Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums blijven liggen. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Reople – Cyclamen
Reole verschijnt zonder veel fanfare en met minimale opsmuk, en levert een debuut-EP af die voor luisteraars die houden van de stille emotionele spanning van artiesten als Tamino of de sobere introspectie van vroege Billie Eilish meteen vertrouwd zal aanvoelen. Het project verkent de langzame ontbinding van liefde, niet als een dramatische breuk, maar als het geleidelijke besef dat iets al verdwenen is voordat je het kon benoemen. Daarnaast onderzoekt Reole identiteit als een veranderlijk gegeven, met verschillende versies van het zelf die overtuigend worden aangenomen totdat ze niet langer standhouden. ‘Cyclamen’ opent met ingetogen productie die nooit te ver gaat, waarbij spanning wordt opgebouwd door afwezigheid in plaats van opbouw, terwijl de vocalen bewust op afstand blijven om de emotionele ambiguïteit te versterken. ‘Eyes’ zet deze sobere benadering voort en richt zich op de performance van het zelf onder de blik van een ander, met precieze songwriting en een consistent, zorgvuldig gecontroleerd geheel. De belangrijkste beperking van de EP is de beknoptheid; er wordt een duidelijke sonische en emotionele wereld neergezet, maar die wordt niet volledig uitgewerkt. Hoewel terughoudendheid duidelijk als creatief middel wordt ingezet en effectief bijdraagt aan de sfeer, zou een breder dynamisch bereik of meer materiaal de impact hebben versterkt. Toch is dit een beheerste en zelfverzekerde introductie van een artiest die duidelijk weet wat hij of zij doet. (Norman van den Wildenberg) (7/10) (Nightingale Records)
André Fernandes – Centauri Chroma
Een zware, slepende groove, gespeeld op een gitaar waarvan de snaren bijna loshangen, zo laag is het instrument gestemd. Dit is onmiskenlijk het geluid dat je verwacht op een stoner-album. Totdat we twee saxofoons horen die met elkaar in duet gaan op die loodzware riff. Stoner metal gecombineerd met jazz – en jawel: de Portugese gitarist André Fernandes noemt zijn muziek dan ook ‘stoner jazz’. Op ‘Centauri Chroma’ staan zes stukken die we gerust uniek kunnen noemen. Na de donkere opening ‘Dragon’s Blood Red’ wordt het gelukkig wel iets luchtiger in ‘Amaranthine’, een van de langere stukken op het album. De Portugese zon breekt echt door in het up-tempo ‘Isabelline’, dat voor een stoner-album ernstig opgewekt klinkt. Voor elke compositie geldt dat de stukken worden gedragen door het spel van de saxofonisten João Mortágua (altsaxofoon) en José Pedro Coelho (tenorsaxofoon). Zonder die geïmproviseerde virtuositeit blijft er weinig over van de zes tracks. Te weinig. Met als uitzondering ‘Fulvous’, waarin Fernandes zijn gitaar op een lekker pak slaag trakteert. Nee, we hoeven nog geen aparte bak voor het genre ‘stoner jazz’ in te richten. (Jeroen Mulder) (6/10) (Dox Records)
Riket – Riket
‘Riket’ is het eerste album van deze Zweedse deathmetalband. Voordat dit album uitkwam, heeft Riket nog drie ep’s/singles uitgebracht. In 2013 kwam de debuut-EP ‘Aversion’ uit waarmee Riket meteen naamsbekendheid verwerft in de undergroundscene. In 2014 is er de single/EP ‘Envola’, die de basis legt voor hun geluid. Als derde komt in 2016 de EP ‘Oförnuftets Segertåg’ uit waarop Riket de sound die ze lieten horen op de twee voorgaande EP’s nog verder uitbouwt met de voor hen zo kenmerkende mix van groove en agressie. Wat deze band verder nog onderscheidt van andere deathmetalbands is dat ze zingen in hun moedertaal, Zweeds. De negen korte nummers op dit debuutalbum behandelen menselijke fouten en tragedies en passen goed bij de sombere melancholieke muziek. Riket is een zeer beloftevolle band die met hun gelijknamige debuut een mooi visitekaartje afgeeft. (Ad Keepers) (8/10) (Black Lion Records)
From Ashes To New – Reflections
From Ashes To New uit Lancaster, Pennsylvania, brengt met ‘Reflections’ hun vijfde album uit. De aanloop was allesbehalve eenvoudig: zestien demo’s werden volledig terzijde geschoven, waarna het album van scratch werd opgebouwd. Het resultaat is een plaat die het hybride geluid van de band, een mix van metalcore, nu-metal, hip-hop en electronica, scherper en bewuster inzet dan op eerdere werk. ‘Drag Me’ opent direct met een harde, elektronisch geladen klap, waarna ‘Villain’ en ‘Die For You’ laten horen hoe overtuigend de wisselwerking werkt tussen Danny Cases heldere stem en Matt Brandyberry’s rapped agressie. Op ‘New Disease’ worden alle registers opengetrokken in een adrenalinestoot die de combinatie van melodieuze refreinen en brutale breakdowns tot in de puntjes uitwerkt. ‘Darkside’ duikt in trip-hopterrein, terwijl ‘Falling From Heaven’ een emotioneel hoogtepunt vormt. Het album is vlekkeloos geproduceerd en heeft een breed bereik, al klinkt het op momenten als een verfijnde versie van een vertrouwd recept. (William Brown) (7/10) (Better Noise Music)
Holly Humberstone – Cruel World
Na haar debuut ‘Paint My Bedroom Black’ keert Holly Humberstone terug met ‘Cruel World’, haar tweede studioalbum. De Britse singer-songwriter schreef het album mede als gevolg van het afscheid van haar ouderlijk huis in Grantham. Het was een gebeurtenis die haar dwong om alles opnieuw op te bouwen buiten haar vertrouwde omgeving. Geproduceerd door Rob Milton, die ook haar debuut verzorgde, is ‘Cruel World’ een volwassener en meer intentioneel album geworden. De singles ‘Die Happy’ en ‘To Love Somebody’ zijn direct aansprekende popnummers met een duistere onderstroom, terwijl de titeltrack ‘Cruel World’ met zijn dreunende basgroove en opzwepende refrein een klasse apart is. ‘Beauty Pageant’ sluit het album af met een monumentale ballade over maatschappelijke druk op vrouwen, en is mogelijk het beste nummer dat Humberstone tot nu toe heeft geschreven. Niet alles op de plaat haalt hetzelfde niveau, maar ‘Cruel World’ toont een artiest die met doelgerichte stappen voorwaarts gaat. (Norman van den Wildenberg) (8/10) (Polydor)
