Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums achterblijven. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
ella jane – Sparkwheel
De Amerikaanse singer-songwriter ella jane bouwde haar reputatie op met platen als ‘Marginalia’ uit 2022, waarin ze open schreef over haar coming of age als queer twintiger in New York. Met ‘Sparkwheel’ zet ze die lijn voort, al blijft de vraag of ze ook echt een nieuwe stap zet. De dochter van een jazzpianist, vernoemd naar Ella Fitzgerald, mixt op deze plaat indiepop met folk en een vleugje soul, een combinatie die haar altijd goed heeft gelegen. Wat opvalt, is dat de nummers prettig in het gehoor liggen, maar zelden echt verrassen. De productie is verzorgd en de teksten blijven trouw aan haar diaristische stijl, maar er zit weinig op de plaat dat haar eerdere werk overtreft of een nieuwe richting durft in te slaan. Dat is jammer, want juist een artieste met haar scherpe pen zou hier meer risico mogen nemen. Wie fan is van haar vorige albums, vindt hier genoeg vertrouwds terug, maar wie op zoek is naar groei komt met ‘Sparkwheel’ iets te weinig aan zijn trekken. (William Brown) (6/10) (FADER Label)
The Shires – Bonfire
Zes albums en meer dan tien jaar na hun doorbraak keren Ben Earle en Crissie Rhodes terug met ‘Bonfire’, hun eerste plaat sinds ‘Ten Year Plan’ uit 2021. Waar het Britse countryduo eerder vooral leunde op Nashville-georiënteerde ballads, kiest het stel dit keer voor een frisser geluid met Latin-invloeden en folkpop-texturen. Titeltrack ‘Bonfire Song’ opent met Spaans getinte akoestische gitaren voordat het uitgroeit tot een salsa-getint refrein vol uitbundige harmonieën, een verrassende maar geslaagde zet. Voorloper ‘Getaway Car’ werd de eerste Britse single die de nummer één-positie bereikte op de UK Country Radio Airplay Chart, en dat succes is terecht. Op ‘House of Cards’ en ‘Slow Dance’ klinkt het duo juist ingetogener, met kwetsbare teksten over onzekere liefdes. Slotnummer ‘A Good Life’ sluit de plaat af in de dankbare, warme sfeer die het album kenmerkt. Twaalf nummers lang klinkt ‘Bonfire’ als een band die niet zozeer zichzelf opnieuw uitvindt, maar wel verfrist en herbronnen weet te tonen. Het is precies de reden waarom The Shires al jaren de grootste countryact van Groot-Brittannië blijven. (Cian Murphy) (8/10) (Big Machine Records)
Baby Rose – Yearnalism
Fris van haar eerste Grammy, voor haar bijdrage aan Leon Thomas’ album ‘MUTT’, levert Baby Rose met ‘Yearnalism’ haar derde studioalbum af. De in Washington geboren en in North Carolina opgegroeide zangeres, bekend om haar lage, rokerige stem die doet denken aan Billie Holiday en Nina Simone, noemt het album zelf een documentatie van verlangen in al zijn vormen. Waar eerdere albums vooral voor zichzelf waren geschreven, voelt ‘Yearnalism’ als een aanbod aan de wereld om haar heen. Op ‘Is This Love’, met Elmiene, begint het nummer als een klassiek jaren zeventig lied voordat het overgaat in eigentijdse neo-soul, en juist die overgang laat haar vocale bereik goed horen. ‘Friends Again’, met Leon Thomas, en ‘Dressed In Metal’ behoren tot de sterkste momenten van de plaat. Twaalf nummers lang kiest Rose voor kwetsbaarheid boven onverschilligheid, in een tijd waarin dat laatste eerder de norm lijkt. Het resultaat is een warme, doorleefde soulplaat die bewijst dat oprechtheid nog altijd de sterkste kaart is die een zangeres kan spelen. (Elodie Renard) (8/10) (Secretly Canadian)
Adam Lambert – Adam
Zes jaar na zijn Broadwaydebuut en zijn rol als Judas naast Cynthia Erivo, komt Adam Lambert terug met zijn zesde studioalbum, gewoon getiteld ‘Adam’. En laat me je vertellen, deze plaat pakt meteen stevig uit. Geïnspireerd door de jaren negentig, met invloeden van Nine Inch Nails tot Prince en Daft Punk, mixt Lambert industrial beats met zijn kenmerkende, torenhoge stem. Voorloper ‘Eat U Alive’ zet de toon met een duistere, sensuele sound die meteen laat horen dat deze zanger niet van plan is voorzichtig te doen. Lambert noemt het album zelf een eerlijk zelfportret, waarin licht en donker, goed en fout, gewoon naast elkaar mogen bestaan. Dat idee werkt het beste op de nummers waar de elektronica en de rockinvloeden elkaar precies in balans houden. Twaalf nummers lang bewijst Lambert dat hij, ook na zoveel jaar in de schijnwerpers, nog altijd zin heeft om risico’s te nemen in plaats van op safe te spelen. Voor fans van zijn oudere, rockerige werk is dit een welkome terugkeer. (Daniel Harris) (7/10) (More Is More/The Orchard)
Dinosaur Jr. – There Near
Toen eind jaren tachtig en begin jaren negentig de alternatieve rock explodeerde, stond Dinosaur Jr. aan de frontlinie. Met ‘There Near’ bewijst het trio dat compromisloze gitaarrock nog altijd springlevend kan klinken. J. Mascis, Lou Barlow en Murph leveren een album af dat buldert, schuurt en nergens zijn ruwe karakter verliest. De venijnig snijdende gitaren, ongepolijste melodieën en pakkende riffs grijpen direct naar de keel en herinneren aan een tijd waarin emotie belangrijker was dan perfectie. De nieuwe nummers ademen dezelfde ontembare energie als de gloriedagen van de Amerikaanse underground. Mascis’ karakteristieke gitaarspel klinkt rauwer dan in jaren, terwijl de ritmesectie onverstoorbaar blijft doordenderen. Het resultaat is een plaat die niet leunt op nostalgie, maar laat horen waarom Dinosaur Jr. nog altijd relevant is. Juist dat compromisloze karakter ontbreekt bij veel hedendaagse rockbands. Waar productie en gladde afwerking vaak de boventoon voeren, kiest Mascis als inmiddels oude dinosaurus onverstoorbaar voor pure intensiteit. Zijn muziek bewijst dat eerlijkheid, volume en melodie nog altijd hand in hand kunnen gaan. ‘There Near’ roept een aangenaam verlangen op naar de dagen waarin gitaren mochten schuren, versterkers mochten gieren en songs vooral op gevoel werden geschreven. Het is een album dat vervlogen tijden niet kopieert, maar ze met overtuiging opnieuw laat herleven. (Bart van de Sande) (8/10) (Jagjaguwar)
