Afgelopen dagen toerde de pianist Nik Bärtsch met zijn band Ronin door Nederland. De Zwitserse ‘samoerai’ presenteerden onder andere hun nieuwe album ‘SPIN’ dat onlangs was verschenen en het publiek in LantarenVenster in Rotterdam had zelfs de primeur om de versgeperste vinylversie hiervan aan te schaffen. Dat deden zij in grote getalen nadat zij werden getrakteerd op een avondje onversneden zenfunk.
Bärtsch mag je gerust een opvallende verschijning noemen. Op jonge leeftijd werd Bärtsch gefascineerd door de Japanse cultuur en verdiepte hij zich al vroeg in zen meditatie. Hij werd in 1971 geboren in Zurich, studeerde daar aan de Musikhochschule en aan de Universiteit van Zurich en woont daar nog steeds met zijn gezin. Zijn grote interesse in zen en aikido bracht hem in 2003 voor een half jaar naar Kyoto in Japan, waar hij verbleef in een Boeddhistisch klooster. Naast dat zijn muziek sterk is beïnvloed door deze denkwijzen en levensbeschouwelijke stroming, haalt Bärtsch tevens inspiratie uit jazz, funk en minimal music stukken van componisten zoals John Cage en Steve Reich.
Terug naar afgelopen zaterdagavond. Samen met Sha (Steven Haslebacher) op sax en klarinet, Jeremias Keller op basgitaar en mede oprichter van Ronin Kaspar Rast op drums, stak het viertal gelijk van wal met het stevige, bijna rockachtige MODUL 66 van het nieuwe album ‘SPIN’. Voor de niet kenners van het werk van Bärtsch: zijn nummers kennen geen titel, maar heten MODUL en dan gevolgd door een cijfercode. Zo kwamen ook MODUL 63, 70_51 en 23 voorbij en van oudere albums MODUL 17 en 35. Het enige nummer wat afweek qua titel was de compositie A van saxofonist Sha.
Het merendeel van de nummers kennen jazzy en pulserende ritmes. In het publiek zag je hoofden die in een trance mee schudden. Voeten, benen en handen bewogen ritmisch mee. Het was een zittend concert, maar staand en de mogelijkheid tot dansen had niet misstaan. Het optreden van RONIN had ook prima in een ‘in the round’-opstelling gekund. Wellicht zou het publiek dan nog meer worden opgezogen door de sferische en stuwende basgeluiden. De lichtshow was sober en regelmatig verdwenen de artiesten zelfs nagenoeg in de duisternis of stond saxofonist Sha net niet in de spotlight, wat eigenlijk best jammer was. Het nam niet weg dat dit optreden van Nik Bärtsch’s Ronin een absolute belevenis was.
Foto’s (c) Rob Ouwerkerk
