Een album dat bijna als een ander plaatje op de markt was gekomen. Wavves zou ‘Cherry Soda’ oorspronkelijk samen met Say Anything uitbrengen, maar nadat aantijgingen tegen Say Anything zanger Max Bemis boven water kwamen, trok Nathan Williams de stekker eruit. Vier nummers verdwenen in de prullenbak. Williams stapte in een vliegtuig terug uit Spanje, besloot de plaat opnieuw op te nemen en had twaalf dagen om vijf nieuwe nummers te schrijven en op te nemen. Dat hoor je. Het resultaat klinkt als een band met een vuist in de zak en een gitaar in de hand.
Wavves is al bijna twintig jaar het project van Williams, die in 2008 uit San Diego doorbrak met een ruw, vervuild geluid vol surfpunk, garagerock en lo-fi charme. Sindsdien groeide de groep uit tot een vaste naam in de indierock, met ‘Hideaway’ uit 2021 als vorige volledige plaat. ‘Cherry Soda’ is het tiende album en ontstond uit het idee om te horen hoe een Wavves plaat zou klinken als hij in de vroege jaren nul uit de emo en poppunk was voortgekomen. Producer Aaron Rubin, bekend van Blink-182 en Angels & Airwaves, zorgt voor een strak en toegankelijk fundament.
De twaalf nummers duren samen nauwelijks drieëndertig minuten, en dat is precies goed. ‘We Get Around’ raast met een bokkig tempo en een scheve hook voorbij, en had zo uit het vroege Wavves kunnen komen, ware het niet dat Williams nu met meer venijn en een scherper punkgevoel zingt. ‘Pinesol’ is een verrassing: het nummer put uit onopgeloste misdaadzaken en laat de zanger voor het eerst in lange tijd weg van het eigen autobiografische gepeuter. Dat geeft hem iets extra’s, een scherp randje dat past bij de grommende gitaren. Verder valt het op dat de titels, van ‘Layover In Dublin’ tot ‘Dust Bunny’ en ‘Litterbug’, klinken alsof ze uit een volgeschreven schetsboek komen, en dat is zo gek nog niet voor een plaat die in een bijna vliegende vaart tot stand kwam.
Natuurlijk zit er ook een prijs aan die snelheid. Een deel van het materiaal klinkt gehaast, en soms mist een refrein de verfijning die een langer schaafproces had kunnen geven. Wie hier een gelikte emoplaat verwacht, komt bedrogen uit. Maar daar draait het niet om: Wavves draait juist op dat rafelige, onvoorspelbare karakter, en dat maakt ‘Cherry Soda’ eerlijker dan veel keurig afgewerkte tegenhangers.
De plaat is geen revolutie, maar wel een rauwe, directe en sympathieke terugkeer naar wat deze band het best kan: korte, harde liedjes met een melodie die blijft hangen en een houding die niet wil buigen. Zet hem luid aan, laat de ramen open en geniet van twintig jaar surfpunk met een kater. (7/10) (I Surrender Records)