Een uitverkochte zaal, een zichtbaar goedgeluimde Joss Stone en een publiek dat vanaf de eerste minuten meeging in elke beweging op het podium. In De Roma draaide alles om contact, spontaniteit en plezier. De Britse soulzangeres bracht een energieke show waarin haar bekende repertoire, nieuw materiaal en een flinke dosis humor moeiteloos samenkwamen.
Vooraf warmde Nuna de zaal op, waarna Stone het podium betrad met de uitbundigheid die haar concerten al jaren kenmerkt. Ze lachte voortdurend, danste enthousiast over het podium en maakte vanaf het begin duidelijk dat deze avond geen afstandelijke voorstelling zou worden. Het publiek werd actief betrokken bij vrijwel alles wat er gebeurde.
De show opende met een medley van ‘You Had Me’, ‘Bring On The Rain’ en ‘Disco’. Die aanpak zou gedurende de avond vaker terugkomen. De verschillende medleys zorgden voor een hoog tempo, al bleef dat een kwestie van smaak. Sommige bezoekers genoten zichtbaar van de vloeiende overgangen, terwijl anderen wellicht liever volledige versies van de nummers hadden gehoord.
Met ‘Super Duper Love’ en haar versie van ‘Fell in Love With a Boy’ zat de sfeer er snel goed in. Stone bewoog voortdurend over het podium en gaf haar muzikanten onderweg uitgebreid de ruimte. In de loop van de avond kreeg ieder bandlid een moment in de schijnwerpers, waarbij men vooraan het podium kon laten horen wat men in huis had. Dat gaf het concert een losse en organische uitstraling.
Een van de meest memorabele momenten volgde tijdens ‘Super Duper Love’. Stone verliet het podium en begaf zich tussen het publiek. Terwijl ze zingend door de zaal liep, ontstond een ontspannen wisselwerking waarbij de afstand tussen artiest en publiek volledig verdween. Het typeerde de sfeer van de avond, waarin spontaniteit belangrijker leek dan perfectie.
Ook humor speelde een belangrijke rol. Voor ‘Mr. Wankerman’ wilde Stone weten hoe het titelwoord in het Nederlands vertaald kon worden. Na een korte stemming vanuit de zaal bleven uiteindelijk twee opties over: ‘klojo’ en ‘eikel’. De meerderheid koos voor het laatste. Tot groot vermaak van de aanwezigen probeerde Stone vervolgens gedurende het nummer zo goed mogelijk ‘Mister Eikel’ uit te spreken. Het leverde een van de meest spontane momenten van het concert op en zorgde voor luid gelach in de zaal.
Naast vertrouwde nummers bracht Stone ook nieuw werk. ‘This Too Shall Pass’ werd aangekondigd als een nieuw nummer en liet horen dat haar kenmerkende mix van soul, pop en gospel nog altijd overeind staat. Ook ‘No Thankyou’ en ‘Tell Me ‘Bout It’ werden enthousiast ontvangen door een publiek dat zichtbaar genoot van de ontspannen sfeer die de zangeres creëerde.
In het laatste deel van de hoofdset volgde een medley van ‘Put Your Hands on Me’, ‘Son of a Preacher Man’ en ‘Piece of My Heart’. Tegen die tijd had De Roma zich volledig overgegeven aan de feestelijke stemming die Stone gedurende de avond had opgebouwd. Nadat de band het podium had verlaten, bleef het applaus aanhouden. De toegift kwam in de vorm van ‘Some Kind of Wonderful’, de klassieker van Soul Brothers Six. Het nummer bleek een ideale afsluiter voor een avond die volledig in het teken had gestaan van soul, plezier en publiekscontact.
Daarna volgde nog een laatste warm gebaar. Stone deelde bloemen uit aan het publiek. Sommige gaf ze persoonlijk af aan fans op de eerste rijen, andere gooiden ze lachend de zaal in. Het vormde een passend einde van een concert waarin muzikaal vakmanschap, spontaniteit en menselijk contact hand in hand gingen. De uitbundige Britse verliet het podium zoals ze het had betreden: lachend, dansend en zichtbaar genietend van ieder moment.
Foto’s (c) Vic Geurts