Hoewel ze al ruim 9 jaar actief zijn is de naam van The War On Drugs pas sinds dit jaar doorgedrongen bij het grote publiek. Mede dankzij de single ‘Red Eyes’ en het (terecht) veelgeprezen album ‘Lost In The Dream’ dat in maart dit jaar verscheen. Waarop Americana en invloeden van Bob Dylan en Bruce Springsteen gecombineerd werden met dromerige indierock. Eerder dit jaar was de band uit Pennsylvania rondom frontman Adam Granofsky al in Nederland voor optredens op het Best Kept Secret Festival en het Le Guess Who festival. Maar nu kwam er met een uitverkocht optreden in Paradiso ook eindelijk weer een op zichzelf staand concert uit deze tournee ter promotie van ‘Lost In The Dream’.
Na een redelijk voorprogramma van Steve Gunn kwamen de heren van The War on Drugs op het podium en openden ze met ‘Burning’. Een nummer dat qua ritme erg naar ‘Dancing In The Dark’ van Springsteen neigt, en daardoor een uitstekende opener blijkt te zijn. Natuurlijk afkomstig van dat laatste album. Waar het grootste gedeelte van het optreden uit bestaat. Toch komt er gelijk daarna met ‘Arms Like Boulders’ ook een handjevol vroeger materiaal langs. Maar de nadruk ligt zowel bij de band als het publiek op ‘Lost In The Dream’. Want dat het publiek het album goed kent bleek wel door het onthaal van albumtracks als ‘In Reverse’, ”An Ocean Between The Waves’ en ‘Eyes To The Wind’. Het nummer werd niet minder enthousiast ontvangen als de radiohit ‘Red Eyes’. De band speelt de nummers strak, en soms net steviger dan op het album. Adam Granofsky’s zang doet live nog meer denken aan Bob Dylan. Net als Dylan zingt hij niet altijd toonvast, maar je neemt het voor lief. En in tegenstelling tot Dylan is Granofsky’s interactie met het publiek dik in orde. Na ‘Eyes To The Wind’ volgt er een toegift die begonnen wordt met de titeltrack van ‘Lost In The Dream’. Dat mooi op elkaar aansluit.
Maar is er dan niets aan te merken op het optreden? Jawel, want bij het laatste nummer ‘Your Love Is Calling My Name’ was het geluid iets te hard afgesteld. Waardoor het net was alsof er een hardrock band had gespeeld. En dat voelt vreemd bij een band die uitblinkt in melodieuze songs. Het was een enige smet op een optreden waarbij er verder strak gespeeld werd, en zelfs hier en daar nog weleens kippenvel opleverde. Dat is zoals The War On Drugs hoort te zijn.
foto’s © Hans Kreutzer, Maxazine
