De 30-jarige Alex Vargas is een charmante verschijning, geboren in Denemarken, heeft een Deens/Engelse moeder en een Uruguayaanse vader. Zijn muziek doet denken aan artiesten als Jack Garratt en Jamie Woon.
In 2016 was hij te gast bij de DWDD en was hij onderdeel van het 7th Layer Festival georganiseerd door (de inmiddels beruchte) Dotan. Hij is vaak in Nederland te vinden, zoals in de Tolhuistuin, Amsterdamse Bos theater, de Schouwburg Rotterdam, 013 Tilburg. Hij heeft ook in het voorprogramma van James Bay gestaan en de eerder genoemde Dotan in de Ziggo Dome.
Nu stond hij met een solotour in de net niet uitverkochte oude zaal van de Melkweg. Met de eerste tonen op zijn gitaar van het nummer ‘Cohere’ kreeg hij het praatgrage publiek helemaal stil. Tussendoor maakt hij graag een grapje en krijgt het publiek lekker mee. “I’m gonna play some old shit, some new shit and some old shit in a slightly new way”. Het nummer ‘Howl’ is daar een voorbeeld van. Tijdens het zingen heeft hij zijn ogen gesloten en zit hij helemaal in de muziek.
Over de ingewikkelde band met zijn vader heeft hij het ‘NTITAI’ geschreven. Hij wist het publiek te verrassen met een cover van Beyonce’s nummer ‘Baby Boy’, hij heeft er zijn eigen draai gegeven waar waardoor hij het echt eigen maakt.
Verder speelde hij nog ‘Inclosure’ en ‘Follow You’ van zijn nieuwe album Cohere en na ‘What You Wish For’ is het al weer tijd voor het laatste nummer. Hij vertelt het publiek over zijn regel, hij doet niet aan toegiften. Hij vind het onzin dat hij het podium af moet gaan, om de hoek moet wachten om dan weer op te komen en het allerlaatste nummer te spelen. Als je dat wel graag wil, moet je net doen of ‘ What You Wish For’ zijn laatste nummer was. En vervolgens speelde hij ‘Solid Ground’ en kreeg hij van het publiek een enorm applaus.
Na een uur en 10 minuten was de show afgelopen, wat wel zonde was aangezien hij net een heel album vol nieuwe nummers heeft. En ook van zijn oude bekendere nummers heeft hij niet alles gedaan. Hij was nu natuurlijk in zijn eentje en misschien was het ook wel genoeg. De eerste nummers leken qua stijl ook veel op elkaar. Dit weet hij goed te maken door tussendoor veel grapjes te maken. Een komische, gevoelig zingende, gitaarspelende zanger die nog groter kan worden.
Foto’s (c): Armelle van Helden
