Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums achterblijven. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
RAM – Against
Zeven jaar na ‘The Throne Within’ is RAM terug, en die Zweden doen alsof er niets veranderd is. Gelukkig maar. ‘Against’ is een heavy metalplaat zoals ze vroeger werden gemaakt, met scherpe gitaren op de bridgepickups en drums die in een grote opnameruimte vrij mogen galmen. De productie is organisch, direct en ongepolijst. Zanger Oscar Carlquist vertelt dat het album draait om mensen die tot hun grens worden geduwd en zeggen dat het genoeg is. ‘Abattoir’ is pure speed metal die doet denken aan Exodus en Accept, ‘Night Blade’ laat de terugkeer van de simpele, ouderwetse riff horen en ‘One Vs. All’ raast er meteen achteraan. Afsluiter ‘The Final Hour’ klinkt als een wereld die zijn laatste uren ingaat. Elf nummers, geen seconde verspild, en je knikt gewoon mee zonder dat je er erg in hebt. Nieuwe wegen worden niet ingeslagen, en dat hoeft ook niet. Dit is metal voor wie nog weet waarom de muziek ooit zo opwindend was. Zet het hard, trek je leren jack aan en laat de buren maar klagen. (Daniel Harris) (9/10) (Metal Blade Records)
Basht. – Poor Advice
Basht. uit Dublin debuteert met ‘Poor Advice’, een conceptalbum van tien nummers over de greep van kerk en staat op Ierland. Producer Ali Chant, bekend van Dry Cleaning en PJ Harvey, houdt het geluid scherp en kaal. Opener ‘Dive’ zet met een ongemakkelijk ritme direct de toon, waarna singles als ‘Terror TV’, ‘Keira Knightley’ en ‘Perfume’ snelle postpunk combineren met een schemerige sfeer. Zanger Jack Leavey vertelt over een jongen die zich losmaakt van de kerkbank, een personage dat ook op de hoes terugkomt. ‘Circadia’ groeit uit tot een schreeuwende, galmende uitbarsting, ‘Kids Vs Guns’ kiest juist voor een wiegende klaagzang over verloren jeugd. De band bracht eerder twee ep’s uit, ‘Dirty White Lies’ en ‘Bitter And Twisted’, en die ervaring is hoorbaar in de beheerste opbouw. Donkere en lichtere momenten wisselen elkaar af, zodat de plaat boeiend blijft. De titeltrack ‘Poor Advice’ sluit af met een sprankje hoop. Het maatschappelijke commentaar is direct en zonder omwegen verwoord, de uitvoering blijft compact en gedisciplineerd. Een overtuigend debuut dat weinig overlaat aan de verbeelding. (Cian Murphy) (8/10) (LAB Records)
Jochen Volpert – Eleven
Jochen Volpert is afkomstig uit Gerbrunn, vlakbij Würzburg in Unterfranken. Hij speelt al vele jaren als gitarist in diverse bands en samenstellingen en beweegt zich voornamelijk binnen het gebied van de moderne bluesgitaar. Zijn eerste soloalbum verscheen in 2010 en onlangs is zijn elfde verschenen, die eenvoudigweg de titel ‘Eleven’ heeft meegekregen. Op dit album wordt Volpert begeleid door zijn vaste studiomuzikanten Achim Gössl (Rhodes, orgel, synthesizer), Dirk Blümlein (bas) en Jan Hees (drums). Daarnaast krijgt hij medewerking van meestergitarist Gregor Hilden. Op het album staan negen instrumentale nummers, die allemaal door Volpert zijn geschreven. Voor hen die bekend zijn met het werk van Volpert, met andere woorden de blues, moeten op ‘Eleven’ toch even omdenken. Het album omvat veel meer dan alleen blues en de luisteraar krijgt een gevarieerde reis aangeboden langs disco, soul, jazz en rock, en natuurlijk ontbreekt de blues niet. Dat is meteen duidelijk bij het eerste nummer, ‘Roller Blades’, een onvervalst disconummer dat herinneringen oproept aan de Philly-sound van de jaren zeventig. In ‘Marvin’, een ode aan Marvin Gaye, krijgt Jochen ondersteuning van Gregor Hilden. Zeer fraai om de stijlen van beide gitaarmeesters naast elkaar te horen. Latinoritmes horen we in ‘Amigos’, voordat er stevig wordt gerockt in ‘Emergency’ en we met ‘Space Blues’ toch nog worden getrakteerd op een prima bluesnummer. Het orgel doet denken aan Jimmy Smith en Jochen speelt de sterren van de hemel. Kortom, een prachtig en zeer gevarieerd album. Een mooie muzikale reis op een album dat van begin tot einde verrassend en interessant blijft. (Eric Campfens) (8/10) (Eigen productie)
Sheryl Crow – Pick You Up
Sheryl Crow brengt met ‘Pick You Up’ haar twaalfde album uit, de opvolger van ‘Evolution’ uit 2024. Zeven nummers in vijfentwintig minuten maken het een korte plaat, wat soms aanvoelt als een haastige selectie van beschikbare liedjes. Thematisch is de lijn helder: isolatie, herstel en contact tussen mensen. ‘Freight Train’ opent sober en laat zien hoe eenzaamheid zelden aan één persoon toebehoort. In de titeltrack ‘Pick You Up’ belooft ze zonder grootse gebaren iemand op te halen als het nodig is, een nuchtere vorm van troost. ‘Flat Earth’ klinkt scherper en laat ruimte voor onbehagen, terwijl ‘Freedom Bus’ met Jesse Welles een politieke ondertoon krijgt zonder te preken. De muziek leunt op rock en Americana, zonder dat Crow haar verleden opnieuw probeert op te voeren. Haar stem staat voorop en de arrangementen blijven bescheiden. Daardoor werkt de plaat als een kleine, directe verklaring in plaats van een groot statement. Je mist een tweede helft, maar wat er staat is eerlijk en doelgericht. Een compact album dat doet wat de titel belooft. (Cian Murphy) (7/10) (Old Green Barn Productions)
B.B. King – The Montreux Years
Het Montreux Jazz Festival is een jaarlijks terugkerend evenement aan de oevers van het Meer van Genève, in het Zwitserse Montreux. Door de jaren heen heeft het festival talloze grote namen mogen verwelkomen en staat het bekend om zijn uitstekende akoestiek. Ook de videoregistraties van veel legendarische optredens hebben inmiddels een bijzondere status gekregen en zijn opgenomen in het UNESCO-werelderfgoed. Namen als Bill Evans, Miles Davis en Nina Simone vertegenwoordigen slechts enkele van de jazzlegendes die er op het podium stonden. Maar ook vanuit de pop- en rockwereld kwamen grote namen voorbij, zoals Deep Purple, Tori Amos en, recenter, London Grammar. Onder de noemer The Montreux Years worden de laatste jaren bijzondere optredens uit de festivalgeschiedenis opnieuw uitgebracht. Ditmaal staat blueslegende B.B. King centraal, die in 2015 op 89-jarige leeftijd overleed. King trad meerdere malen op tijdens het festival. Deze exclusieve liveopnamen zijn gerestaureerd en samengevoegd op B.B. King – The Montreux Years. Het album bevat negen optredens die de bluesgrootheid tussen 1982 en 2000 in Montreux gaf. Een prachtige bloemlezing uit zijn rijke oeuvre en een onmisbaar document voor de rechtgeaarde bluesliefhebber, maar zeker ook voor muziekliefhebbers daarbuiten. Volumeknop open en laat Lucille de ruimte innemen. (Bart van de Sande) (8/10) (BMG)
