Op zondag 15 december stonden Eefje de Visser, Tim Knol (solo), Adrian Crowley, Tangarine, Lucas Hamming, The Future’s Dust, Benjamin Winter, Emanuel and the Fear, Dolly, I Beg Your Pardon in de Effenaar te Eindhoven tijdens het festival Stille Nacht. Niet alleen het grote podium van de Effenaar maar ook het kleine podium, de kleedkamers (deze werden voor de gelegenheid omgedoopt in huiskamer I en huiskamer II) waren het toneel van een aantal schitterende optredens.
Lucas Hamming mocht op het kleine podium het spits afbijten. Hamming, acteur en sing-songwriter, bracht dit jaar zijn debuut-EP uit getiteld ‘Green Eyed Man’uit. Na deze release was hij finalist van De beste singer-songwriter van Nederland alwaar hij het tot de finale schopte. Lucas bracht onder andere het nummer ‘Fake Love Hypocrisy’. De zanger heeft een mooie stem, de muziek pastte niet echt in het concept Stille Nacht vanwege het nogal luide gitaarspel. Benjamin Winter mocht aantreden in huiskamer I. De uit San Francisco afkomstige artiest gaf een mooi akoestisch optreden, unplugged, mooi, breekbaar en rauw.
Toen ik eindelijk beneden was bleek Tangarine al bijna klaar te zijn met hun optreden. De samenzang, waardoor de tweeling bekend is geworden, kwam goed uit de verf. Door het winnen van de grote prijs van Nederland en als huisband van het televisieprogramma De Wereld Draait Door speelden ze zich behoorlijk in de kijker. Vervolgens kwam ik terecht bij het kleine podium waar de Ierse Adrian Crowley een optreden ging verzorgen. Crowley heeft een gave, hele donkere stem en wist uit zijn gitaar al friemelend allerlei kleine, hoge geluidjes te toveren als tegenwicht van zijn stem. Hij speelde een nummer van The Velvet Underground en verder eigen nummers die rustig klonken en vol zaten met melancholie en donkere warmte. Zeer aangenaam om naar te luisteren.
Tim Knol speelde al zittend op een barkruk op het grote podium een aantal nummers van zijn nieuwste album ‘Soldier On’. Tim begeleidde zichzelf op de gitaar bij het nummer ‘Cold Cold Rain’. Tijdens deze ballad liet Tim horen een zeer goede gitarist te zijn. Recentelijk heeft Tim opgetreden met zijn held Kevn Kinney. Tim bracht met ‘Iron Mountain’ een ode aan de Amerikaanse zanger. Dolly, I Beg Your Pardon, is een charmant damestrio die zichzelf begeleiden op de contrabas, gitaar, en mandoline. Hun repertoire bestaat uit veel samenzang, die vanavond soms wat te gehaast klonk. Met verhalende liedjes en een lekker ritme was het een onderhoudend optreden. De dames vertelden dat ze graag het nummer ‘Landslide’ van Fleetwood Mac geschreven, ze brachten dat nummer met een country-sausje en prachtige samenzang.
In huiskamer II gaf Emanuel & The Fear een gevoelig, vol met spanning en dynamiek gevuld optreden. Best lastig en knap als je zo’n optreden alleen met je gitaar en je stem kan brengen. Emanuel is een echte troubadour, al speelt hij meestal met meerdere, hier laat hij ook zeker indruk mee achter bij de 15 bezoekers die hierbij mochten zijn. Eefje de Visser gaf met haar voltallige band een optreden op het grote podium. Dit week af van de rst van de optredens. Niet dat dat erg was, haar optreden klonk daardoor voller. Van het album ‘De Koek’ speelde ze het nummer ‘Trein’, ze had er duidelijk veel zin in. Met haar soms onbegrijpelijke teksten en mooie heldere stem klonk haar optreden betoverend.
De afsluiter, The Future’s Dust, was een lekker toetje om nog even heen en weer te deinen. Helaas waren er al aardig wat mensen vertrokken, stom want deze band is het wachten meer dan waard. Wat ruigere muziek, prima voor later op de avond. Het concept van wat rustigere bands op een festival was zeer leuk, vooral de huiskamerconcerten gaven de avond extra kleur. Voor herhaling vatbaar!
