De Duits Afghaanse zangeres Simin Tander maakte afgelopen dagen een korte tour door Nederland. Aanleiding was haar kersverse album ‘The Wind’ op het vooraanstaande Noorse platenlabel Jazzland Recordings. Op het podium van Het Koorenhuis in Den Haag bevestigde Tander wederom dat ze een heerlijke ‘verhalenverteller’ is en haar inspiratie haalt uit alle windstreken. Vooral het thema ‘liefde’ staat in haar songs centraal.
In perfect Nederlands vertelde Tander – ze studeerde en woonde ongeveer 9 jaar in Nederland – niet alleen verheugd te zijn met het nieuwe album, maar ook ontzettend blij was met de muzikanten waarmee ze deze tournee maakte. Zo werd ze onder andere terzijde gestaan door haar stadsgenoot uit Oslo, de Noors Indiase violiste Harpreet Bansal, die haar unieke sound van Oosterse en Westerse klassieke muziek mengde met de jazz en global music composities. Tijdens het concert raakten het vioolspel van Bansal en het stemgeluid van Tander nagenoeg versmolten met elkaar in de hoogste toonsoort. Bijvoorbeeld in de nummers ‘I Te Vurria Vasa’ en ‘Janana Sta Yama’.
Simin Tander liet ook zien over een enorme talenknobbel te beschikken. Tijdens het optreden zong ze onder andere in het Engels en in het Pashto, de taal van haar Afghaanse vader. Overigens groeide zij op in de Duitse stad Keulen, in het land van haar moeder. Voor haar teksten haalde zij ook inspiratie uit oude volksverhalen en liederen uit Noorwegen, Italië en Spanje. Tander woont al enige tijd in Noorwegen samen met pianist Tord Gustavsen en hun dochter. Met Gustavsen bracht Tander ook gezamenlijke albums uit voor het bekende jazzlabel ECM Records.
Naast Tander en Bansal speelden de Zweedse bassist Björn Meyer en Zwitserse drummer Samuel Rohrer een absolute hoofdrol. Meyer vertoeft overigens al jaren in Zwitserland en Rohrer op zijn beurt weer in Portugal. Je mocht met recht spreken van een super formatie die Tander had meegebracht naar de Nederlandse podia. Het was heerlijk om deze twee mannen aan het werk te zien bij nummers zoals het groovy ‘Side Caught’ en het opzwepende funkachtige ‘Nursling of the Sky’, waarbij Simin Tander in de huid kroop van een spoken word artiest, vol vuur dansend op het ritme van de muziek.
Sowieso zat er in alle nummers een mooie emotionele gelaagdheid en was een mystieke vibe continue aanwezig. Het was interessant om te zien hoe Tander daarmee leek te spelen. Het lied ‘Jongarra’ bracht ze ingetogen, maar bij ‘My Weary Heart’ gooide ze alle remmen los en schroefde het stemvolume op naar ongekende hoogten. Nu maar hopen, voor wie de concerten heeft gemist, dat Simin Tander in het najaar nogmaals terugkeert voor een reprise op de diverse Nederlandse podia en festivals.
Foto’s (c) Rob Ouwerkerk
