Morgan Evans, de Australische countryzanger uit Newcastle in New South Wales, brengt zijn tweede studioalbum uit, zeven jaar na het debuut ‘Things That We Drink To’, dat hem in 2019 de ARIA Award voor Best Country Album opleverde. Daarna liep het leven dwars: een publieke scheiding van countryzangeres Kelsea Ballerini, een verdwijning uit het publieke oog en uiteindelijk een stille terugtocht naar de kuststad die hem maakte. Newcastle, door de locals altijd Steel Town genoemd naar de staalfabrieken die er decennialang de horizon bepaalden. De Nashville-glanslaag waarmee Evans zijn vorige werk soms te veel oppoetste, is hier grotendeels weggelaten. De titeltrack opent met kolenschepen, V8-motoren en de herinnering aan zijn allereerste optreden voor drie man publiek in zijn geboortestad. Dat klinkt gevaarlijk dicht bij nostalgie-country-by-numbers, maar Evans weet net op het goede moment de sentimentaliteit te omzeilen.
‘Beer Back Home’, de leadsingle geproduceerd door Evans en zijn vaste samenwerker Todd Clark, is het meest toegankelijke nummer van het album: een meezingbaar refrein dat op elk festival goed zou landen. Wie ‘Kiss Somebody’ kende als zijn visitekaartje, herkent hier de melodische directheid, maar nu met meer gewicht eronder. Opvallender is het korte instrumentale intermezzo ‘Back To Country’, een samenwerking met de Australische inheemse muzikant William Barton. In minder dan een minuut wordt er meer sfeer opgeroepen dan in menig volwaardig nummer elders op de plaat.
Het emotionele middelpunt van ‘Steel Town’ is ‘Two Broken Hearts’, een duet met zijn huidige partner Laci Kaye Booth. Het nummer werd oorspronkelijk als solotrack geschreven, maar zodra Booth inzet, verandert het karakter volledig. Twee mensen die elkaars warmte zoeken terwijl ze allebei weten dat het tijdelijk is: dat is een vertrouwd countrythema, maar Evans en Booth spelen het met geloofwaardige terughoudendheid . ‘She Talks About Texas’ draait de vergelijking slim om: in plaats van zijn geliefde rechtstreeks te bezingen, beschrijft Evans zijn bewondering via zijn eigen heimwee naar een andere staat. Slottrack ‘Settle It Down’, een piano-ballade over een man die klaar is om te stoppen met rondtrekken, sluit het album af op de juiste toon.
In 34 minuten is ‘Steel Town’ voorbij, en dat gaat soms ten koste van de diepgang. Nummers als ‘Land I Love’ en ‘The Farm’ zijn degelijk, maar missen de extra laag die de betere tracks wel hebben. Evans speelt het vaker safe dan nodig. Een songwriter met zijn kwaliteiten had hier meer risico kunnen nemen. ‘Steel Town’ is geen meesterwerk, maar een eerlijk en aards album van een songwriter die zijn kwetsbaarheid eindelijk als troef durft te spelen. Voor wie hem alleen kent van ‘Kiss Somebody’, valt hier een andere Morgan Evans te ontdekken, een die duidelijk iets te zeggen heeft en dat nu ook doet. (7/10) (Solrise Records / Virgin Music Group)