Het was donderdagavond en de regen had plaatsgemaakt voor een mooie zomeravond. Het publiek liep op het gemak naar de concertzaal waar de Japanse power metal band ‘Lovebites’ acte de présence zou geven. Onder hen een paar Duitse hardrock fans die met Google Maps in de hand de juiste route probeerde te vinden naar de ‘Hall of Fame’.
Later bleek dat er al een klein Duits seniorenleger zich had verzameld bij de ingang. Allemaal fier en opgetogen met een tourshirt van hun favoriete metalband. De gemiddelde leeftijd was hoger dan verwacht. De vrouwelijke fans waren overigens op twee handen te tellen. Dat de maatschappij in rap tempo vergrijst, is hier ineens heel zichtbaar… of ligt het aan het genre? Desalniettemin was de sfeer goed en gemoedelijk zoals bij de meeste metalconcerten. De echte die-hard fans habben zelfs een VIP arrangement aangeschaft zodat ze eerder naar binnen kunnen. De liefde gaat ver, zo blijkt uit een Lovebites-tattoo op een vlezige onderarm.
De zaal werd niet echt opgewarmd dus de band deed dat zelf maar even. Vijf minuten voor aanvang van de show, toen de lichten doofde, werd het nummer ‘Diamonds and Rust’ van Judas Priest ingezet. De zaal reageerde meteen enthousiast bij deze muzikale herkenning en de handen gingen plichtsgetrouw op elkaar.
Toen de tot in de puntjes verzorgde dames van Lovebites daarna, geheel gekleed in smetteloos wit, het Tilburgse poppodium betraden, zou je denken dat je op een anime festival of Japanse modeshow beland bent maar niets is minder waar want iedere fan in de uitverkochte zaal weet wel beter. Dit zou een avond vol power metal worden. Een avond met duellerende gitaarsolo’s, wilde drumpartijen en uitbundige zang. Lovebites is namelijk een vrouwelijke Japanse metal band die de klassieke heavy metal uit de jaren tachtig een nieuw imago geeft. De dames van Lovebites waren hier dus niet gekomen om alleen even een schattig dansje te doen. Er werd geopend met ‘The Castaway’ van hun onlangs verschenen album ‘Outstanding Power’ en meteen werd duidelijk dat dit een stevige avond zou worden. “Rising from shattered tide, i will not fall, Chasing through endless night, i hear the call” zong Asami over een rollende bas en gierende gitaren. Asami pakte de zaal in met een bijna accentloos welkom in het Nederlands en zocht meer dan een uur de grenzen van haar stembanden op.
Naast songs zoals Reaper’s lullaby van het laatste album werd er ook veel oud werk gespeeld zoals ‘M.D.O.’ en ‘Rising’ van het album ‘Clockwork Immortality’ uit 2018. Gitariste en fit girl Midori maakte haar bijnaam ‘Crazy Shredder’ meer dan waar. Ze bespeelde haar ESP Horizon-E II gitaar vol overgave en met ongekende snelheid waarbij ze leek te ontdekken dat haar gitaar veel meer kon dan in het handboek staat. Helder, agressief en virtuoos zoals haar solo in ‘Soldier Stands Solitarily’. Dat in combinatie met Miyako ,die ook nog toetsen speelde, creëerde ze een sound die deed denken aan de twin guitar harmonies van bands zoals Iron Maiden. Miyako die cool en collected de hele avond eruit zag alsof ze aan een thee ceremonie gaat beginnen, bespeelde haar Gibson met ongekende souplesse en stijl.
Het geluid in de zaal was verrassend goed. De zwarte doos heeft een laag podium op zakhoogte, wat de rockbeleving nog wat intiemer maakt maar voor een zaal die de grootte heeft van twee ruime huiskamers is de mix evenwichtig. Asami’ stem sneed door alles heen, de gitaren klonken helder en vol, zonder de bas van Fami te verdringen. Fami speelde overigens alsof het haar laatste show was. Ze slapte en groovede op Blazing Halo en hield het tempo hoog alsof ze nog een deadline voor middernacht moest halen. Maar dan één met een plezier en lach die de hele Hall of Fame vertederde.
Verscholen achter haar drumkit legde Haruna het fundament van de songs. Haar bescheidenheid stond in schril contrast met de wilde drumpartijen. Blast beats waren totaal geen probleem en haar double bass pedals klonken als een machinegeweer in een dixie. Haruna hield de band bij elkaar en bracht de andere vier naar nieuwe hoogtes waarbij het plafond bijna eraf ging.
Aan het einde van de avond gingen de zaallichten aan voor de gebruikelijke selfie met de fans. De handen gingen nog één keer de lucht op commando van de band en daarna kon iedereen tevreden uitzweten op het terras of in de trein. Als je van classic heavy metal houdt, dan is Lovebites live een sensatie. Het vijftal leverde een show die technisch briljant, energiek en ook nog eens oprecht leuk is. Het plafond zit er nog wel in maar misschien is het tijd voor een inspectie…
Foto’s (c) Perrin Oubrie