Iedere week komen er tientallen nieuwe albums binnen op de redactie van Maxazine. Veel te veel om ze allemaal te beluisteren, laat staan te recenseren. Iedere dag één recensie zorgt ervoor dat er te veel albums achterblijven. En dat is zonde. Daarom plaatsen we vandaag een overzicht van albums die op de redactie binnenkomen in korte recensies.
Quavo – Qröme Life
Quavo laat het roer volledig om op zijn derde soloalbum door de productie in handen te geven van Pharrell Williams, en dat is meteen de grootste troef van ‘Qröme Life’. Na ‘Rocket Power’, dat volledig in het teken stond van het verlies van Takeoff, klinkt deze plaat luchtiger en meer gericht op lifestyle, mode en zelfvertrouwen. Singles ‘Trance (Walk It Down)’ en ‘BACKWARDS’, met T.I., tonen dat Quavo bereid is buiten zijn comfortzone te stappen, terwijl ‘HAAVIN’ de sfeer van het album alvast neerzette. Met gasten als Future, Offset, A$AP Rocky, Tyler, The Creator en Justin Timberlake bestrijkt de plaat een breed spectrum, van Atlanta trap tot pop crossover. Doordat één producer het geheel vormgeeft, voelt de plaat consistenter aan dan eerdere projecten van Quavo, die vaker leden onder een overvloed aan verschillende geluiden. De melodieuze hooks waar hij bekend om staat, blijven overeind, ook al is niet elk nummer even memorabel. Een gedegen volgende stap in zijn solocarrière na het Migos tijdperk. (Norman van den Wildenberg) (7/10) (Quality Control)
Twin Atlantic – Separation From The Animals
Sam McTrusty pakte zijn koffers na 2024’s ‘Meltdown’ en verhuisde naar Toronto, en die afstand hoor je terug op het achtste album van Twin Atlantic. ‘Separation From The Animals’ is het persoonlijkste werk dat de Schotse band ooit maakte. Opener ‘Your, The End’ zet meteen de toon met een pianopartij van bassist Ross McNae waarbij McTrusty naar eigen zeggen moest huilen tijdens het inzingen. ‘In Your Eyes’ gaat over een relatie waarin niets ooit goed genoeg voelt, en dat gevoel druipt van elke noot af. De band grijpt terug naar invloeden uit de jaren zestig en zeventig, zonder hun kenmerkende arena rock DNA te verliezen. ‘The Risk Of Love Is Always Loss’ en ‘Save Your Breath’ brengen strijkers en een breder geluid, terwijl ‘Confidant’ juist de rauwe, Nirvana geïnspireerde kant laat zien. Sluitstuk ‘Feel It All’ legt alle pijn en verlies tot rust. Alle vier oprichtende leden speelden voor het eerst in jaren weer samen op een plaat, en dat voel je aan de energie. Een band die precies weet wat ze willen vertellen. (Daniel Harris) (8/10) (Dance To The Radio)
Master Peace – if i don’t love you, who will?
Peace Okezie, beter bekend als Master Peace, laat op zijn tweede album horen dat hij zich steeds meer thuis voelt in zijn eigen vel. ‘if i don’t love you, who will?’ bouwt voort op het succes van zijn met een Ivor Novello bekroonde debuut en buigt jonge liefde in al haar vormen om in scherpe, energieke tracks. Singles ‘Love Hate’, met Thomas Day, en ‘sucker punch!’ laten zien hoe Master Peace moeiteloos schakelt tussen indie, punk en pop zonder dat het geforceerd klinkt. ‘new boyfriend’ en ‘back at me’ hebben die typische bravoure die hem al eerder de vergelijking met Franz Ferdinand en The Streets opleverde, terwijl ‘falling in love with you friends’ juist kwetsbaarder aanvoelt. ‘stay on me!’ sluit de plaat af met net genoeg twijfel om het geheel niet te overdreven zelfverzekerd te laten klinken. Toch mist de plaat af en toe de scherpte van zijn beste singles, en sommige nummers voelen aan als vulling tussen de hoogtepunten. Wie van zijn debuut hield, vindt hier genoeg vertrouwds, maar een echte volgende stap is het nog niet helemaal. (William Brown) (7/10) (Big Family)
Phoebe Green – Premature Nostalgia
Phoebe Green schreef haar tweede album samen met haar zus Lucy Green, ook bekend als Elucyve, in hun gedeelde flat in Manchester en het ouderlijk huis in Lytham St Annes. ‘Premature Nostalgia’ is donkerder en experimenteler dan haar debuut ‘Lucky Me’, met invloeden van Imogen Heap, Jockstrap en FKA twigs die duidelijk doorklinken. Openingstrack ‘Showing Off’ en de single ‘There’s Always Someone Kicking The Seat’ zetten de toon met verwrongen elektronica en spookachtige harmonieën. Dat laatste nummer noemt Green zelf haar enige echte breakupsong, geschreven op dezelfde manier als ‘Reinvent’. ‘I Don’t Play It Cool, I Play It Steaming’, met Katherine Parlour van Picture Parlour, en ‘Clothes Still On’ tonen de metalen texturen en veldopnames uit Manchesters industriële landschap die de plaat kenmerken. ‘Happy Birthday’ en ‘Silver’ brengen wat meer rust in het geheel. De plaat draait om het idee dat je een moment al mist voordat het voorbij is, en dat thema wordt consequent en met veel gevoel voor detail uitgewerkt. Sluitstuk ‘Gum For The Aftertaste’ laat een mooie nasmaak achter. (Daniel Harris) (7/10) (The Green Dream Machine)
Kodaline – We Were Only Young
‘We Were Only Young’ is de zwanenzang van de Ierse band Kodaline, die dertien jaar geleden met de pakkende clip van ‘All I Want’ een wereldhit scoorde. Het daaropvolgende debuut ‘In A Perfect World’ bevestigde dat succes en leverde met ‘High Hopes’ opnieuw een grote hit op. Het bleek echter lastig om het succes van het debuut een passend vervolg te geven. De daaropvolgende albums wisten diezelfde waardering niet meer te evenaren. Met ‘We Were Only Young’ neemt Kodaline nu afscheid, gevolgd door een afscheidstournee die de band in november nog naar Nederland brengt. Voor liefhebbers dus een laatste kans om de Ieren live aan het werk te zien. Muzikaal brengt het album weinig nieuws. Het is opnieuw vriendelijk getokkel over liefde en verloren kansen. ‘Back To Me’ lijkt bovendien rechtstreeks geschreven voor een aflevering van Grey’s Anatomy. Kodaline beheerst het kunstje om muziek hartverscheurend te laten klinken, maar juist daarin schuilt ook de valkuil. Wanneer de emotionele registers steeds opnieuw worden opengetrokken, ligt een gebrek aan geloofwaardigheid en muzikale herhaling op de loer. Wellicht kwamen de bandleden zelf ook tot die conclusie: veel progressie lijkt er niet meer in te zitten. Alleen een mooi avontuur om later met de kleinkinderen op terug te kijken. (Bart van de Sande) (6/10) (Concord)
