Een debuutalbum uitbrengen is altijd een moment waarop een band zichzelf moet bewijzen. Voor Hex Divided komt dat moment met ‘Hex Divided I’, een plaat die begin juli verschijnt en waarop progressieve rock, alternatieve invloeden en stevige gitaren samenkomen. De groep kiest niet voor een veilige introductie, maar presenteert een album dat voortdurend zoekt naar spanning tussen melodie en complexiteit. Daarmee laat de band direct horen dat zij liever een eigen koers vaart dan bestaande paden volgt.
Vanaf de eerste minuten valt op dat Hex Divided veel aandacht besteedt aan dynamiek. De gitaarpartijen wisselen moeiteloos tussen scherpe riffs en meer atmosferische passages, terwijl de ritmesectie voortdurend beweging houdt in de composities. De zang vormt daarbij het ankerpunt. Die klinkt overtuigend zonder overdreven dramatisch te worden en weet zowel de krachtige als de meer ingetogen momenten geloofwaardig te dragen.
De nummers bouwen vaak langzaam op, waardoor de luisteraar de tijd krijgt om de verschillende lagen in de muziek te ontdekken. Waar veel moderne progressieve rockbands de neiging hebben om technische hoogstandjes centraal te zetten, kiest Hex Divided vaker voor sfeer. Dat zorgt ervoor dat de langere composities nergens vermoeiend worden. Melodie blijft belangrijker dan virtuositeit.
Toch kent het album ook enkele momenten waarop de ambitie de band even inhaalt. Sommige overgangen voelen iets te abrupt aan en niet iedere muzikale wending levert dezelfde impact op. Af en toe lijkt de groep zoveel ideeën in één nummer te willen verwerken dat de samenhang kortstondig verloren gaat. Dat zijn echter details die horen bij een eerste volledige plaat en die de algehele indruk nauwelijks aantasten.
De sterkste nummers zijn degene waarin de band de balans vindt tussen toegankelijkheid en avontuur. Daar komen pakkende refreinen samen met gelaagde arrangementen die ook na meerdere luisterbeurten nieuwe details prijsgeven. Juist die combinatie maakt ‘Hex Divided I’ interessant voor liefhebbers van zowel alternatieve rock als progressieve muziek.
De productie ondersteunt dat karakter uitstekend. Instrumenten krijgen voldoende ruimte zonder klinisch te klinken en de mix behoudt een prettig organisch geluid. Hierdoor blijft de energie van de band overeind, terwijl ook de subtielere details hoorbaar blijven. Het album voelt daardoor als een liveband die zorgvuldig in de studio is vastgelegd, zonder haar spontaniteit te verliezen.
Als visitekaartje slaagt ‘Hex Divided I’ overtuigend. De band toont lef, schrijft sterke melodieën en laat horen dat technische vaardigheid pas echt waarde krijgt wanneer die ten dienste staat van het liedje. Niet alles is al volledig uitgekristalliseerd, maar juist dat geeft dit debuut een frisse uitstraling. Hex Divided zet hiermee een eerste stap die nieuwsgierig maakt naar wat de toekomst nog gaat brengen. (8/10) (Independent)