Braziliaanse metalcore heeft de afgelopen jaren een stevige reputatie opgebouwd, en Axty draagt daar een flink steentje aan bij. Het drietal uit Brazilië, bestaande uit zanger Felipe Hervoso, gitarist Jonathas Peschiera en drummer Gabriel Vacari, bouwde de afgelopen jaren gestaag aan een naam binnen de internationale metalcore- en deathcorescene. Met tours als support van Born of Osiris en Lacuna Coil, en meer dan zeven miljoen streams op Spotify, heeft de band ondertussen wel bewezen dat ze niet zomaar een lokaal fenomeen zijn. Met ‘The Pain Made Me Who I Am’, hun debuut bij Napalm Records, zetten ze een flinke stap richting de internationale bühne.
En laat er geen misverstand over bestaan, deze plaat komt binnen als een mokerslag. Opener ‘pain made me’ propt in nog geen anderhalve minuut een hele stortvloed aan invloeden bij elkaar, van deathcore-breakdowns tot hiphop-elementen en gesamplede audio. Vanaf daar knalt de plaat direct door naar ‘who I am’, waarin nu metal-riffs, draaiende platen en Hervoso’s meedogenloze mix van grommen, schreeuwen en zuivere clean vocals elkaar afwisselen. Het is een aanpak die niet subtiel is, maar wel effectief.
Wat Axty onderscheidt van talloze andere metalcorebands is dat ze niet bang zijn om ook melodie en pop-sensibiliteit in de mix te gooien. ‘all I love’ is daar een goed voorbeeld van, met gitaarwerk dat bijna acrobatisch aanvoelt en hypnotiserende drumpatronen die het nummer in beweging houden, terwijl de vocalen constant balanceren tussen agressie en kwetsbaarheid. ‘nothing but pain’ voegt daar nog een futuristische laag metalcore aan toe, terwijl het afsluitende ‘end this’ precies het soort cataclysmische statement is waarmee je een album als dit hoort af te sluiten. Donderend slagwerk, verpletterende breakdowns, en een vocale performance die grenst aan het bovenmenselijke.
De thematiek van het album is weinig verrassend voor het genre, pijn, tegenslag en veerkracht, maar Axty weet die thema’s te vertalen naar muziek die zelden voorspelbaar aanvoelt. Het is chaotisch, schurend en soms ronduit ongepolijst, maar precies dat maakt het interessant. Onder alle heftigheid schuilen namelijk ook oprechte popmelodieën en een gevoel voor humor dat je niet meteen verwacht van een band die zo hard tekeer kan gaan.
Twaalf tracks lang laat de band horen dat ze het genre serieus nemen zonder zichzelf al te serieus te nemen. Het is geen plaat die zich makkelijk laat wegzetten in één hokje, en juist dat maakt Axty een van de interessantere nieuwe namen binnen de moderne metalcore. Deze band weet precies hoe je met pure herrie een verhaal vertelt.
‘The Pain Made Me Who I Am’ is een debuut bij Napalm Records dat laat horen dat Axty verre van klaar is met groeien. Pijn heeft deze band gevormd, maar wat ze ermee gaan doen, lijkt nog altijd in ontwikkeling. (8/10) (Napalm Records)