In een uitverkochte zaal voelde het al snel als midzomer. Manu Chao bracht zondagavond zijn aanstekelijke combinatie van ska, reggae, rock en latin mee, een mix waarmee hij al decennialang publiek over de hele wereld in beweging weet te krijgen. Het optreden maakte deel uit van De Opening, de nationale aftrap van het culturele seizoen waarvoor Eindhoven dit jaar gaststad was, en viel samen met het bijbehorende programma Hola Eindhoven.
Manu Chao begon zijn muzikale loopbaan als straatmuzikant in Parijs, de stad waar hij in 1961 werd geboren als José Manuel Tomás Arturo Chao Ortega. Via bands als Hot Pants en Los Carayos kwam hij uiteindelijk bij Mano Negra terecht, voordat hij solo furore maakte. Tot op de dag van vandaag zingt hij in tientallen talen door elkaar en kiest hij bewust voor kleinschalige of alternatieve locaties boven grote arena’s, een filosofie die ook in Eindhoven goed te merken was.
De kaarten voor het concert waren ruim van tevoren uitverkocht. Chao trad op onder de noemer Ultra Acústico, het format waarmee hij de afgelopen jaren door Europa en Zuid-Amerika trekt en waarin zijn klassiekers in een sobere, akoestische jas worden gestoken zonder dat dit ten koste gaat van de losse energie waarmee hij bekendstaat sinds zijn doorbraak begin jaren negentig als frontman van Mano Negra.
Nou ja sober? Het werd een feest waar men over enkele jaren nog zal napraten. Op het podium liet de goedlachse muzikant zich begeleiden door een vaste kern van twee muzikanten, aangevuld met gasten die per stad kunnen wisselen, iets waarmee hij ook in eerdere concerten in Nederland en België al voor verrassende invullingen zorgde.
Het concert stond niet toevallig in het teken van mijlpalen. Dit jaar is het vijfentwintig jaar geleden dat ‘Próxima Estación: Esperanza’ verscheen, het album waarmee hij destijds met zijn band Radio Bemba een legendarische tournee neerzette. Tegelijk bouwt de huidige tour voort op ‘Viva Tú’, het album waarmee Chao in 2024, na zeventien jaar stilte, zijn opvolger van ‘La Radiolina’ presenteerde. Zijn eerdere soloalbums, waaronder ‘Clandestino’, vormden ook deze avond de ruggengraat van het repertoire, aangevuld met recenter werk zoals de samenwerking met KAROL G op ‘Viajando Por El Mundo’, waarmee hij vorig jaar miljoenen streams verzamelde.
Het werd een feest, van begin tot einde. Ongelooflijk hoe een artiest zo’n enthousiasme kan overbrengen. Als stonden de mannen op het podium met een mix van cocaïne, speed, XTC en LSD in hun lijf; niets of niemand kon deze mannen van hun enthousiasme beroven. ‘Me gustas tú’ kreeg een uitgebreide, verlengde uitvoering waarin de band alle ruimte kreeg om te improviseren. Nummers als ‘Bongo Bong’ werden uit volle borst meegezongen, maar dat was eigenlijk bij ieder nummer zo. Meer het maakte het publiek eigenlijk niet uit; het enthousiasme van Manu Chao en zijn mannen was aanstekelijk genoeg. Zelden werd er zo gedanst en gefeest in het Eindhovense Muziekgebouw, zeker toen halverwege het optreden vier koperblazers zich bij de groep op het podium voegden, wat het feest compleet maakte. Na ‘King of the Bongo’ leek zijn optreden ten einde, en beloonde Chao het publiek met talloze high fives voordat hij nog enkele exemplaren van zijn platen signeerde.
Maar nog voor de band goed en wel van het podium was, klonken de eerste akkoorden van de toegift alweer, met ‘Clandestino’ als opener. Na een paar nummers verdween de groep alsnog naar de coulissen, om kort daarna terug te keren voor een tweede toegift. Daarbij kwam een danseres vanuit het publiek het podium op, en verdween na afloop ook weer moeiteloos terug tussen de mensen, zonder dat daar enig aandringen voor nodig was. Ook een accordeon kreeg tijdens dit slotstuk een plek in de bezetting, net als Chao’s onverbloemde schreeuw naar vrede. De rasmuzikant schreeuwde meermaals “Me gusta” naar het publiek, dat zijn enthousiasme met evenveel liefde beantwoordde.
Toen het concert eindelijk voorbij was, bleek er bijna twee en een half uur te zijn verstreken. En uit het publiek klonk vooral lof over de energie die Chao het hele optreden lang wist vast te houden. Voor wie zondagavond in Muziekgebouw Eindhoven aanwezig was, voelde het vooral als een feestelijke start van het nieuwe culturele seizoen.
Foto’s (c) Eus Driessen
