Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums achterblijven. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Krill – Secret Language
Krill is terug na tien jaar stilte en het is gewoon geweldig om te horen. Op ‘Secret Language’ hoor je de band, nu gevestigd in Chicago, als trio met Jonah Furman, Ian Becker en Andrew Clinkman. Het album telt negen nummers over gezin, vaderschap en voorbestemde liefde, en werd opgenomen met producer Seth Engel. Voor het eerst haalde de band andere muzikanten erbij: Macie Stewart op viool, Maria Jacobson op achtergrondzang en Will Greene op saxofoon. ‘Dominate’ glijdt van nostalgie naar het basketbal van de jaren van Jordan en landt bij de oorlog tegen terreur, met die kenmerkende puntige gitaren. De titeltrack, geschreven vanuit het bedtijdritueel met zijn kinderen, is het kloppende hart van de plaat. Ook ‘Porch’, ‘Snails’ en ‘Theme from Krill 2’ houden de spanning vast met hun hoekige, nerveuze geluid. Het is slim, warm en soms bijtend, precies wat je van een band als deze hoopt. Een band die zo lang weg was, komt zelden zo zelfverzekerd terug. Je hoeft geen fan van het eerste uur te zijn om mee te zingen. Gewoon een geweldige comeback. (Daniel Harris) (8/10) (Exploding in Sound)
2hollis – Pirouette
2hollis laat op ‘Pirouette’ een kwetsbaardere kant horen dan op eerdere platen. Het is het vijfde album van de Amerikaanse producer en zanger, uitgebracht via Interscope, en het telt zestien nummers. Volgens eigen zeggen is het de eerste plaat waarop hij zelf liefde ervaart, en dat vertaalt zich in verhalen over verliefdheid, jaloezie en liefdesverdriet. Muzikaal blijft de spanning tussen duisternis en euforie bestaan, met stevige percussie, industriële techno, vervormde gitaren en glitches naast pop met glanzende synthesizers. Die onrust is kenmerkend voor hem en maakt dat de plaat blijft verrassen, al verandert hij zijn aanpak niet radicaal. Vloeiende overgangen houden het geheel bijeen, ook wanneer de productie harder en rommeliger klinkt dan voorheen. Het artwork van Yoshitaka Amano wijst op een groter wereldbeeld, maar muzikaal is dit eerder een stap vooruit dan een vernieuwing. Door de lengte blijven enkele ideeën onaf en zijn de uitkomsten ongelijk. Wie hem al volgt, hoort een artiest die zich opener durft te tonen zonder zijn rauwe randjes te verliezen. Toch is ‘Pirouette’ een zorgvuldig opgebouwde en boeiende aanvulling op zijn catalogus. (Norman van den Wildenberg) (7/10) (Interscope)
Lee Ritenour – Live at Ronnie Scott’s
Lee Ritenour is wellicht geen naam die bij iedereen direct op het puntje van de tong ligt. Toch heeft deze inmiddels respectabele 74-jarige jazzgitarist in de afgelopen vijftig jaar een indrukwekkend oeuvre opgebouwd, dat liefhebbers van de betere jazz zeker eens moeten gaan ontdekken. Ritenour draagt de bijnaam ‘Captain Fingers’ en ook op dit fijne livealbum bewijst hij dat deze niet zomaar gekozen is. Verwacht een album vol exotische uitstapjes, waarin rock en Braziliaanse muziek als basis dienen. Een crossover die niet iedere jazzpurist Ritenour in dank afnam. De bossanova uit de Braziliaanse muziekcultuur heeft Ritenour duidelijk beïnvloed in zijn spel, wat de nummers een warme klank en een vloeiende ritmische structuur meegeeft. Opener ‘Crave e Canala’ zet direct de toon, waarbij bossanova- en samba-elementen vrij spel krijgen. Op zijn vertrouwde Gibson-gitaar geeft Ritenour samen met zangeres Tatianna Parra het nummer extra kleur. Het is juist die combinatie van uiteenlopende invloeden die door het album heen fraai vorm krijgt. Braziliaanse invloeden, de energie van jazzfusion en vlotte grooves maken dit album tot een aangename luisterervaring, die bovendien een welkome dosis zonneschijn brengt tijdens de huidige donkere dagen, waarin het daglicht steeds schaarser wordt. (Bart van de Sande) (8/10) (Artone Music Group)
Cro-Mags – The Age of Quarrel: 40 Years of Quarrel
Harley Flanagan pakt zijn eigen klassieker terug en dat ruikt naar zweet en gerechtigheid. ‘The Age of Quarrel: 40 Years of Quarrel’ is een complete heropname van het debuut uit 1986, dat ooit zonder royalty’s aan de bandleden voorbijging. Nu krijgen de schrijvers via de nieuwe versie eindelijk betaald en gaat de rest naar het goede doel. Producer Arthur Rizk, bekend van Power Trip en Blood Incantation, geeft de oude nummers een gewicht waar het origineel alleen van kon dromen. ‘We Gotta Know’ zet gitarist Dave Sharp en Doug Holland tegenover elkaar met dikke riffs en jagende ritmes, en ‘Show You No Mercy’ klinkt alsof de tijd stilstond. ‘World Peace’ en ‘Malfunction’ volgen hetzelfde ruige spoor, en ‘It’s the Limit (2026)’ krijgt een extra tik van Meg Mills van Turnstile. De stem van Flanagan lijkt op die van toen, maar klinkt net anders genoeg om hem eigen te maken. Dit vervangt de oorspronkelijke plaat niet, en dat hoeft ook niet. Voor liefhebbers van New Yorkse hardcore is dit gewoon verplichte kost. Het is een zware, eerlijke afsluiting van een lange rekening. (Anton Dupont) (8/10) (BLKIIBLK)
Ane Brun – I Thought We Were the Same
Ane Brun werkt al 23 jaar gestaag aan een ijzersterk oeuvre. Ook live heeft Brun aardig wat moois op haar naam staan. Inmiddels is ze ‘Sara’ geworden en heeft haar muziek een ontwikkeling doorgemaakt. Het meisje met de gitaar heeft plaatsgemaakt voor een artieste bij wie de gitaar naar de achtergrond verdwijnt en haar persoonlijkheid nadrukkelijker naar voren komt: vrijer en beweeglijker. De elektronische stijl die ze sinds haar – hoe toepasselijk – album When I’m Free uit 2015 toepast, sluit daar uitstekend bij aan. Zoals vaker draait ook deze plaat om verbinding, vertrouwen en het vinden van je eigen identiteit. In ‘Reevaluating You’ deelt Brun haar filosofische kijk op vertrouwen en kwetsbaarheid. Dat past bij de sfeer van het nummer, zonder belerend te worden. Het album opent sterk met het pakkende, minimalistische ‘Hold Me’. Dit wordt opvolgend gestuwd door het vloeiende ‘Eat the Fruit’, dat ze samen met Röyksopp maakten. Wanneer het album gas terugneemt, zijn er momenten waarop de gitaar geschikter was geweest. De elektronische vibe dekt dan niet alles. Al met al vormt dit album een mooie aanvulling op het sterke oeuvre van Ane Brun en luistert het heerlijk weg. (Bart van de Sande) (7/10) (Balloon Ranger)
