Afgelopen zaterdagavond in het PAARD in Den Haag speelde de Amsterdamse Harry Slinger met zijn band de pannen van het dak. Na een klein jaar verder zijn de mannen terug in de poptempel en dat precies op Valentijnsdag.
De zaal liep langzaam aan vol met trouwe fans, van jong tot oud. Overal doken de kenmerkende rode mutsjes op. Drie generaties die samen op een kluitje stonden voor één ding: Mokumse muziek met een rauwe rand.
Harry trapte af met ‘Onder Mijn Dak’. Geen opbouw, geen voorzichtig begin maar meteen vol erin. Al snel volgend door ‘Hallo Den Haag’ en ‘Carolien’. Het publiek stond meteen aan, valentijn of niet, dit werd geen avond met kaarslicht en stille blikken, maar schor meezingen met Mokumse klassiekers. Precies zoals je bij een concert van Drukwerk verwacht.
Centraal op het podium stond uiteraard zanger Harry Slinger, inmiddels 76 jaar en nog altijd met die onmiskenbare stem die in al die decennia nauwelijks iets heeft ingeleverd. Maar hij werd versterkt door vijf bandleden. Aan de drums zat oudgediende Marcel Lee, die er al bij was toen het allemaal begon. Verder completeerden Erik Bes op bas, Bas Kors op gitaar en Harry’s eigen zoon Bram Slinger op de toetsen het geheel. De chemie was voelbaar, veel contact met de zaal, maar ook onderling spatte het plezier er vanaf op het podium. Er werd gelachen, geknikt en af en toe een blik gewisseld die verraden dat deze mannen precies weten wat ze aan elkaar hebben.
Gedurende de avond was de sfeer gemoedelijk en gezellig. Uiteraard kwamen alle hits weer voorbij. Maar de echte publieksfavorieten blijven nog altijd ‘Schijn ’n Lichtje Op Mij’ en ‘Je Loog Tegen Mij’, die laatste natuurlijk de gouden plaat uit 1981 die nog steeds in de Top 2000 opduikt. Ondanks de vrij lege zaal kwam het hele PAARD flink in beweging en ontstonden er zelfs moshpits. Wie zegt dat Nederpop geen lijf heeft, is hier nog nooit geweest.
Tussendoor bewees Slinger dat hij meer is dan alleen een zanger. De Amsterdamse branie, de scherpe humor, de verhalen tussen de nummers door — het is die combinatie die een avond Drukwerk tot meer maakt dan een concert. Het is een feestje bij de buurman, maar dan met een podium en een geluidsinstallatie.
De avond liep op zijn ‘Drukwerks’ tot zijn einde, nog wat grootse meezingers achter elkaar door, waarbij er nog een cover van Koos Alberts voorbij kwam, ‘Ik Verscheurde Je Foto’. Als afsluiter van de avond klonk ‘Marianneke’, waarbij het publiek nog een keer alles gaf.
De band verliet het podium onder daverend applaus waarna de zaal langzaam leeg liep. Drukwerk bewees maar weer dat de Mokumse muziek nog altijd tijdloos is.
Foto’s(c) Jayno Berkhoudt