Vijfentwintig jaar nadat de Britse boyband voor het laatst in deze bezetting optrad, stond Five vrijdagavond in de Ziggo Dome. De reünietour van Sean Conlon, Ritchie Neville, Scott Robinson, Abz Love en Jason ‘J’ Brown was bovenal een feest der herkenning voor een zaal vol fans die met de muziek van de groep waren opgegroeid. Muzikaal was het niet altijd perfect, maar het enthousiasme van zowel de band als het publiek maakte veel goed.
Hoewel de Ziggo Dome niet was uitverkocht en de volledige tweede ring zelfs gesloten bleef, deed dat nauwelijks iets af aan de sfeer. Het publiek was vanaf de eerste noot volledig bij de les. De keuze om het middenplein van stoelen te voorzien, bleek zelfs enigszins ongelukkig. Vrijwel direct na de openingsnoten stond iedereen op om mee te zingen en te dansen, iets wat tot aan de laatste noot zou aanhouden.
Vanaf de eerste tonen van ‘Everybody Get Up’ stond de Ziggo Dome op scherp. Met ‘Slam Dunk (Da Funk)’ en ‘Shake’ volgde direct een spervuur aan hits, waarmee duidelijk werd dat Five niet van plan was rustig op te bouwen. Opvallend was bovendien dat de vijf Britten hun beroemde danspasjes nog lang niet waren verleerd. Met zichtbaar plezier bewogen zij zich over het podium en de choreografieën uit hun hoogtijdagen bleken nog verrassend goed in de benen te zitten.
Na het derde nummer nam de groep kort de tijd om het publiek te begroeten en de zaal luid mee te laten zingen op het “na na na na na” waarmee ‘Got the Feelin” werd ingeleid.
De energie op het podium was aanstekelijk, al was vocaal niet alles even zuiver. Tijdens ‘Straight Up Funk’ ging Sean Conlon een enkele keer de mist in. Het was een van de momenten waarop duidelijk werd dat de vijf mannen inmiddels ruim een kwart eeuw verder zijn dan hun hoogtijdagen.
Na ‘It’s The Things You Do’ volgden enkele luchtige praatjes van Scott Robinson en Abz Love. Met een gezamenlijk “If you’re happy and you know it, clap your hands” kregen ze de zaal moeiteloos mee, waarna stevig werd ingezet met ‘Lay All Your Lovin’ on Me’.
Een van de eerste grote hoogtepunten van de avond was ‘When The Lights Go Out’. De hele Ziggo Dome zong het nummer woord voor woord mee. Rich bedankte het publiek daarna zelfs kort in het Nederlands en sprak over het verleden van de groep en de bijzondere terugkeer naar het podium. J nam het vervolgens over en maakte er, zoals wel vaker op de avond, een humoristisch moment van door zichzelf de zweterigste van de groep te noemen.
Bij de ballad ‘Closer to Me’ kleurde de zaal op door honderden telefoons die de lucht in gingen. Hoewel ook Abz Love niet volledig zuiver klonk, werd dat ruimschoots gecompenseerd door de sterke rapbijdrage van J. Van de vijf liet hij gedurende de avond de meest constante vocale indruk achter.
Scott vertelde vervolgens over een eerder bezoek aan Amsterdam en sprak met zichtbaar plezier over de stad. Daarna zorgde ‘Partyline 555-On-Line’ opnieuw voor een opleving, mede dankzij de stevige baspartijen.
De sfeer bereikte opnieuw een hoogtepunt bij ‘If Ya Gettin’ Down’ en de stampende Queen-cover ‘We Will Rock You’. Toen daarna plotseling een bekende Grease-melodie klonk, wist de zaal direct wat er ging komen. Het bleek de opmaat naar ‘Rock the Party’, dat met luid gejuich werd ontvangen.
Na ‘Serious’ volgde een wat rommelig praatmoment, maar de boodschap was duidelijk. De band was zichtbaar blij om na 25 jaar weer in Amsterdam te staan. Met een knipoog noemden de mannen zichzelf vervolgens de beste boyband ter wereld, waarna ze akoestisch begonnen aan ‘Until the Time Is Through’. Opnieuw gingen de telefoons de lucht in en werd het nummer vrijwel volledig door het publiek meegezongen.
‘My Song’ vormde nog een van de verrassingen van de avond. Op de schermen waren beelden te zien van een flatgebouw waarvan in de appartementen de lichten aan en uit gingen. Het nummer werd onderbroken door fragmenten van ‘Rapper’s Delight’ van The Sugarhill Gang en ‘Good Times’ van Chic, een leuke muzikale knipoog die door de kenners in de zaal werd gewaardeerd.
Voor afsluiter ‘Keep On Movin” vroeg de groep nog één keer of het publiek zin had in een laatste nummer. Het antwoord liet zich raden. Halverwege het nummer zwegen zowel de band als de vijf mannen en nam de Ziggo Dome het refrein volledig over.
Opvallend was dat de band zichtbaar genoot van de avond en voortdurend plezier uitstraalde. Echte interactie met het publiek bleef echter beperkt. Er waren enkele korte praatjes en bedankjes, maar van een intensieve wisselwerking tussen podium en zaal was nauwelijks sprake.
Na iets minder dan anderhalf uur zat het erop. Five leverde geen vlekkeloos concert af. Hier en daar waren de jaren hoorbaar in de stemmen en de show kende enkele rommelige momenten. Toch deed dat weinig af aan de beleving. De chemie tussen de vijf mannen was nog altijd aanwezig en de hitmachine van eind jaren negentig bleek nog verrassend goed te werken.
Wie vrijdagavond naar de Ziggo Dome kwam voor perfectie, kwam bedrogen uit. Wie kwam voor nostalgie, meezingers en de herbeleving van een stukje jeugd, kreeg precies waarvoor hij of zij was gekomen.
Foto’s (c) Stefanie Portegies