Uriah Heep is met recht een van de grondleggers van de heavy metal te noemen. Vanaf eind jaren 60 is de groep actief en is van grote invloed geweest op de rockgeschiedenis. Dan mag je als band na 55 jaar gerust aankondigen dat het continu touren er niet meer inzit. Met ‘The Magician’s Farewell’ zegt de band geen definitief afscheid, maar wel van het grootschalige touren. Met vier shows was ons land goed vertegenwoordigd op het tourschema en streek zondagavond neer in het PLT Heerlen.
Als support kwam nog een oude rot richting Heerlen. Het Schotse Heavy Pettin mocht de zaal opwarmen. Na een lange pauze, bijna veertig jaar, kwam er vorig jaar weer een nieuwe plaat uit, waar deze avond ook een paar nummers van werden gespeeld. Frontman Stephen Hayman was nog niet verleerd zijn microfoonstandaard rond te draaien. De band had even nodig de zaal volledig warm te krijgen, maar slaagde gaandeweg het optreden er in de zaal klaar te stomen voor Uriah Heep.
Die band opende met een knaller en verscheen achter het gevallen doek. Heep zette gelijk de toon door met twee snelle nummers van de laatste twee albums te komen. ‘Grazed By Heaven’ en ‘Save Me Tonight’ werden gebracht met zo’n energie dat het leek alsof de band nog wat te bewijzen had. In het theater waren enkel zitplaatsen, maar daar was frontman Bernie Shaw het niet mee eens en vroeg bij de eerste twee nummers iedereen op te staan. Toen na deze nummers er even een kort praatje met het publiek werd gemaakt en die weer wilde gaan zitten, werd dat gelijk door Shaw in de kiem gesmoord. ‘’We zijn hier bij een rock concert, dus blijf maar gewoon staan.’’
Natuurlijk kwam er ook genoeg classic materiaal voorbij uit de jaren 70, wat begon met een heerlijke versie van ‘Shadow Of Grief’, waar Shaw de hoge noten nog makkelijk en krachtig wist te halen. Dat hoorde ook oerlid Mick Box die hem een box gaf na de uithaal. De levende legende, het enige nog levende originele lid van de band had het sowieso erg druk met handgebaren. De 79-jarige gitarist maakte tijdens zijn solo’s continu kort contact met het publiek door duimpjes in de lucht te doen.
Het eerste collectieve meezingmoment volgde met ‘Stealin’. Het bezorgde de band zelf kippenvel, zo vertelde ze dat het gevoel dat het publiek je teksten zo hard terug zingt wat doet met een mens wat niet te beschrijven is. Het laatste nieuwe nummer ‘Hurricane’, geschreven door Russel Gilbrook aka het beest op drums. Wat een power liet hij ook deze avond weer horen. ‘The Wizard’ zorgde juist voor een rustpuntje, waarin de samenzang mooi naar voren kwam.
De rest van de avond werd gevuld met klassiekers en fan favorieten uit de begintijd van de band. ‘Sweet Lorraine’ zorgde voor een feestje, waarna ‘The Magician’s Birthday’ de prog kant van de band liet horen met een heerlijke lange solo van Box, die ondanks zijn leeftijd nog erg soepel in de vingers is. ‘Gypsy’ van het debuut ging moeiteloos over in het prachtige ‘July Morning’.
‘Lady In Black’ sloot de reguliere set af met dusdanig hard zingend publiek dat ze het in de stad wellicht konden horen. Dat refrein is onmogelijk niet mee te doen. Met ‘Sunrise’ kwam de band terug om het met, hoe kan het ook anders, ‘Easy Livin’’ af te sluiten. Het publiek en de band gingen nog een keer uit hun plaat.
‘The Magician’s Farewell’ mag dan aankondigen dat Uriah Heep niet meer continu gaat touren, maar wie de band bezig zag deze avond zou zeggen dat ze nog jaren door kunnen. De band is na 55 jaar nog altijd in topvorm en dat verdiend niets anders dan lof. Zoals Shaw zelf zei: ‘’Some say this is hard work, we just call it easy livin’.’’
Foto’s (c) Daniël Frissen
