Dat Randy Travis ooit nog een nieuw album zou uitbrengen, leek na zijn beroerte in 2013 allerminst vanzelfsprekend. De zanger uit Noord-Carolina verloor door de gevolgen ervan het vermogen om te zingen zoals hij gewend was en kampt sindsdien met afasie. ‘Same Old Way’ is daarom meer dan een gewoon album. Het is een verzameling van twaalf nooit eerder uitgebrachte opnamen uit de periode van 1986 tot 2013, door producer Kyle Lehning met zorg uit de kluis gehaald, opnieuw gemixt en geremasterd. Het is het eerste album met volledig nieuw materiaal in ruim achttien jaar.
Het project verschijnt veertig jaar na zijn debuut ‘Storms of Life’, waarmee Travis in 1986 doorbrak en lid werd van de Grand Ole Opry. Zijn warme bariton en zijn liefde voor traditionele country maakten hem destijds tot een welkom tegenwicht voor de gladdere Nashville-productie. In 2024 verscheen met ‘Where That Came From’ een single waarbij kunstmatige intelligentie werd gebruikt om zijn stem na te bootsen. Dat is hier niet het geval. Alle zang op deze plaat is afkomstig van opnames die Travis zelf maakte toen hij nog in de studio kon staan, en dat hoor je.
Die echtheid geeft het album zijn glans. De titelsong, die hij schreef met Lehning en de enige compositie is die het duo samen maakte, is een door steelgitaar gedragen nummer over liefdesverdriet. Het ritme zwaait rustig mee en de zang klinkt als een oude bekende. In ‘Fish On’ kiest Travis voor een luchtiger toon met een aanstekelijke melodie, terwijl ‘I Don’t Care’ het thema van verlies even eerlijk en direct benadert als country dat van oudsher doet. Ook ‘Set the Blues Back’, eerder al gedeeld, laat horen hoe vanzelfsprekend zijn stem in dit repertoire thuis is. Volgens zijn omgeving is het een brede selectie, met liefdesliedjes, nummers over een gebroken hart en enkele gospelsongs, waaronder ‘They Called It a Church’.
Dat de opnames jarenlang op de plank lagen, hoeft geen reden tot wantrouwen te zijn. Artiesten schrijven en nemen veel meer op dan op een album past, en het is een geluk dat deze nummers niet verloren zijn gegaan. Lehning heeft de spreiding over drie decennia netjes opgevangen met een eenduidige klank en een tracklist die de verschillende stemmingen op een natuurlijke manier laat afwisselen.
Het resultaat is een liefdevol samengesteld document van een zanger die in zijn beste jaren een eigen toon vond. Vernieuwing moet je hier niet zoeken, maar dat heeft Travis ook nooit beloofd. ‘Same Old Way’ doet wat de titel aankondigt en biedt zijn liefhebbers vertrouwde country, zonder trucs en met een stem die nog altijd herkenbaar is. Voor veel luisteraars is het een warm en welkom bericht uit het verleden. (7/10) (Warner Records Nashville)