naar een nieuw begin, opnieuw beginnen, wat een constant thema is geweest in Lennox’ carrière. Na het verlaten van Dreamville, na hartzeer, na teleurstelling, is ze klaar om die ruimte te vullen met nieuwe liefde, nieuw leven, nieuwe ervaring. Of ze daarin slaagt blijft een open vraag. Maar haar zien proberen kwetsbaar, veeleisend, uitgeput, hoopvol, maakt het boeiend luisteren. (7/10) (Interscope Records)