Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums blijven liggen. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Sara Colman and Rebecca Nash – Ribbons Vol. 1
Vergeet Londen. Het kloppend hart van de Britse jazzscene is Birmingham, om precies te zijn, het Royal Birmingham Conservatoire. Zangeres Sara Colman en pianiste Rebecca Nash studeerden beiden aan dit conservatorium. Veel van het materiaal op ‘Ribbons Vol.1’ is tijdens deze periode ontstaan en met die wetenschap is het lastig om geheel zonder vooroordeel te luisteren naar dit album. Technisch zal het wel perfect zijn, maar slaagt dit duo erin om voorbij de techniek luisteraars te boeien? Sommige stukken zijn inderdaad vooral masterclasses in techniek, zoals ‘Ribbons – Prologue’ waarin Nash de grenzen opzoekt in ongebruikelijke akkoorden en modulaties en de flugelhorn van de toch gelouterde Percy Pursglove zo nu en dan echt detoneert. De gastmuzikanten zijn overigens wel een mooie aanvulling, zoals de tenorsaxofoon van Iain Ballamy op de opener ‘Noble Heart’ of de gitaar van Steve Banks in ‘Sophie’s Song’, met overigens een prachtige, poëtische tekst van Colman. De soms diep-filosofische teksten van Colman zijn sowieso meer dan de moeite waard, maar het zijn juist de gastmusici die dit album een meer vriendelijk karakter geven en het meer laat zijn dan een proeve van bekwaamheid. (Jeroen Mulder) (7/10) (Stoney Lane Records)

Bill Callahan – My Days of 58
Bill Callahan noemt ‘My Days of 58’ een ‘woonkamerplaat’, en inderdaad, de sfeer is intiem en doordrenkt van de live-energie die zijn vaste tourband, bestaande uit gitarist Matt Kinsey, saxofonist Dustin Laurenzi en drummer Jim White, meebrengt. Het is zijn eerste soloalbum sinds 2022’s ‘YTI⅃AƎЯ’ en toont de songwriter op zijn meest openhartig en onverhuld. Opener ‘Why Do Men Sing?’ is een droge, wry contemplatie over sterfelijkheid, terwijl ‘The Man I’m Supposed to Be’ tussen folk, krautrock en vrij improviseren pendelt. ‘Stepping Out for Air’ is het hoogtepunt van het album: een schilderachtige zevenminuut over het zoeken naar schoonheid in het donker, aangedreven door koperblazers en een intens gevoel van verlossing. Nummers als ‘Lonely City’, ‘West Texas’ en ‘Highway Born’ verkennen de overgang naar de zestig vanuit een serene, humor-doorspekte blik. De afsluiter ‘The World Is Still’ is ambient en meditatief. Na drie decennia blijft Callahan een absolute origineel.(Norman van den Wildenberg) (8/10) (Drag City)

Stone – Autonomy
‘Autonomy’ is het tweede album van deze uit Liverpool afkomstige indie-rockband. Stone heeft gebroken met platenmaatschappij Polydor Records, die zijn debuutalbum ‘Fear Life For A Lifetime’ (2024) heeft uitgebracht. Stone wil volledige artistieke vrijheid en dat komt gelukkig niet alleen tot uiting in de albumtitel maar ook in de muziek en de teksten op dit album. Thema’s op het album zijn authenticiteit, persoonlijke strijd en verzet tegen commerciële druk. Er zijn op ‘Autonomy’ dan ook geen radiovriendelijke nummers te vinden. Wat je wel hoort is een mix van alternatieve rock, punk en post-punk met rauw en hoekig gitaarwerk gespeeld door een band die niet geïnteresseerd is in netjes binnen de lijntjes kleuren maar ongefilterd, luid en ongegeneerd echt is. (Ad Keepers) (7/10) (RCA Records/Nice Swan Records)

Ellas Kapell – Ember
Ellas Kapell is een Zweeds kwartet bestaande uit zangeres Lovisa Jennervall, pianist Manne Skafvenstedt, bassist August Eriksson en drummer Edvin Glänte. Op ‘Ember’ doen ze waar dit viertal ontzettend goed in is en dat is het origineel vertolken van grote jazzklassiekers. De single ‘How Deep is the Ocean’ was daarvan al een mooi voorproefje: in 1932 geschreven door Irving Berlin en vooral bekend geworden in de uitvoering van Frank Sinatra. Dan moet je het maar aandurven om daarvan een volstrekt eigen interpretatie op te nemen. Of ‘All the Things You Are’ van Ella Fitzgerald: in haar versie is dit stuk uit 1939 een swingend geheel met kloeke brasspartij. In de versie van Ellas Kapell moet je twee keer luisteren om te ontdekken dat dit toch hetzelfde nummer is, met die wonderschone tekst van Oscar Hammerstein II. Je vraagt je soms af wat je nog kunt doen met een song. Neem ‘I Cover the Waterfront’ dat door vrijwel elke grootheid in de jazz is gedaan, inclusief Billie Holiday, Sarah Vaughan en Old Blue Eyes. Toch slaagt Ellas Kapell met Zweedse vlag en wimpel. De interpretaties zijn origineel, met verrassende arrangementen die enerzijds heel doordacht klinken, maar toch ook vrij en ongedwongen speels. We hebben het dan nog niet over Jennervall gehad, die met haar stem het klassieke repertoire een fris nieuw jasje geeft waardoor deze, op het eerste gezicht uitgekauwde stukken een volgend leven ingaan. (Jeroen Mulder) (8/10) (Prophone Records)

Iron & Wine – Hen’s Teeth
‘Hen’s Teeth’ is het tiende Iron & Wine-album, opgenomen tijdens dezelfde sessies als het in 2024 verschenen ‘Light Verse’. Sam Beam beschrijft het album als een onverwacht geschenk: een onmogelijk ding dat toch werkelijkheid werd. De tien nummers zijn gehuld in warme indie-folk met vleugjes Americana en wat zachte soul, ingespeeld door een vaste band in Waystation Studio in Laurel Canyon. Folktrio I’m With Her, bestaande uit Sara Watkins, Aoife O’Donovan en Sarah Jarosz, is te horen op ‘Robin’s Egg’ en ‘Wait Up’. Bijzonder is ook de bijdrage van Beams dochter Arden Beam, die voor het eerst op een van zijn albums te horen is als harmonie- en achtergrondzangeres. Opener ‘Roses’ biedt het breedste geluid op een relatief ingetogen plaat, terwijl ‘Defiance, Ohio’ lichtvoetig en vrolijk van toonzetting is. ‘In Your Ocean’ en ‘Singing Saw’ brengen een kalme dronkende sfeer die het album een tijdloos karakter geeft. ‘Hen’s Teeth’ breekt geen nieuw ground voor Iron & Wine, maar pakt uit als een warme en coherente toevoeging aan Beams al rijke oeuvre.(Norman van den Wildenberg) (7/10) (Sub Pop)

