Doorgebroken in 1978 in Europa met hun grootste hit ‘Baby Love’ tijdens een optreden tijdens het overbekende Rockpalast heeft Mother’s Finest nooit echt groot succes gekend in de US. In tegenstelling tot Nederland, waar mede door Alfred Lagarde de populariteit gestaag groeide. Opgericht in 1972 door Joyce Kennedy en Glen Murdock en nog steeds actief. Dat leeftijd geen rol speelt was merkbaar, een typische podium outfit werd snel ingewisseld naar makkelijke zittende kleding en de schoenen gingen uit. Alsof we gewoon lekker onder elkaar thuis waren.
Het laatste was in de Groene Engel te merken, een volle zaal met een enthousiast publiek. Een publiek dat er zin in had, we mogen immers weer, laat dat duidelijk zijn. Een strakke combi van funk, rock, pop, disco dat waar de gemiddelde Amerikaan moeite mee had en de gemiddelde Europeaan van smulde. Een band die duidelijk haar tijd vooruit was op hun hoogtij dagen, maar wel een band op wiens schouders een hele generatie musici daarna heeft kunnen staan. De grondleggers van een genre dat later onder andere door Prince groot gemaakt is.
Het optreden was op zijn minst Amerikaans te noemen compleet met in gepaste moves op het podium, maar dat maakte het niet minder goed. Routine, zonder af te doen aan plezier op dat podium. Mother’s Finest nam het publiek mee in deze beleving en het publiek deelde gretig in deze ervaring, er werd gedanst, gezongen en vooral meebeleefd. Met nog steeds een groot deel van de orginele bezetting, Joyce Kennedy (zang), Glen Murdock (zang), Jerry Seay (bas), Gary “Moses Mo” Moore (gitaar) en een tourschema wat er niet om liegt, ruim 30 optredens in 4 maanden tijd, verdient deze band respect. Niet veel andere bands kunnen zeggen dat ze na 50 jaar nog op een podium staan.
Met gemak nam de band het publiek mee langs een hun repertoire, ‘Funk a while’, ‘Burning love’, ‘Give it up’ om maar eens wat te noemen. Wat een energie zet Joyce Kennedy op het podium neer en gitarist John Hayes was met zijn typische looks ook een aandachtstrekker≥ Tegen het einde werd ‘Baby love’ ingezet, klein, sober maar oh zo mooi, Joyce Kennedy begeleid door Gary ‘Moses Mo’ Moore. Om vervolgens te knallen met de hele band, hier had iedereen op gewacht, dit was de beste uitsmijter.
Dit was gedegen zonder saai te zijn, goed en absoluut een avond om op terug te kijken, 50 jaar onderweg en nog steeds met energie van een beginnende band. Mocht je nog een optreden mee willen pakken, de band speelt in mei nog een aantal keer in Nederland
Foto’s (c) Bart Teunis
